hósdagur 24. desember 1936síða 1

-FØROYA- SOCIAL. DEMOKRAT BRODUNSKAFPLR FRÆULSI | Lýsingaprísur fyri petitreglu: 30 oyr. á forsíðuni, 20 oyr. á 3. og 4. síðu. Við størri lýsingum fæst avslåttur i þrísinum. Gledi og fridur. Lag: Hin fagrasta rósan er funnin. Nú rennur upp stundin, hin sæla, og aftur nú jólini tala um hann, sum varð føddur í fjósi, vár frelsari, lívið og og ljósið. Og eingilin hátt yvir skýa til foldar bar boðskapin blíða um hann, sum var komin at gróða tey sår, sum av syndini bløda. Bjart stjórnan á himlinum lýsti og vegin til Betlehem vísti, so ferðamenn leið kundu finna til barnið í smáttuni inni. Sum dagurin rísur í eystri og aftur fer niður í vestri, so vítt man Guðs kærleiki fevna, og tungurnar Jesu navn nevna. Er sál tín av syndini fangað, og syrgir tú lotuna manga, tú lýð nú á einglanna ljóðið: Tær føddur er frelsari góði! Ja, jólini eiga ta gleði, í troyttkaða sál veita megi; tann gleðin frá honum er sprottin, sum føddist í Bethlehems småttu, Olivar å Ryggi. | | leygardagin 24. desember 1936, | útmedd og | sum um MÅVNADUR Ingusar minnir vóru få og fábroytt. Fyri henni suffandi kveldið, áðrenn | logdusl, sang ein lagtungan sálm | og stund | Oeydna og — vid ongum nóta og gav seg um, hvussu illa lagnan hevði farið við sær, og hvussu lítið gott, hon hevði » at gleda seg fyri ut fara upp aftur ti! morgunin eftir. — vesæladómur var summum Í fangið borið, meðan summum aflur á meli spældi lukkan við — tey vistu ikki av einari ringari letu at siga, tey vóru undirborin við ollum góðum alt fyri eitt, ley komu í heim. Omman var eitt Hóast hetta heldur kåmt, ti minnið hjá Ingu. minnið var nøkur ár vóru farin, síðan omman doyði. Inga minntist hana sumeittavgamalt, fólk, hvítt hár og stydjandi seg fram við, tå ið Hon seg eisini til al minnast á hennara bogið krilandi hon fór um gólvið. sjón á lívið, á hesa verð. At verðin bjóða, goll hevði at einki g henni eins og hjá mammuni. Hesin heimur var einki uttan ein sorgar- og syndadalur. Menniskjan leikadi so í, sum ætlaði hon með alla at festa búgv í verðini til ævig tíð og ongatíð fara hiðani frá. — Men lukkuligastur var hann, ið visti sær ein heim hinumegin og longdist og tráðkaðist eftir honum. Hon hevði dagar og ár á baki, og ikki vildi hon ynskja seg at ganga dagarnar uppafiur! Góð hevði hon allíð verið við Ingu, og ikki hevði hon verið úti og fingið okkurt — ein drekkamunn kanska — ultan hon hevði ein bila við aftur í lummanum lil hennara. Bestar vóru skymingarløturnar, tå ið hin gamla plægdi at sita undir henni og sign henni frå søgum, meðun eldurin logaði upp gjogn- um eldholid og skygdi upp í tr6drid, Ikki vóru tað, sum sagt, nógv ið stóðu livandi onnur minni, fyri Ingu, helt | stóð ein | mamma, | tær | altíð | Á JÓLATRÆI frásagnir Har var okkurt, men (ab tyktist so dimt og flokt. Ein triðji stóð persónur var lil steðar, fyri henni, | hann og tað, honum var enn kámari og meira flokt enn nakað annað minni. Hann var eisini niðurlagið hjá | var bara sum eitt ævintýr, sum ein hålvkvødin vísa, ið ein bert hugar brót aftur og sum kortini tikið vid prinsur úr so ófullkomið hevur lívi av sum ein gamlari segu, ið tú frá barni mungur, mangar ferðir hevur hoyrt frásagda, og henda persón hevur tú at endanum so upp- prýðkað og stásað, at hann fyri fyri tær er vorðin hold og blóð og er gitin við ellum lí besta og fugrasía, tú kanst hugsa tær » um nukra menniskju. Hesin ósjónligi og fyri Ingu so merkis- verdi persónur, ið hon ongan- tíð hevði sætt, var ein pápi. Hon hevði spurt, og hon hevði fregnast, serliga bina gomlu ommuna, men svarini, frágreið- ingarnir vóru so floktir og fyri Ingu so ófullkomnir og óskilj- > andi, at hon aftaná var komin líka vítt Hann skuldi verið ein veru- leiki, hví ikki tað? Øl tosadu um pápar, og flest oll høvdu slíkar, vert var al roksa um, sum burtur vóru, komu aftur við gávum, taskum kambum, slíkum frea kundi ein genluóvila. Ikki tók enda, sum tey kundu skreppa sær av hesum góða pápa eingin pápi var sum teirri, eingin var slíkur maður sum hann, og lað hann kundi útrætta! — ju, tað var ikki eili á. Inga, neyðardýrið, rættiliga fánaði, minkaði burtur fyri so- vorðnari aldu av rósi og há- bærisligum orðum um eilt, javn- líkar og javnaldrar kannaðu sær. Hvat hevði hon aftur á móli at flyta skuldi hon siga, hvat fram. Hon kroysti bara hendurnar fastari undir fyriklæðið, og hetta lítla andlitið við ljósum heldur deyðligum eygum lólváragamla trútnaði enn meira enn vanligt. Henni runnu í huga allar hesar Koster kr. 1,50 fjórðingsárið + Porto. Blaðið verður hílagi á posthúsinum, brævsavnarstødum eg skrivstevuni. Telf. 148. viðvíkti, | 10. árg. ífrá um ein pápa, verið hevði, men ógreiðu heiman | sum nú ikki var meir. men | Hann var deyður. Tað var tann gamla segan um bát, sum fór til úlróðrar og 5 gekk burtur. farið il ódnarveðrinum, kom Ein vetrardag var sjós og Í um dagin, sjólótust teir allit samlir. Góður maður hevði hann verið bæði til sjós og lands — ivaleyst so góður sum allir hesir pápar, hini róstu sær av. Og hevði livað, gingið so. hann hevði hon íkki Tá hevði hon fingið bæði eitt og annað, kjólar og skógvar, so henni hevði ikki torvað at gingið sum eitt kloddafyl, aflurbett og í gomlum rivnum pløggum. Og mamman kundi tá sætt út sum fólk og ikki slilid seg upp fyri at fingið teimum matin inn Í nýggjan frakka og ein hatt upp á høvdid, munnin. Fingið ein so hon kundi sætt út sum hinar konurnar. Og ommuni hevði ikki tervað at farið sum eitt ólukkudýr í jørdina. Men hana var tað tó einki at hevði tað gott uppi í himlinum hjá Jesus- gremja seg um. Hon pápanum, nógv betri enn tey her niðri sum máttu strevast og stríðast og verða happað og háðað. Men íðuliga komu upp í millum alt tað, skuldi gera, hana inn at hesir tankar, sum so Inga og ið píndu sálini og órógvaðu hana, tá id hon skuldi gleða seg til okkurt, vóru nú einaferð skúgvaðir eitt sindur til viks fyri einari stórhending, hvert barn í bygdini tosaði um og gleddi seg lil. Tað segðist eitt stórt jólatræ skuldi koma til bygdina. Lærarinnan skuldi standa ti, tad skuldi vera haft uppi í skúlanum, og ognin, ein skuldi leggja út fyri at koma upp í part og skoða slíka opin- baring, var tann fyri onkun ikki so lítli og tí at fáa til vegar heldur torferi peningur — eitt fyri vissum, at fyri SR