leygardagur 14. august 1937síða 2

A i | Sehr * >So mikið er skrivað, so mikið er talað...<um at nýta summar- fríloturnar til ferðir innanoyggja fyri at læra landsins náttúru og vakurleika at kenna til fullnar. Men ein kann spyrja: Er nóg mikið talað og skrivað um hetta evnið? Ganga ikki enn mong ung í stórbygdini og dreivu tær kundu frílotur burlur, sum ley nvit til at lært landið at kent? Tað var teim ólíkað betur, um ley, sum kanska hava arbeið sítt árið runt á einum kontåri, fóru út í náttúruna og har styrktust bæði likamliga og sálar- liga til at tikid við arbeiðið skuldi takast upp aflur. Væl verið eitt hitt vánaligasta, hval aftur, lá hevur hettu summarid lýðku og góðveðri viðvíkur; men góðar letur hevur tad havt, og góð summer hava verið og koma væl aftur. Mong eru tey, ið nýta summar- vinir og frítíð sína til at vilja ættarfólk í oðrum bygdum; men ferðir teirra verða ofta so goll sum ein ber inniveran. Tí blíð- skapurin er mangastaðni so óforur, at tey mega vitja inn Í nærsagt hvort hús í bygdini. Stundir til fjøllini verða ti helst ongar. Og at leita sær niðan á kanska summi heldur ikki hava størri ans fyri nåltåruni enn so, at teim ikki kemur annað til so eigur at vera. ferð Umborð á post- hugs, enn at Stutt teirra hendan: samandrigið verður bátin til —vík, mangar hugna- ligar vitjanir hjá vinfólki og skyldfólki, í síðstu letu ein stuttan túr út móti ella út um eingjargarðin og so umborð aftur á postbálin. Viðfora okkara var alt ov stór: Tjald, klæðir, gummistivlar, leppir og k6kit6l, proviantur, soviposar, trådur o. a. til síla- veiði. Vit hugsaðu ikki um orð Bjørnsons sála: »Når du vil på fjældsti og skal nislen snøre, læg så ikke mere i, end du let kan føre...« og hetta kom okkum aftur um brekku. Sjálvandi nýttu vit hálvan dagin at draga alt hetta skramblið til bátin, ein tristur við motori. Um A-tíðina løgdu vit frå landi. »Ferdaætlanin« var: Tórs- havn—Eiði. »Allar ættir liggja út av Kolla- byrð; firdi,« so har fingu við seglið hevði hagartil hingið dovisligt niður við mastrini. Vit fóru upp á land við Áir at hyggja at einum lítlum finn- hvali, teir høvdu tikid upp fyrr Få á degnum. Haðani hildu vit so avstað aftur. Frálíkt gekk norður eftir, og brált vóru vit norðuri við Streym. Hvorgin okkara hevdi her lótu vit ti ganga líllari ferð, motorurin loyvdi, meðan siglt áður, og båtin sum annar stóð frammi og skimaðist við so eftir, hvar frægast var siglandi, seglið høvdu vit lagt fyri at kunna snjúgva båtinum kvikliga, um tað kravdist. Væl gekk, frá- líka væl, vit fingu ikki so frætt av tarablødum um skrúuna, al tað tarnaði okkum nakað nevni- | Í TILBGUMENN verl — tó, larin var nógvur at síggja. Vit høvdu sjálvandi hildið » skeiva leið, sum einhvør kann ætla: innanfyri Kjolhólm. Norð- lelefoneraðu vil varð al landi á Hadani heim og søgdu frå, al spádóm- Lagt skála. urin ikki var gingin út: Vit høvdu ikki forkomið okkum um Streym- in. — Rætlir menn, vit! kundu tey væl fala. So seglið aftur Þá kassan«, og Eiði. báturin líkin upp; men nú rann brált vóru vit á Har varð okkum í hug, at vidførin var rúgvismikil og tung at yain. Vil tí at fara eystur — ella kanska heldur bera suður á valdu lað var norður, tað veit eg líka á Mol og reisa tjaldið við hitt lítla vatnið har, tó at Eiðis- menn spáddu okkum at verða kroktir. Tað skuldi vera sjaldan, vatnið, sil runnu niðan á helta og búsíl vóru har eingi. Vit lagaðu so okkara marg- háttligu viðforu uppá okkum — vóru óivað ein låturlig sjón — ogknossaðu oman at vatninum, har vil fingu reist tjaldið, áðrenn dimmið reiðiliga seig niður yvir. So varð farið at kokkust. Kaffið fall okkum frálíkt. Ein tilroynd her at sova miseydnaðist — svari eg bara fyri meg, lí lags- bróðir mín sovnaði skjótt — eg suðið frá lá leingi og lýddi á aldunum, ið smugu sær niðan millum malargrótið, brim kundi tað sanniliga ikki nevnast. Í lýsingini gjørdi eg mær tråduna til og fór at royna. Ég royndi í tríggjar tímar. Við tað at mær lítið dámar skrogg, skal eg ikki talið á hesar lotur máltu lata lív — tað nevna leim sílum, ið var eingin rekord — tó cr vert at nevna, at eg sá ein lítlan áll. Eg vakti so lagsbróðirin, og hann fór at royna, meðan eg svar nakrar tímar. Um hann hevði avreilt veiðuna, veit eg ikki: Gl »hås« varð einki borið. Um miðdagin gjørdu vil okkum til at flyta suður á Vatn. bil, ið flutti til Eiðis al taka okkum Vit fingu ein torv hadani og ullar okkara ymisku greiður Vánaligur vegur og dýrur 1'/, kr. kortini skuldi gerast. við. túrur, fyri ein lúr, sum Á valninum vóru nakrir bátar, ið vanliga verða nýttir at flyta Tveir teirra eru av torv við. kulaðir og galvur settur í; teir 1 verða vanliga neyndir reyvarnar. Annan hendan hovdu vit biddað til at nýta. Vil eftir á flotuna fyri sunnan okkum rælttin fluttu so viðforu okkara valninum hugsi eg —, har vit reislu tjaldið. Her var hópur av fólki at síggja, tey bóru torv oman at vatninum. Her frættu vil, at neytini lógu í einum dali oman- fyri okkum, og at tarvurin ikki júst skuldi vera í heilt góðum skorum — (nd høvdu vil tó frætt niðri í bygdini eisini. Vil »strammadu okkum upp«, nåh, lað mundi ikki fara arvurin at bila. Og tað gjørdi tað heldur ikki. Vil sóu hann ongatíð; men hvor kundi vita tað. Vit gjørdu av, at nålt sum dag málti altíð Hvor vil sovandi annar vaka. larvamalur ? verða Men heldur ikki her tóktist at vera nógv til. Seint á — ja, lat Nú skuldi veiðast. kvoldi fingu vit try — meg siga síl, hóast ley ymsastaðni høvdu verið neynd »pissufrensar«. Og harvið vart. Vit fingu einki dagin eftir. Móti kveldi lyptist primus, og ii vit høvdu sjålvsagt ikki nakra reinsunål við, so vit máttu biðja torv og kynda eld. Tað bar væl til; men ein ramur torvroykur gekk nú at ollum, vit kókaðu. Eingin talaði báðir Ég átti frí- náltin. Men hava hann í huga. vakt til kl. væl til at gekk kring tjaldið, so fårin var So kom um tarvin. mundu 2 og legði meg. Nú bar sova. Vektarin ikki stórur. Tað vil so vera, at ein verður illa hýrdur, tá hann verður ryktur upp úr fasta svøvni kl. 2 á nátt; men har hjålpti einki, upp málli eg al lauka vakt mína. vekl« í triggjar rkl, Eg gekk vá tímar. Í fyrstuni var men so lok á blána í eystri, og fuglarnir fóru so við og við Ð at låta. Heita var ein herlig lýsing. Seint gloymi eg fjøllini, so vøkur ley eins og vóðu nærri og nærri, so hvort sum dagnaði. Sera vakur Slættaratindur á al líta var henda morgun. Men so gjørdi hann vind, og vindurin vaks í hvorjum. Tá vit løgdu lil merkis, at:lorvfólkið ikki kom Í hagan, grunaðu vil, at hetta var upp undir illveður. Vit royndu at fiska, men vind: urin var so nógvur á valninum, Hildu vil lað lí vera best al sleppa okkum heim at ikki bar til. aftur, áðrenn reiðilig ódn gjordist. Skjót saman og róðu um vatnið. Høvdu fingu vit skrumblað alt vit ikki havt tvinnar árar, hevdi illa borið (il. Aflaná, at vit høvdu líkið bálin upp á sandin, fóru vit til gongu. At bera viðforu okkara norður til Eiðis kundi vera ovmikið av {í góða. Nei, oman at strondini sum skjólast, so kundu vit altid taka hana inn í bálin á suður- ferðini. Einastaðni, vit hvíldu, raktu vit við, at hagin var svartur av berjum — svartber og blåber — og vit hentaðu í ein handavending uppí eina mjólkaflosku, ein litur. Vidføruna settu vit á ein vakran sand, har áin, ið rennur úr vatninum, finnur sjógvin. Til gongu til Eidis fram við g bakkanum. Nú fór at kennast úr honum. Vit fóru ingum á Eiði, og inn á gólvið hjá kunn- meðan vil sótu har, tók til at regna reiði- liga illa. Nú g rar at bern skjótt at, um vil skuldu gera okkum vónir um at koma til Havnar henda dag. drim var ikki men tó skvatlugt fyri Eidishamri. Vit fingu í ollum flotað bålin. botni: Vit gongd, høvdunum Leiðini norðurferðini. góðum Men nú slóð í fingu íkki um vit so á fót- vóru smeltað á motorin á stóðu á sum unum. Tó at vindurin lá norður eftir sundinum, hildu vit okkum til at fara undir andróðurin, kanska fyri ein part lí at øll útgerð okkara stóð niðri í fjøruni har suðuri. Bert tvær vóru árarnar. suðurá, Vit strevaðu okkum mangan f ivi um, hvønn vegin tað gekk, meðan mangur sveilta- dropin blandaðist við regnið. Umsíður hovdu vit strítt okkum suður á sandin og fingu við- foruna inn. Meðan vit lógu inni taldi eg á hesum barminum, , ikki minni enn 11 årablødrur í hondum mínum. Men »ein sjó- maður er aldri ráðleysurg, eg helt tær linar við smerlíku, og ikki ein av teimum brast, ló at nógv åratøkini vórðu tíkin seinni. Vil knossaðu okkum suðurvið Um landinum. langarnar var hu ikki meir enn vil vunnu, men á børmunum fingu vit oftast hvílt okkum eitt sindur, Tó vunnu vit ikki suður til Ljósáir. Eg orkaði umsíður íkki meir, og vil lóku båtin nakað upp, somikid at kjølarin allur tók, í einum gjåarkjafti, har sandur var fyri. Eg varð verandi eftiri hjá bålinum, meðan lags mín fór (il mu gongu til Ljósáir at royna ut fáa bát, ið kundi sleipn okkum nakað helst til Air, har vit okkum ut su0ur, ætluðu verða um nállinu. at fáa leir vóru á sildaveiðu sunnan Streymin. So fonerað. til Har var eingin bátur hevði hann tele- grannabygdirnar; men eisini haðani vóru båtarnir á sildaveiðu. Teir væntaðust tó skjótt aftur, og so skuldi ein teirra nokk koma eftir okkum, arð sagt. Á telefonstødini við Ljósáir hevði hann fingið ein heitan drekkamunn, og til mín hevdi hann við sær ein litur av mjólk, ið kom serdeilis væl við, l6 al mjólk. mær annars ikki fellur Regnið gjørdist grovari. Vil funnu okkum skýli og bíðaðu. Nú einaferð mær var hyggjandi upp, síggi eg eina konu koma oman móli okkum. Tað var hon, ið hevði telefonstoðina við Ljósáir. Hon hevði gingið henda langa veg í regni og ruski fyri at sign okkum, at eingin bátur kom eflir okkum, tí teir hildu veðrið sunnan, vera ov vánaligt fyri Hon beyð okkum at gista hjá men vit hildu sær, okkum klára okkum í tjaldinum og takkaðu annars fyri tað góða tilboðið. Båtin drignan á máltu vit tó fáa betri stød er har, hann slóð, og gjørdu av, al nú vit høvdu fingið so góða hvíld, kundu vit tað sama rógva hann til Ljósáir. Nú vóru vit so mikið styrktir og hvíldir, at vit komu til Ljós- Men ófýsið var veðrið, og vil komu áir ullan slørri vansar. at hugsa um, at óhugnaligt vildi lað verða at liggja kaldir og í slavnum klæðum í tjaldinum eina illvedursnått, so vit gjørdu av at biðja konuna um loyvi at sova Í teppum á gólvinum í húsi hennara, hvat vit eisini lyfli uppá, áðrenn hálv- orðið. kundi enntá fáa song, sum vit fingu lalað var Annar okkara við tøkk tóku ímóti. Vit svóvu væl alla náttina og vaknaðu styrktir og væl hýrdir seint á morgni. Veðrið var nú gott og tað var meira hugnaligt at halda avstað aftur. Aftaná al hava fingið morgunmat fóru vil avstað aftur. Vindurin Vit settu segl. var lítil, bert ein ond; men tað fall okkum ikki inn at leggja år úl. Suðurá bar kortini. Á Norðskála Havnarbál og truffu vit ein fingu hann al taka okkum suður. Tað er væl altíð verða sleipaður heim aftur; men tað fór al verða harvið. eilt sindur snópisligt at Vit komu til Havnar í ollum góðum. Og tað má eg siga, nú eg eflirsíðan hugsi um hesa ferð, al eg eri vælnoyddur við hana sum heild. Ein fær stundir