leygardagur 21. august 1937síða 1

FRÆLBSI Lysingaprisur oyr. á 3. og 4. Einstaklingurin ella lelagsskapurin? Evnini og framburðsfúsni hjá einstaklinginum hava føløgnum Har tíðir verið avgerðandi. Og so vil lað verða í komandi old- um, so leingi mannaættin ríkir á foldum. Men tåid hetta er verunleikin, a í hernað móli ein- hví tá gan; J staklingsins vilja til frama fyri felngsvaldi ? Kitt óhugnaligt úrslit av einum ódarv- Hygg at verðini í dag! hb» aðum einstaklingsins valdi! Kanónurnar duna og mill- jónir av menniskjum stuna í deyðaangist, og aðrar milliónir líða neyð og harðan svolt. Hinir privatu kríggssmiðjueigararnir senda sínar umboðsmenn og ørindasveinar sum krefttægrir um oll verðaldarlond fyri at seta ilt í, so kríggj og kríggs- ótti og kríggshugur ríða lond: > bb illa leiri kúlur og byrsur og unum sum hin marran. Jú Onnur ríggsvápn, ið smíðað verða, tess meiri rikidømi dryppar Í milliardadungarnar hjá »djevlu- num«, ið standa aftanfyri ófrið- in. Kornið verður uppdungað og brent heldur enn lað skal seljast fyri hampuligar prísir 0. S. fr. Hetla er eill åskil, eitt salt bøli, ið einstaklingsins einaræði í vinnulívi sum í oðrum føri hevur reill mannaættini. Eitt tílíkt boli, eitt tílíkt hel- vili kann ikki, má ikki og nyt- bert manna- tað, ið ist ikki al vera, æltin dugdi at fata, al ind ráddi um fyri einstaklingin sum fyri fjøldina, er, at øll trygg og liva væl. kunna liva dugdi at fata, at målid fyri eins arbeiði og stremban átti at verið heildarinnar, samfelagsins gagn og bati og ikki bert grópan og rótan um seg sjálvan. Tá ið einstaklingsins evnir og framfúsni leggjast á stidjan vid hesum endamáli, tá fyrstani vilja kanónurnar lagna og svølturin og neyðin dvína sum trollið í sólarisinum. (á er vert at laka undir við javnaðarmonnum, ið vilja byta um einstaklingsins óskerda ognar- dømi í fíggjarlívinum sum í oðrum lívsins føri við felagsskap og samloku. At bera hugsjónina : arbeiðsins mið og mål er at nýta evnini og alt sitt ågrytni og framfúsni í tænastu hjá allari mannaættini iram til fullan og hollan sigur joymir hin slørsta eggjara í sær fyri petitreglu: síðu. avslåttur í prísinum. | -FØROYA- SOCIAL DEMOKRAT BRÓÐURSKAPUR 30 oyr. á forsíðuni, | Við storri lýsingum fæst | til hin gávuríka unglingin, ið ynskir frægd og heiðursglamu fótafet. initiativjð at standa um síni Hitt inn á leitt leiðir privata lílíkar aðalbornar verða tl tað mannaæltarinnar vil lika so slóra signing, sum hevur útartað seg til forbannilsi fyri mannaælttina. burtur Tí ræltvisisliga gjørt úr er nóg mikið og ivaleyst til fyri oll. Í hinum íslendska sunnudags- blaði arbeiðaraflokksins stendur grein: Ferðasoga eftir Jón Oddgeir Jónsson: Frá Jamboreeferðunum. Í landi Símuns av Skarði og á „Flejen“ í Bergen. Vit taka aftur tað, ið viðvíkur Foroyum: upp Í lyftingini á »Lyrn« stóðu 31 íslendskir skotar, tå ið hon sigldi inn til Tórshavnar á kveldi hin 17. juli. Eingin av okkum hevði verið í Føroyum áður ullan 3 dreingir, ið hovdu verið har fyri 4 árum síðani við skúla- dreingjum Aðalsleins Sigmunds- sonar. Teir vislu nógv um Før- oyar og søgdu hinum frá gomlum og nýggjum bygningum, sum vit sóu, og meira sum nært við Teir høvdu lært Foroya sogu. okkum ftjóðsong Føroya fólks, og sungu vit hann um leið, tå ið »Lyra« legði at landi. Almikið av fólki var á bryggjuni ógvuliga og fagnaði okkum hjartaliga. Legði særslakliga til merkis prúðan mann, ið slóð hattleysur og hugdi athugaður at teim íslendsku dreingjunum. Seinri varð mær sagt, at hesin Skarði, hin alkenda skaldi Foroyinganna. maður var Símun av Tá ið í land var farið, fingu dreingirnir loyvi at ganga kring um, J i: á Í gja seg byin fyri at S Okunnugir vóru dreingirnir sum vån var til uttan teir dreingirnir hjá Aðalsleini. Teir vóru brátt umringdir av dreingjum og gentum, sum vóru í Íslandi 1934. Talaðu tey oll saman á íslendskum máli. Tað lá fyri, at vit hinir ovundaðu trýmenningarnar fyri allar teirra kunningar, men brált fingu vil eyga á eina snotisliga fruklbúð. Tá fingu vil nógv at hugsa um. Eitt tílíkt Paradís. Her uddi við súreplum og appelsinum fyri lítið virði. Neyðar dreingirnir í Reykjavík, hovdu teir sæð alt helta »åvøxta- búðini slóð orðið »isur«. Straks ið vil tað út, at tað roma og vaniljuísi, ið seldist í einum skillinum har í høvdu funnið viðvíkti ikki fiski, heldur Leygardagin 21. august 1937. JAVNAÐUR búðini. Slíkur frálíkur »isur« kostaði ikki meir enn 5 oyru. Veðrið í smábólkum kring býin. gott, og gingu vil Stór tro standa framvið veg- var og smá unum. Trivnadurin er mikil har, og fólkið ógvuliga blítt. Góðu vit okkum ofta í tal við smá- dreingir og fullvaksnar menn å Skiltu lendskt mål, og lá id ein okkara gøluni. teir lættliga ís- keypti bluðið »Tingakross« úti á gøluni, bóðu nakrir vaksnir fyri Foroyingar hann at lesa sær úr blaðnum eins og hann læs íslendskt. lókti hoyra mál sítt lísið við íslendskum Gjørdi hann tað, manninum frægd í at framburði. Vit høvdu (á ið nakrir dreingir vid skottara- ikki gingið leingi, merki í bringuni hildu til okkara Kostar kr. 1,50 fjórðingsárið og skrivstovuni. og søgdu seg at vera føroyskir brålt skottarar. Gjordust vit góðir vinir. Gingu teir heilt leingi saman við okkum kring byin, og at enda fingu teir okkara vegna opnað forngripa- og náttúrusavnið í Tórshavn, sum finst í einum vøkrum steinhúsi. Toktu okkum tað at vera bæði lærandi og skemtiligt at síggja » » Dr helta frálíka savn, sum vissiliga ikki er stórt, men væl fyrikomið og er mikið skylt søvnini heima, hvat ið forn- særliga viðvíkur minnum. Seinast sýndu hesir skottara- bústað leirra, broður okkum sum er væl innrættaður. So fylgdu skottararnir okkum til skips og góðu okkum við skilnað- in hin foroyska fånan. Eplasølan. Fyri at bøta um handilin vid føroyskum eplum komu menn saman til fundar í Torshavn 14. í hesum mánað. Har fór fram long samrøda um vidurskiftini, og fundurin eintist um at velja eina nevnd til at fyrireika málið Ii. Søla til keypmenn. a) Frá nú av til 15. september til 31. desember 14 — — og sela úheilan í bloðini. Henda nevnd hevur ásett nidannevndu søluskipan og lagt hana fyri formannin í keypmannafelag sum hann vil num, sigur, al gera silt besta fyri hesari solu. — Skipanin er henda: 14. september 16 oyru fyri kg av eplum Síðani ætla vil at halda nidannevndu prísir, hóast tað kemur til viðgerðar seinri og verður tað lýst í blødunum: b) - c) Frá í. januar til Í. d) Longur út eftir 17 Prisurin roknast kontant, um- fram posan. Hetta er prísur å eplum, velt í moldjørd, sand eplir eru dýrari, eftir sum menn koma ásamt um. 2) Sola uttanfyri handils menninar. Hesir søluhåttur, at menn ganga frá hurð til hurð og bjóðja út, er til skaða fyri handilin, spillir bæði fyri einum sjálvum ogfyri eins starvsfelogum. Menn bidjast ff upp at við hesari solu. um at halda 3) Bytishandil. Bytishandil er vanligur vida hvar, mangan fast millum viss hús gjøgnum nógv ár. Í so- vorðnum handli biðjast menn rokna eplini 2'/„ oyra kg dýrari enn við solu til handilsmenn- inar. 1) Søla til skipsbrúk. Við solu lil skipsbrúk verður prísurin, sum menn koma á samt. Hesa áheilan okkara hava vil lagt fyri búnaðarráðgevara M. Winther-Liilzen = og formann mars 16 oyru fyri kg av eplum Foroya Búnaðarfelags H. J. Ja- cobsen, sum geva okkara áheitan viðmælir. síni bestu Her er gjørd ein roynd til til eina byrjan av eplasølu, og eftir sum keypmenn hesi seinru árini hava tíkið betur og betur undir við selu av foroyskum eplum kann tað sigast, at sølan er vid at koma í rætt lag, um so er, al seljararnir gera lað skaði sína skyldu. verður ti bæði skomm og fyri veltingarmenn, um leir gera ikki sítt besta, hvor í sínum lagi fyri at halda hesa skipan, vit hava samst um. Okkum tørvar ikki at taka upp aftur, hvønn tydning ein slik fast skipað sola hevur fyri fólk, tað Nú skuldu ti fyri okkara land og fatar hvor skilamaður. líkindi hesi verið bestu landasak. Tórshavn, 18. august 1937. Nevndin: Þáll Patursson, Ragnar Frýdal, Johan Sandoy. Í - Porto. Blaðið verður bilagt á posthúsinum, brævsavnarstoðum Telf, 143. Burturvið. Olaf Linck, ið skrivað hevur tilymisk donsk blød Blaðmaðurin sum »Berlingarin«, »Politiken«, »Social-Demokraten« o. fl., hevur haft nakrar greinir frá ferð síni í Feroyum um ólavsókuleitið í »Social-Demokraten« í Keyp- mannahavn. Harra Linck er journalistur og ber fram flíðindi síni við sensasjonellum dámi fyri at gera tey til vil tað so interessant bladstoff, og vera, at okkurt er Ogvisliga og fyri Føroy- ingar 6dåmligt framborid — sum i. d. og kann nakað í greinini um Hvítanes — geva útlendingum eina einslitta mynd av viðurskiftunum. Men viljin í hovuðsheilunum merkist til at vekja sympati fyri tí minna manninum. Harra Linck hevur eina grein um Tveroyri. »Tjaldrid« var ikki meir enn lagt at landi har suðuri fyrr enn tuð — hóast fáur og eingin hevði lisið greinina — reyk sum ein kolandi brandur um alla bygdina og oynna, hvussu hesin fremm- » andi madurin hevdi skamskemt plássið. Yvirskriftin á hesari grein er ógvislig og hevur fingið ein dám, ið ber annað yvir sær enn skrivarin hevur ætlað at sagt, nevniliga at Tvøroyri er ein av eru harðast teim bygdum, ið raktar av kreppuni í Føroyum. »Tveraa, Fallitternes Bye kann sum i oyrunum á summum, ikki eru von við blaðmanna »sensasjonaryvirskriftir« fáa aðra merking enn t. d.: »Tveraa, den af Krisen haar dest ramte By.« Tað er rætt. Men fyri at fólk, særliga ar- beidarafjøldin, kann hava høvi til at gera seg kunnugan við, at her er talan um alt annað enn skumskemman av arbeidara- klassanum heldur enn av oðrum taka aftur vit greinina óbroytta upp Í Tveraa, Fallitternes By. Arbejderne beretter om deres bitre Kamp for Tilværelsen. En anden Dag tog jeg med lille kun den Damper »Smiril« — 125 bogstavelig den er paa Tons og ryster i Forstand 'assagererne sammen — ud paa Rundrejse til nogle af Øerne og Aften til Handel- pladsen Tveraa paa Suderø, eller kom henad dens gamle, Trangisvaag, som mere malmfulde Navn lyder, er Færøernes næststorsle By. Kom- munen har ca. 2000 Indbyggere.