hósdagur 23. desember 1937síða 1

SOCIA FRÆLSI Mr. D2. EINUM PLÁSSI MILLUM Norre Snede og Silkeborg þúði Sørin Mikkelsen í einum húsum, sum hann hevði keypt frá einari gamlari húsmanns- einkju har á staðnum. Sørin og ung ley Alma, kona hansara, vóru fólk; men korlini høvdu verið nokur ár í Kanada, land- inum, ið bert hevði veilt teim vónbrot. Tað hevði næslan novytt ley at farið heimaftur til móður- landið, har tey fyri eygunum á skyldfólki sínum máttu byrja av nýggjum á berum bolni og við lómum hondum. Fyri ikki at skula standa forvitnum ella ey mk- andi skyldfólki til svars, høvdu { seg í tey sell einum landsluti, har tey vóru púra fremmand. Kortini minti hesin nyggi bú- stadur leirra tev if mongum lutum á ymisk slød í Kanuda, í leim eystaru landslutunum, har tey høvdu húð. Men Serin var íkki fegin yvir hella, lí 10 minli hann enn meiru á óeydn una, ið ley hevði rámað yviri í Matawaska Couniv. Hann hevdi arbeilt á einum stórum garði í fjøllunum har, og Alma hevði tænt í einum bvi har í nánd. Eina nått, hann lá og svav, fórst alt fólkið ræðuligum har á garðinum í einum omanlopi. Húsið, hann hevði sovið í, varð kroyst til jarðar og lá púra undir í kava, grøli mold; hann Og bjargaði einans lívinum, lí hann ievði ligid í fjósinum millum leir væl gjørdu båsirnar. I líma- vís hevdi hann ligið undir teim- um samanhoyknaðu húsunum í stórsta spenningi og angislti. Hann kundi ikki fáa hesa hending úr tonkum sínum. Hann hevði fingið ein skelk fyri lívið og tnd hevði ein ógloymandi , ræduligan åvirkan á hann, at einasta ljóðið, ið rokk niður at honum, sum hann lá har so hjálparleysur undir leim smyldr- aðu húsunum, var klongurin frá kirkjuklokkuni í bygdakirkjuni, sum ringdi hin nýggja dagin inn. Hetta ljóðaði fyri oyrum hansara, sum kimadu teir yvir einum deyðum, ið longu var jarðaður. Sørin slapp ikki frá hesum. .... og kundi næstan ikki hoyra klokku 30 mong ár aftan á, hann tingja uttan at fáa skjálvta. | Lýsingaprísur fyri petitreglu: 30 oyr. 20 eyr. á 3. og 4. síðu. avsláttur í vrísinum. | „á forsiduni, | Við størri lýsingum fæst | KLOKKURNAR Av Emil Bønnelycke. Hosdagin 23. desember 1937. ostar kr. 1,50 ijordingsårid verður bilagt á posthåsinum, bre og skrivstovuni. Tel ÁÁ RAT PRODURSKAPUR Porto, Bladid evsavnarstødum f. 143 burturi.... ljóðaði fyri oyrum Tað | vóru klokkurnar í bygdakirkjuni, hansara klokkuklangur. ið ringdu.... langt, langt burturi | ....í Matawaska. Kundi tú ikki hjálpt einum gomlum manni? Húsini, hann og Alma hovdu keypt frå húsmannseinkjuni, vóru gomul. Tey stóðu so einslig úti í haganum, har hann var einu mesi berligur og oyðin; men nakrar fáar hundrað metrar frå teimum vóru nakrir dokklittir heyggir, og millum teirra var ein trong smoga, har stormurin vidi óhugnaliga á velrardegi. Sørin hevði vælað um húsini, sum hann hevði fingið fyri lítið og lætt, ti vóru skirvislig, tå hann keypti tey. tey Tey høvdu nú búð har á staðnum í tvey år og orku; arbeitt jørdina av allari men eina stormharða velrarnátt vaknaði Sorin við varhuga av, at hin norðrari galvurin; har hjúnini svóvu fyri innan, lidndi Hann fór Tað ódnarstormur, og í ræðslu runnu aftur til skaðanáttina í Matawaska County, seg væl so nógv. tí upp um midnålt. var lankar hansara hina tå húsini vórðu kroyst niður x ýgx Føroya Social-Demokrat ynskir lesarum sinum eini gleðilig jól. % yvir hann. Einki at vera bilsin yvir, at hann gjørdi stårin Hann nevndi tó einki fyri konuni dagin eftir; men hann granskaði gjølla takið og galvin, 16 dugd hann einki brek at fínna. Ill veðrið leikaði í í fleiri samdouur við óbroyttari megi. Í mánaðir, ja, Í ár høvdu Al ma og han lífið fyri alf fi húsini so fræg, at ley kundu verða eill nvtandi hol men vóru lev nú so væl slyrki, at ódnarstormur ikki tók lev av grundum? Þett: ir hin stóti spurningurn im Sorin Drevis við í sæ jálvum. Qg hann kendi seg so ólryggan Í einsem stúran fingu tey ein gleðiglotta. Alma fekk eina dóttur, sum varð skírd Meta. Tað hevði minni at 03, at tey lítið og einki áltu av pen ingi, tf nú høvdu tey fingið annað at hugsa um, nevniliga barnið og arbeiðið við at al lað upp og rekja tað. Gleðistund irnar, tær dagligu smáu loturnar í gleði yvir barnið, lroðkuðu so javnan tunglyndið til marið kom, og lá veltur, varð Mela farin at royna tey fyrstu ivandi og stetlandi siga len stigini á gólvinum, og fyrstu orðini, sum foreldrini falaðu. Og Sørin helt, at tad var størsta ríkidomi í verdinialeiga sovorðið lilid barn, sum kundi kvell ljós Í I smáu fáfæku stovununm og vie kin CU NI soo Men tíðirnur vjordusl hætt ari. Tad leið væl lil jola, Og Yørin hugsaði stødugt um, hvað- ani hann skuldi fáa pengar frá til at halda jólini fyri. Hartil trongdi rakjørd hansara hardliga í A { 1 til GÓU. ODO utlan at nann fekk kålk lil vega, kundi einki av lýdningi fáast burturúr land- tå hann ein dag- la eitt illvedur kom frumaåa ein NYU Í muringm Á skjøldrinum, fór hann av álvara at slúra. ' H 1 1 } Um nåtlina drovmdi hann, it hann var í Matawaska County, hann s n fyri sær, og hann kendi gjøgnum svøvnin niður- dollnar bitar og kava Og moldrúgvur liggja á bringu 1111, SO h; nn Ha ft kk drigið | andan. Alt hella varumatkvala bráddliga — langt | Hann við úr svevni og slotuði. | Hann hoyrdi einki uttan storm- hvakk upp titrundi hjarta in, ið stunandi fór framvið hús- | unum. * Nakrar dagar fyri segði Alma, at: hon fór til Nørre Sne- fáa jólapynt, so kundu tey jól voru og nakuð de at sær g betala tað vid eggum næsta ár.... Meðan hon var burtur, fekk Sørin líðina at ganga vid at væla um húsini. Hann blandaði cement, tók nakrar steinar åt úr skjóldrinum, múraði teir væl og virðiliga inn aftur. Tá hann var liðugur, var hann heilt errin av arbeiði sínum. Alma kom aftur úr býnum ) fullum kurvum og føvningi av pakkum. Og blíðskorlað pukk- hon upp Hyvgg, hval eg havi keypt { pynla slovurnar við, seyði hon lær skulu hanga undir bilunum, hvor undir sínum. dvrOnal vóru tværklokkur, myrk- og skrýddar við gull- bronsu, hartil vóru tær høgtfdis- liga skrýddar við grangreinum og revdum bondum. Ínni Í klokkunum var ein lítil kúlvur iv leiri, og lá ein skakudi klokk- urnar eilt sindur ella koyrdi undir kúlvarnar við fingrunum, ringdu tær við veikum vakrum Sørin segði einki um klokkur- nar, sýndi ikki, at honum lítið dámdi tær; men hann lat Almu pynta stovuna, sum henni lysti. Sørin, veitst tú, hvat eg ætli mær at gera? spurdi hon tá hon var komin upp ástólin al standa og var í ferð við at hongja tær upp. Nú? spurdi hann, uttan at geva lí stórvegis gætur. Tað var korlini logið sum Alma gjørdi hóvasták av klokkunum. Ég ætli mær at hongja báðar undir hendan bitan, lið um lið, lað er nógv vakrari, enn tá tær hanga hver undir sínum bita. lær Ger tå, sum tykir, svar- aði hann heldur lágmæltur. Til jóla fáa tygum ekstra gott oksakjøt og feitikålvakjøt hjá Telf. 131. Vit senda verurn Carl F. Johansen Telf. 131. ar runt um byin. re