týsdagur 27. februar 1940síða 1

FRÆLSI 20 oyr. á 3. og 4. Mr. 7. | Lýsingaprísur fyri petitreglu: 30 oyr. á forsíðuni, síðu. -FØROYA- SOCIAL DEMOKRAT avslåttur i prisinum JAVNAÐUR BRODUNSK APUR | Kostar kr. 1,50 fjórðingsárið verður bilagt á posthúsinum, brævsavnarstøbum Telf. | og Skrivstiovuni. Porto. Blaðið | T 4“ 145 14. árg. Myten om den røde Hær. 12. Februar hevði »Social-Demokraten« ein leiðara um hin russiska risaherin Finnland. Vit skulu prenta uppaftur seinna helming av hesi grein : og Resul- tatet tilsidst maatte blive, saa er — Men hvad saa end det dog givet, at Finnland har tilintetgjort Myten om den røde Hær. Selv om det skulde lykkes tilsidst at Finlands Modstand, saa er Rus- Sovjetrusland knuse lands moralske Nederlag dog uopretteligt. vældige Første Gang, denne røde Hær, den sociale Revolu- tions Soldater, blev sat í Gang, var det ikke imod nogen kapita- listisk eller fascistisk Stormagt, men imod et lille, ganske uskyl- digt, demokratisk Folk. En mili- tær Aktion, der kun kan betegnes med Ordene Overfald og Øver- greb. Gennem Parader paa den røde Plads i Moskva og ved energisk Propaganda havde Sovjetrusland formaaet at skabe en umuaadelig Respekt om sin militære Kraft. Foruden den staaende Hær pan næsten 2 Millioner Mand, reg- nedes med 12 Millioner Mand i teserve. De militære Sagkyndige gik ud fra, at Sovjetrusland i hvert Fald i første Omgang stil- lede en fuldt udrustet Armé paa 6 Millioner Mand. at Rusland selv fremstillede sig Luft- magt, og at den russiske Propa- Hertil kom, som Verdens stærkeste ganda ustandseligt reklamerede med Motorisering og Tanks, der skulde kunne knuse al Modstand. Har denne Propaganda været saa god, at selv Stalin har troet paa den? Man fristes til at an- tage det, for hvordan forklares ellers, at Sovjet absolut vilde have denne Krig og overfaldt Finland, skønt dette under alle Omstændigheder maatte medføre Sovjetruslands moralske For- dømmelse pruktisk taget i hele Verden. % Det offentliggøres over de russiske er forbløffende Tal, der Tab: I Hundredvis af Flyvema- skiner og endnu flere Hundrede Tanks er ødelagt af Finnerne. Udefra er der her kun to Mulig- heder at øjne: Enten har Maleri- ellet været daarligt, eller ogsan er Betjeningen ikke tilstrækkeligt uddannet. Meget taler for, at Sandheden er en Kombination af begge Dele. Endnu uhyggeligere er Tallene paa de dræbte Mennesker. Opgø- relserne varierer, men Sagkyn- Tala, hildin vid minnisgudstænastuna i Ondarfjarðar kirkju 28. januar 1940 fyri Karl Thomsen, Sofus Rinkustein og Hendrik Dahl, »Kalla á meg á neyðar- degi, og eg skal útfría teg, og tå skalt prísa mær.a Sálm. 50, 15. "EINGIN veit á morgni at siga, hvar hann á kvoldi gistir." Hetta eitt og orðini eru so er gamalt ordtak, sonn, sum ley okkum at tað ræður um al nýla hana, meðan eru sogd. Tey minna stutt, og um, al tidin er g hon er. Vit vita bert, at vit liva í dag, men út um tað vita vit at vit fyrr ella einki uttan eitt: seinni skulu higan frá, tí okkara rælti heimstaður er ikki ber á jorð. vita, so eru lveir Sum vit oll fara, og lað varðar lí vegir al g at til Gud, medan um velja tann góða vegin heim vit hava ránir. Gud hevur skapt okkum, og soleiðis eru vit gingin út frá hansara er, af aftur honum, og vilji oll til hansara, tá vil siga hesi verð einaferð skulu koma farvæl. Men helta er lættari sagt enn gjørt, tí syndin forðar okkum af koma til Gud, men um vit angra syndina av hjarta og biðja Gud náða okkum, so vil hann eisini gera tað fyri Jesu skuld. Og hetta trongja vit til, tí oll eru vil fødd vid synd, og oll hava soleiðis umvending fyri neydini. Men lað mugu vit gera her í lívinum, áðrenn ovseint er, lí sum sagt: >Eingin veit á morgni at gistir.« Skjótt kann okkara lívs- siga, hvar hann á kveldi tráður verða avkvettur, og tå er tað golt al møta Gudi við gleði í vissari vón um ævigt lív heima hjá honum. Tað er í eini sorgarstund, vit eru saman komin í hesi kirkju í dag at halda minnisgudstænastu tríggjar monnum, sum so bráddliga eru fyri av okkara bestu tiknir burtur frá okkum. Teir fóru glaðir avstað eflir tí Guds gávu, sum leir ikki vildu skuldi spillast burtur, og føra bana heim aflur við sær, men leir spurdust ikki aftur. Hetta var stórt mannafall hjá ge anser dog 200.000 faldne end dige sandsynlig Russere 100.000 Russere. til den haardest mulige Fordøm- | melse af Ruslands Angrebspolitik | indledet, men slet forberedt An- | den talmæssigt mange Gunge mere Uden Hensyn } Í sum sjólótus eini so fåmentari bygd, og sorgar- bodini komu dåttlliøn niður g yvir avvarðandi, og síðan yvir oll. Vit syntust ikki al tola nakran miss tey okkum eru so fáir o fé] 5 aftrat teimum, sum farnir eru framman undan. Tað er altíð tungt at missa, men jú nærri hevur staðið okkum, Tó kann tað vera ein troyst í Lí, at missurin tess sterri verður sorgin. teir fóru í sínum kalli og vóru á lógligum vegi. Men menniskja er einum trúgvandi tað, at fullu sum menn í teirra lívsyrki, ið hjá teir hvussu gott og hugtukandi tað annars kann lykjast, hjá einum trúgvandi menniskja er hetta ikki nóg mikið. Tað verður ein spurningur eftir, ein ógilt gáta, ein ivi sum ger,at tann troystin ikki verður nóg stór. Hvar man lann stóra og fulla vera al tann troystin finna, troystin, sum evnar at minka og um sorgina og gera livid lættari at liva? Vit hava bara ein veg at ganga, vit vilja leita i Guds orði, um vit ikki kunna finna ta vissu lroyst, sum lekur allan iva burtur. Tað sigist, at tå eitt menniskja fer av verðini, lá sær tað allar tilburðir í sínum farna lívi og eina mest tær syndir, tað hevur gjørt. Tú angrar tað og rópar tað til Gud í síni neyð, og lað al at hjålpir (í um ikki til hetta liv er einki ivast í, hann so til lað betra, tí tað rópar til Gud á sínum neyðardegi, tað ákallar Harrans navn, og trúgva n vit Harrans orðum, so er tað vist, at hann fríar tað ål og forir tað til sítt himmalska ríki. Nú vinir og bygdarmenn, hvat munu okkara triggir sjolælnu leir hava rópt á teirra neyðar degi, í teirra deyðsstund? Munu teir ikki eisini hava ákullað tað Harrin hevði sama navnið, tå boð eflir teimum ? Jú, tað hava leir, tað er eingin sum helst ivi um tað, og tað er heldur eingin ivi um, at Harrin hevur hoyrt teir. Og lat okkum upp- vil alle kunne nære dyb Med- folelse med de russiske Arbejdere og Bønder, der har maattet lade med velberaad Hu Livet í en 11. november 1939. aftur hoyra, hvat Harrin sigur um slíkar, sum gera so. Hann sigur: »Kalla á meg á neyðar- degi; eg skal úlfría teg, og få skalt prisa mær. Hesum mugu vit trúgva, tí hetta eru Harrans orð, og Harrans orð stunda fast. Fyrr skal fjallið flyta úr 2 (Í seg stað, enn hann gongur frå ti, hann hevur sagt Í teimum liggur tann stóra troystin, og hjá teimum, sum trúgva á Gud, er eingin ivi longur. Vit, so mong sum hava åkallad á okkara likam- Harrans navn liga sum sálarlíga neyðardegi og hava fingið hjálp og náði frá honum fyri Kristi skuld og til doyggjandi dag, vit kunnu so- varðveita trúnna okkara leiðis hava góða von um at meta okkara trimum sjólætnu vinum aftur í Guds ríki, tí so- víst sum teir ákallaðu Harrans navn í teirra deyðsslund, sum var teirra neyðardagur, sovíst hevur Harrin eisini útfríað teir, og nú prísa leir Harrans navn í himlinum. Tað kann kanska tykjast undar- ligt í menniskjans eygum, ut tuð skuldi vilja so til, men so vita vit eisini, at Guds vegir eru íkki okkara vegir, og hansara dómar eru óransakiligir, og eitt kunna vit vera viss i, at hann ger einki, at tað sanna uttan at enda verður til okkara gagn og fremur hans góðu ætlan, sum er, at oll mugu koma til hansara. Gud hevur eisini eini boð til okkara, sum eftir eru, og tað er, at hann vil minna okkum á, at líðin er stutt, og at tad tí ræður um at nýta hana væl, og soleiðis roynir hann eisini gjøgnum mót- gangir at draga okkum til sín. Gud at onda til tað góða, soleiðis at tað at gagn, og so vil hann eisini, sum til gledi, bert vit geva okkum inn evnar eisini venda ti enda tænir til okkara sanna frålidur, venda sorg okkara undir hansara vilja, sum er mikið belri enn okkara sjálvs vilji. »Ikki mín vilji sje, men tín l« grebskrig. Militært betyder disse enorme Tal, at Sovjethæren fuldstændig har overfor sviglet i Kampen Soleiðis bað Jesus í Gethsemane, sum vit síggja avmálað á hesi vøkru altartatvuni, 0, av honum skulu vit royna at læra at bidja ta somu bøn, lí hava vit lært at biðja hana rætt, so vilja vit gleða okkum mitt í sorgini Í vónini um ævigt lív heima hjá Gudi saman við okkara kæru, tí tá hevur Gud fingið sín vilja við altíð glað, sum Paulus var vanur okkum. Sum syrgjandi tó at siga, í vissuni um, at Gud vil kennast við okkum, lá mest ræður um. Tá vilja vit fáa at síggja Guds náði hjá okkum vaxandi dag frå degi, og hava vit fingið náðina frá honum, so verður gleðin enn størri, tí Guds lyfti at rokka er, miskunn hansara eisini skal til tað avkom, sum vil eiga, og sum vit hava um- sorgan fvri, bert vit trúgva á D p > 3 hann og gera hans vilja, og íað » 9: er so gott at vita. Lat vinir so okkara triggjar farnu hvila f ti våtu grøv, vit einki aflur av fteirra fingu likamum, men sovíst sum Gud til, sovist skulu teir eina ferð stunda er og hann ræður ellum, upp aftur enn meira fullkomnir og enn meira strálandi, enn tá teir vóru í sínum velmakls- døgum her í verðini, lí tå verða teir fríir frá allari synd, og tað skal enn ikki so mikið sum eitt teirra høvdi. tå hår saknast å til neydardegi Hava vit eisini rópt Harran á okkara her í lívinum, og hann hevur tikið okkum til náði fyri Kristi skuld, so kunna vit eisini við gleði og frímóti meta Gudi saman við okkara vinum, lí tá er tað vist, at vit eru gingin yvir frá deyða til lívs, ævigt lív heima hjá Gudi. Harri, troysta og styrk tey, ið eftir sita, og avkom teirra! Hvílið so okkara triggir sjó- lætnu vinir í frið til Harrans dag! Ærað verið teirra minni! Harri, gleð teirra sálir í tínum himli! underlegne Hvor saa Skylden er, saa er Resultatet dog det samme: Rusland er ikke i Løbet af de 22 Aar efter Revolutionen blevet den stærke Fjende.