leygardagur 19. oktober 1940síða 2

SR DSR AKTIESELSKABET FØROYA BANKI Hovedkontor: THORSHAVN Stiftet 1906. Afdeling: TRANGISVAAG AKTIEKAPITAL OG RESERVER KR. 900,000. Bankforretninger af enhver Art udføres. 11- Kontortid Peter Alberg. Hevur nakað ungmannafelag verið til, sum út í odd og egg hevur svarað til sítt navn, so man tað vera hitt »Havnar ung- mannafelag«, sum hevði sína hevuðslíð fyrst í Tað varð stovnað í teirri líðini, okkara eld. tá ið tjóðskuparrorslan var í sínum frískusta lagi, áðrenn partapolitikkurin tók til at byggja síni kovandi skoddir yvir alt her á landi. Vit, sum eru við ut koma eitt sindur upp I árini, livdu sum børn í fleirri líðini, og vil hava ikki gloymt tann sjåldsama ríka hugnað, sum stóðst av Havnar ungmanna- felag — tann góðlídnisanda, sum skapti leir fyrstu ramligu og frísku tjóðskaparsangirnar, og sum ongustaðni hevur hildið seg reinari og lívforuri enn Í Peter Albergs tónalógum, hesi løg, sum ívna av ungdómi, hug- toku, hita runnir fullbånir fram av einum og trå, og sum eru upprunaligum kunstnarsinni. Eitt Peter Alberg til lítar — lætt åvirku ligur, umskiftiligur, fíntkennandi kunstnarsinni var og hugtikin; og tað eru sanni- liga fá ímillum hava verið ung sum hann, Einki okkum, sum foroyskt “lag hevur heitari og eymari lýst ungan alskhug enn Peter Albergs >Ég elski tíni eygu«, gjørt sum tað er við lættari eydnurfkari hond av einum unglingi, sum helta af syngja var líka sjálvandi sum at anda. Unglingsins hugtøka, kærleiki til alt tað unga og ljósa á foldum, sermerkir yvirhevur | | | Lørdag 11—2. Peter Albergs romanlisku song- Tað (nd sinum løg. føroyska várið, foroyska summarið við lætta stendur ímóti okkum frá Tað er yndi og summarangi og ung- sólkenda vindi, teimum. lingsins longsul yvir logum sum »Eg saðlaði mær ein hvítan hesta, >Tjaldur, verð vælkomid«, Bíða »Tå undrast<. mær í nálle ella Og allir hesir sangirnir vóru fagnaðir við opnum ormum av úngdóminum, tá ið leir komu. Vit, sum vóru børn lú, minnast, hvussu Peter Albergs sangir vóru „uppá måta«, vórðu sungnir á fundum, á útferðum og av sang- tíð, tann full- felagnum »LjOmi« í teirri Restorff hugaði undangongumaðurin. Tað Johan var var tann rætti sangbotnurin fyri hesum sangunum í teirri frísku tíð Havnar ungmannafelag, tå ið Peter Alberg, Hans Andrias, Mads Winther og Nyholm véru teir menn, ið Havnarungdómurin samluðist Nú tykist henda tíðin okkum um. so sjåldsama fjar — sum ein bjørt og friðlýst oyggj í tí dapra og uppestu havinum. Hitt ný- vakta tjóðskaparliga lívið avlag- aðist so við og við og varð til klandur og stríð. Friðartíðin hvarv, og aftur kom henda harða og kalda kriggs- og kreppu- tíðin. Havnar ungmannafelags tíð var farin. Og við henni Peter Albergs ljósi og flógvi sangur. Al kalla alt, hann útinti, varð skapað í hansara ungu døgum. Lívið var bonskt við hann, sjúka tærdi hansara frísku lívskenslu, og nú er hann farin, í einari líð, harðari og óhugna- ligari enn kanska nakrantid áður í seguni. Men hansara navn verður standandi, knýtt at eini betri og sakarleysari tíð — eini líð, sum kanska einaferð kemur aftur, um enn í ødrum líki. Teir bestu sangir Peter Albergs vilja liva, ti tað, teir góvu lív, kann ikki doyggja: ungdómurin, sólskinið og tann ævigi longsulin móti vári. William Heinesen. Peter Jacob Mittun deyður. Við Peter Jacob á Treðni er ein av okkura bestu monnum farin. Tað er ikki ov nógv sagt, at 1 hann bar í sær tað besta í Før- oyinginum, trúfastur og sann forur, lílillátin og spakforur — ein skilamaður í ollum feri. Altíð var hann sínum, vinum og ollum, ið hann hevði við at gera, hollur og góður í ávikum. Ålitismadur — tuð var eyðkenni hans. Betri minnisrúnur kunnu valla verða manni ristar. Mong álitisstorv vórðu givin hónum upp í hendur at rekja, og tey røkti hann til lítar — samvitskufullur sum hann var. aldri orð av Honum komu munni, uttan gjølla var umhugsað hevði á máli. Høvudg6dur og handfríður legði hann aldri verk úr hond- uttan tað eyðkenni meistarans — ein hegnismaður, lað, hann um, bar tikin úr leikum sum smiður. Hann álitismaðurin á skipa- og båtasmidjuni í Alakeri, kjølin til var var við til at leggja teir fyrstu motorbåtar okkara. Aftaná at Lias í Rættarå var fallin frá, helt hann frum vid båtasmidinum so leingi, hann hevði so fræga heilsu. Ein ómeltiligur arbeiðshugur var eilt eyðkenni hansara. Ongan- tíð bant hann frið. Eitt tað kærasta framíhjáarbeiði hansara var al uppá jørdina. Sum tradarmadur verður hann at rokna millum teir fremstu. arbeiða Øll tey seinastu ár hansara vóru merkt av nívandi sjúku. Alla hesa longu og tungu líð