leygardagur 3. apríl 1943síða 3

FØROYAR Í DAG Ritstjórar: W. HEINESEN og HEÐIN BRÚ Berserkar. Finaferdina var tað ein drongur sum æt Victorinus. Eitt undarligt navn, helt fólk. Men hann kann vera tað, høvdu skilamaður fyri uggaðu fol eldrini seg. Tey rópt hann eftir fødingardeginum, børnini vóru 5o nógv, at tey høvdu ongan at kalla upp longur. Victorinus vaks upp úti á Geil um. Kloddutur og hálvnakin leyp hann um túnini við sínum frost knútum og sínum saksi, týðaði inn til fólk og fekk ein bita tá ið til bar. Heima var einki. Sakfør ararnir hevdu verið har, og tei leivdu einki eftir til Victorinus uttan eina lavna móðir og ein av faðir. búðu heraldshorni. hvert dotnan Og tes Í sínum Victorinus skuldi Hini Men styrknaði og eita at vera hjá móðirini. børnini vóru í Amerika. drougurin treivst, vaks og Tað val í Atlantshavínum, fór at fiska ikki tann toskur hann íkki dróg. Oy longu fimtan ara gamal slóg hann stórar lerarir og drakk sum ein kallmaður. Menn inir bóru tíðindir um hann heim aftur í bygdina og undraðust. Bygdin undraðist Tann gamli faðir hansara fót hú ir húsi og rósti soninum Gresilig styrki<, lat hann at, >bara sonurin heldur til tað. Hetta er ovnogs styrkt at vera I: einum ;sundure. manni, hann skræðir sep Fólki dámdi væl at hovra hetta og settu í amla til borðs. Har 1 Í hann so í it, og smátt um smátt fylti hann út í aftur skinnið, sum herði verið ov stórt alla hesa tíð ina síðani sakferararnir vóru har Húsagangurin hevði beint fyri mólurini, helt fólk, hon misti málið og stongdi seg inni. Mannin vildi hon ikki síggja. Kom hann á gátt varð hann útkoyrdur, og fór vann ikki vid góðum, legði hon á hann Men tíðindini um sonin mann aðu hana upp, ein úrmælingur, hann Victorinus, segdu tidindini. Og hon fekk lívshug aftur, tók sær fyri at veva fyri fólk og fekk Hon honum, og koma eitt sindur burtur úr tí tók it leingjast eftir tann attur húsið dagin teir skuldu um hevstid, setti hampaði hon við bíða. og stokkum út undir Har angandi desir í seg veggin at sat hon so imillum skínandi | 1 heystsó ØD } þ LSO1 (44 hugdi eftir skipinum. fór at Hon strondina, í út yvir dastið av bygdini GT r Mc nn sonurinn kom avdottin upp á land, rivin skræddur av bar Nakrii OG bóru henni gólvið daga menn hann inn og løgdu á Eina tatoved dólsk letu sat hon og vvir honum, men so tók hon uppi sær um reiggj, stongdi hurðina og pjøka um hann, fekk sæt Nas honum lunkað arnar høvdu bløtt, tað lógu skorp vatn tvo oo Ut niður undir høkuna mn oa > undir kverkrarnar. Undir eyganum var ein stór blá blæma. Fáa hann upp vóru íkki vegir til, men hon fekk styvlarnar burtir av honum og rekkjuvåg undir hann, so reiddi hon sum hann lá. So setti upp hon seg aftur at binda og tók tað toluligari, hann var tá afturkomin, tað var tað besta. Kannuna helt hon heita og setti dagurða út á, eingin visti nær ið hann vaknaði attur Tá rvkkti í hurðina, men hon var stongd og konan læt tkki upp Um myrknaði eyganum tað løtu fyri vind Tá etta val gamli, ið setti skortin inn igjøgnum og bað lata sær upp, hann vildi síggja sonin Hon før til vindeygað og bað hann lágmælt sleppa sær burt > Ella kal tú fáa eitt træ um ryggin« Hann tók sítt uppaftur: »Lat upp fyri mær, eg vil síggja sonin!« Tú hovrir hvat ið eg sigi :Gakl burtur úr eygunum á mær, ella ge tær eitt træ um fr ggin.» vi eg ikki bróti eg Letur tú upp Sonurin er ikki meira tín enn hann i t er min!« So setti hann økslina á hurðina Hon tók klovan hver ið brýtur!: og brevt klinkuna. og slóg, men hann latst ikki um vón, og so helt hon upp at og fór at gráta Hann bað hana ikki vera býtta og leika so í, hann etlaði ikki at gera nakran háva: >Ég fari um eina letu Hann setur seg á gólvið hjá soninum og hyggur gjølla at hon um, tekur hendurnar og skoðar tær: sÁhá, tær eru sum gásakrove, letur hann at, so handlar hann skøvningarnar og armarnar upp eftir: »Orduligir vøddar, gamla, ha?» Hann hyggur at konuni lær: og > ;Sovorðin sekstanárs drongur er íkki til.e So fór hann aftur at trilva, einum fann eitt brennuvinsglas í lumma hjá honum og drakk tað. Ta berserkargangu! á gomlu. Hon gól ið áðrenn kom aftur kollvelti. hann á hann visti av, tók í vangafjaðrarnar og dukaði høvdid í gålvis og traðkaði. Men hann tók tað við toli, sleppti sær upp aftur og fór av húsunum. Hon setti tað brotnu klinkuna í aftur og stongdi sum frægast Seinni á einaferð ren degnum Victorinus eyguni sundur og hugdi upp 1 tróðrið Hann blundaði aftur —: Bitarnir mólu runt >Hvussu er hetta vorið, tað ber ikki tile. Hugdí aftur. >Jú, jú, teir mala runt. Tróðurtreini og sperrurnar mala eisini runt. Hann blundaði aftur og grundaði yvir hvat netta var. Tað barst honum fyri minnis brot um sneristól, reipspuna, hann hevØi sæð reip at binda við? Hann reiv evguni sundur aftur og fekk eyga á móður sína og kom fýrin, tey bæði mólu eisini runt. Tá sprakk hann á letur og setti seg til mótverju: >Tit skulu fanan heldur enn binda meg! Hann tók ein skammil og knæsaði = døgurdapottin, so legurin rann Í eldin og eimguvanin stóð undir lonína. Tá leyp móðirin hjart kipt til og tók hann. Tev brutust eina løtu, men so fall hon og = ;vímaði , 1 Victorinus reiv dyrnar upp og út á geilar, smoygdi uppum arm gekk so lágur efti armarnar, jerðini, klamsaði 16 saman og beyð Forbannað 'Vvarnat av: binda meg hvar torir at koma? Ég skal ríva tvkkum úr skorkum ...!« So legðist hann á ein garð at ríva niður, sípaði grótið um túnini, Tað vóru bygdamenninir, hann handfór: >Hvgg hvussu lættir tit eru í mínum hondum!< læi hann og grýtti avstað. Fyrsti maður, ið legði framm at faðirin. Hann bardist > Har honum, var sum ein vannlukka, men fall skal ikki hann tu siggja eg standi honum kurl,« lat í hinum gamla, í tí fekk ein rennara tvertur um garðin og seig niður í eyjuna TA leyp ein hvittklæddur maður út úr einum hjalli og skuldi taka hann aftanífrá, men varð áhalsin. Victorinus var so inni undir honum beinan vegin teir tókust á og Faðirin kom sær túninum upp aftur á knøini og legði seg ålspen tur framm á garðlagið at hvggja at: »Jesus eigi teg, sonurin, stytt tep saman, tú leggur pápa tín Í kemur tú undir ein gravina, tortur, sum íkki verður niður aftur lagdur tú, sum legði meg sum ein svísk, skal tú virða nakað um handa rakdyriline! Victorinus vann og legði aftur á garðin at ríva niður. Men tá kom ein annar maður: »Er tú tann ræðuliga kempan, ið geipið goirgur av? Líkari mátti tú fingið fyri hendurnar enn at verði garð- brótarix! Victorinus leyp á. > Nei, ikki við, verð ímóti nei, fást vaksin áðrenn tú øvar tær manni! Hann lyfti hann upp frá túninum og fór avstað við honum. Men tå kom eði í faðirin, hann hyrdi seg aftanífrá inn í kæsbet- urnar á manninum, so hann fó >Tað skal ík Åarstinuni, ið (Húsið, Lag.) Feðgarnir evugtur í túnið: vera eitt undan leggur Lagsmatnin! teir vóru úr, æt á jarðlegdu mannin og gamli leyðist undir barkan. Tá ógvaðust konufólkini og róptu morð. Menn tustu til og tóku sundur. Tá móðirin vaknaði aftur, lógu báðir bundnir á gólvinum, og tveir vøkumenn sótu uppi yvir teimum. Victorinus svav aftur men faðirin lá og brúkti seg, skeypti kjålkahornini og kallaði vekumenninar. Einaferð var konan við klovanum og skuldi sláa, á verg men vøkumenninir vendu henni aftur »Slepp tær heldur út í okkurt annað hús, her verður íkki verðandi hjá tær í nått.«. Men tað vildi ongat hon ikki: >Ég faid húsinum, mær heldur fari veg, gamla a hann hevur einki at here! Tað menninir gera hildu tú at var gaman | veku- > Men vera torir við Victorinust?« verið, eg skuldi einsumøl! eftir > Tað tá ikki ræðst min egna sone skuldi so So tóku teir gamla út fyri dyr, loystu bondini og góvu honum tev tvertur um kjógvini: >Slepp tær nú til hús og ger ikki meira ónáðire | : >Ég til hús, nei, slættis ikki, tað ikki ið koyra meg til hús!<. So leyp hann skulu vera skarvarnir tit, á aftur, men vekumenninir hyrdu