leygardagur 22. desember 1945síða 1

FRÆLSI Á Lýsingaprísur fyri mm Nr. 51. | síðu, 10 oyru á 3 Inn Ta 19 kom vendi mamma hansara, Annika, Ásmundur sær við. hon hexði klovan | hondini, ti hon hevdi skórt upp i eldin Annika var stort fólk, størri enn konmfolk vanligt eru Andlitið hóast hon tó kundi sigast af vera folk long, og kinnbeinini heldur bog, var eisini stórtskorið meira vakurt Nósin var eisini pannan var hog, og tå ið harið altid var svndi hon seg hægri, enn hon greitt afturá, verunliga var. Tað vóru ongar mjúkar ella linar linjur í and litsskapinum. Og tå id hon so hevði glitvandi svart hár. og al klæðum. tíð gekk í svørtum bæði svart turriklæð, svartar sokkar og svartar tveinigir, kom hetta álvarsliga og stranga enn meira fram. Ásmundur mintist frå óvitanum, hvussu tað var at halda í hondina á ið tev fóru í kirkjuna, leiddi hon henni. Ta stora hexði SØ hann altid. Hon hond og langar hóast ikki endi liga turrar fingrar, tað kendis! eingin blevtur hiti úr hondini, tað fólkahondum, men ein slík trvgg sum kann vera ur konu kensla for igjognum hann, eins og ein gongur igjognum illgong! berg og hevur okkurt álitandi af halda í ella styðja seg at „Einki fannst tú heldur hesa spurdi hon og legði sær í oskuskuffuna a beinkin við eldin eyga við sonurin og ferðina ?” klovan frá og setti seg „Nei, eg bar nakað slag,“ svaraði ikki legði vottirnar á komfyrin. „Vart tú eisini úti 1 Gjonni og viri undir Bokkunum? tól X hon í Ta eg var I hvorjum vika og VE aftur at spyrja hugdi og rannsakaði undir hvorjum steini.“ málið á son ljóðaði „Men Eitt sneisapetti var alt, inum heldur troytt og ótolið sig Ja eg fann reka upp aftur. Streymurin man hava drigið teir frá landi. Jenis leitað í undir har. var einki af Eg vænti ikki, teir eisini verið og dag. Ég Bøkkunum. og hann hevdi held ikki eina húgvu Tad er einki hevur matti honum ur einki sætt ella eitt klædnaplagg. kortini, al nú merkiligt skal vera rikið upp.“ Hann fór , at lata seg úr klædunum, tí hann | og ”g ØE AO ARR KER ENDE DT FØROYA EMOKRATUR JAVNADUR yru á 4. síðu | våtur. Mamman svaraði Hon sal eina stund við hondunum niðri bara stardi og > í fanginum. So reisti hon seg og fór at'seta ketilin ulå at fáa honum drekka Tað var eftir líkinum á bróðurinum. 'Cora Ásmundur heyði verið og leitað. Teir vóru umkomnir fyri lend heyði holvdur, beint at landi hálinum ingini. Vað verið brim båturin sum teir skuldu leggja og var Fimm MANNS Vort Á Teir tveir vóru bjargaðir, men eingin vort og hinir hjálp var møgulig at fúa teim dey dir, um. Hin eini rak å land alt fyri eitt, men hinir tveir, Tori og ein annar unglingi, vóru ikki funnir enn, hóast øll hygdin hevdi verið við strondina í heilum boði dag | og nátt. ið Annika fekk bodini, at umkomin, ejórdislt Ti sonurin var hon ikki ógvuslig. sum hugsandi kundi vera. Hon var annars ikki lyndi. Kanska va! herd aft ogvuslig an hon eisini taka moti slíkum tíðindum, pápi hennarn var farin soleiðis, og maðurin var eisini deyður á sjónum. Aftur á moti strongdi hon á og bað Gud um. at hann skuldi Hon vildi tað senda sær líkið aftur hava tað í vigda mold, og ikki hesin yngri sonurin skuldi syntist henni berandi, at rek ast í sjónum og ikki leggja bein- ini á landjørðini. Hon herði ti hvorja lotu, síðan skaðin hendi, eggjað hinum soninum, sum eftiri var, Ásmundi, at ganga við strondina og vita, um ikki beigg in á natt ella degi slongdist upp aftur. Og hóast tað ikki honum so lætt spor at fara, so hevði hann to ikki viljað sytt voru móðurini hesa bónina, men var hvorja ferð, hon hevdi tað. Tað var ikki li, at hann ynskti av fullum huga, reka upp hendingin farin orðað um at hroðurin skuldi aftur. Men hevdi gjort alt so ounniligt. Veg ir og fylt á tremur við óunnileika. tað var sum ikki fólk men andir gingu henda elns voru og skot gjognum bygdina. Og tá ið hann við lyki gekk niðri vid strond ina og lysti og kálaði inn undir steinarnar og í hvørja gjótu. var | Leygardagin 22. desember 1945. tað honum sum alt tað dulda og ounnilign úr tí myrka sjónum líðandi skreið inn at landinum. Brimsuðið og alduskvallid dun aðu í oyrunum og umskapaðust til mannamál við ymsum skift andi ljóði Alt tað, vokstrinum var frásagt um tær honum í sum upp verur og tev undarligu lív, sum eru utlan um okkum, og sum ikki er kjøl og blóð og al verja seg mofi, rann fyri hann. Nú hann í kvøld fór at lata seg úr, kendi hann seg eisini so kropps liga móðan og hevði haft hug at farið og lagt seg og fingið sær ein blund. Hann læt seg úr trovggjuni og fór eisini at fáa hosurnar niður av sær. Ketilin kókaði. og mamman for at gera drekka og smyrja honum upp á ein bita. Hann hevði einki talað, síðan hann segði henni frá leit- ingini. Hon gekk bara still og myrk sum ein stórur skuggi og stákaðist- ímillum. Persónur hennara legði so orðleysur ein sorgardåm á alt rúmið. Tað var sum henda hendingin fór onga- HO út aftur. men hevði tikið alt og lá høldi oman á ti, hóast lítið var lálað So var millummalin liðugur, og Asmundur fór at Hann setti seg við tað lítla borð ið, har hon hevði sett drekka, meðan hann drakk, fór hon hyggja eftir turrum klæðum hansara. Eitt hvassligt kava- fór at ringla móti rútunum, ælinum tók í fáa sær. og at til og vindurin: í húsini Knappliga hvukku hesi hæði tigandi fólkini og fóru at stara upp á hvort annað Fitt knappligt kirkjuklokku ljóð skar seg ut í kvøldið og kom skiliga fram um ringlið frá ælinum og kóstini frá vindinum Einum kom alt fyri eitt í huga kirkjuklokkuna hátíðar aftan. men henda hugsan fór. so ein snart sum hon kom,ti hetta var eingin hátíðaraftan, og hetta ljóðið kom so dáttliga inn í hvgdakvirran, at sinnið gjørdist uppskakað og óttafult. Tað var eins og ein skaðatilburður aftur var ringdur út um plássið. „Jesus komi til mín, er tað Blaðið verður bilagt á posthúsinum, og kostar kr. 2,00 + porto um fjórðingsárið BRODURSKAPUR 19. årg. ikki kirkjuklokkan, ið ringir?' sigur Annika og sleppur ti, hon hevur i hondini setur koppin frá borðið. Andlitið trútnar. og hann setist Ásmundur sær og leggur bitan á at slota Jú, har er klokku ljóðið aftur so burtur øll onnur ljóð. Tað steðg tvdiligt og tekur ar á vidhvorl, eins og skal tað herða bod, tað vil bera Fellur so í aftur, útyvir hús Tad vera onkur, ið farin um Le lonirnar og inn til eldin. kann ikki er upp í lornid og tikið hevur í klokkuna óart ella til stuttleika, fer* frá heldur Asmundur, drekkanvin lovpur út fyri dyr. Eli er minkað. Dimmin á luftini sýgur seg eystureftir út oo = ímóti fjardamunnanum, og vest anfyri lýsnar hann. Eins og ein blonk. djúp skál kemur undan Eiðinum, og einstøk kám stjørna sæst. Ásmundur fer vid husinum, hann kann siggja kirkjuna Har stendur hon fyri seg sjálva. vesturi á oman so aft fjar og álvarssom og skilir seg burtur úr øllum hinum. Tornið og máti einum blonkum bletti, sum er komin á himmalskalid aftana ælið. Hon er myrk og tómlig sum vanligt Óunnilig og loyndarsom hjá tí einsliga bygdafólkinum at hyggja at. Einstøk fólk eru út komin og standa tigandi og stara niðan móti teirri myrku kirkj- uni. „Ringdi ikki kirkjuklokkan ?“ spyr Ásmundur. „Hvussu tað nakar onkur ørindi har uppi og spírið dagasl! er vorðið,. er hevur tikið í reipið?“ „Jú, tað ringdi, “ svarar eitt av mannfólkunum. „Vit hoyrdu tað øll týðiliga. Tað var einki at ivast i, at tað ringdi,“ tekur hann uppaftur og heldur á af stara niðan móti kirkjuni „Tað var merkiligt,” heldur eitt annað. myrk. og tornlúkurnar aftur Hatta synist ikki at hava verið rættiligt klokkuljóð.' „Kirkjan er eru So fagnar tosið. Øll standa bara og stara at hesum dimma loyndarsama bygningi, ið og goymir so nógv, og haðani boð ini kunnu koma úr øðrum heim GLEÐILIG JÓL ynskir Føroya Sosial-Dmokratur øllum uti og heima