leygardagur 22. desember 1945síða 2

Nr. 51 um Fólkini hugsa tað sama, men eingin sigur sína hugsan. Ásmundur var hattleysur, tå ið hann leyp út. Tað er kalt, og hann kulsar. Hann var heitur, nú hann hevði verið úti og kom inn í varman, Hann fór innaftur. „Hevði nakar verið inni í kirkjuni?“ spurdi mamman og reisti seg upp. Hon fóktist at ótolin. Hon spyrjandi at honum, og tað var eisini ljóða hugdi so meira lív enn vanligt í hesum langleitta, bleika andlitinum, „Eg veit ikki, hvat hatta var,” svarar sonurin og setur seg aftur til drekka. „Ég hitti fólk úti, men tey sogdu seg heldur einki at vita. Einki Ljós er held ur at síggja nakrastadni í kirkj uni Kanska tad kortini er onkur. ið hevur verið uppi í forninum.“ Nei, tað hugsi eg ikki«, sigur Ég veit, at hatta var eingin natúrlig ringjan. Hetta vóru eini boð, ið kirkjuklokkan gav Tú klokkan Annika aftur. hevur' hovrt, at kirkju- frá bæði framman- eðrum:. Hon Ásmundur mint- hava sæð sigur undan einum og tosaði kvikliga ongantíð at ist seg inammuna so sinnisrørda og so klårliga at hava lagt kenslur sínar fram. Hen hevði aftur tikid hos- urnar upp í hondina og kom tætt til hansara at standa »Harra Jesus eigi teg at far av- stað aftur, beint nú, og drála ikki. Eg kenni tað á komin upp á land mær, at Tóri er Eg havi kent tað á mær Eg visti tað, tå ið eg fór upp í morgun Klokkan segði okkum frá nú, tað Men skunda verða út í allan dag var tí, hon ringdi fyri tær, hann kann aftur ríkin. Ég veit so vist, al tú hesa ferðina finnur hann« Soleidis tosaði hon tittmælt og egpjandi, og hon tók og flytti aftur og fram, tað ið á borðinum stóð í sinnisrørsluni Ásmundur drakk drekka upp og setti koppin frá sær. »Ja, mamina, g skal fara«, hann reisir seg upp. »Eg havi verið nú so ofta, og eg royna at fara avstað aftur Kanska tygum hava rættin Gud givið tað Eg kann fara í aftur hasa trovgg)- Hosurnar kant eisini í kveld una, hon var ikki so vát kundi eg kanska eisini farið í aftur« + Nei tu urnar. Tær eru flógvar. tær hava ligið við eldin 1 fara aftur. hon fert i hesar turru hos- Troyggjuna kanst er ikki so vát at tað bílar Tv skuldi farið kortini í oljuklæði. ælini eru so grove. »Nei, eg haldi, eg fari ikki oljuklæði Eg kann fára í eina aðra trovggju innan undir Vettirnir munnu vera turrir. Ég lyktina við. Tað myrkt, hóast tað er mána lýsi, niðri við strondina« Hann herði gjørt seg til beinan vegin, Hon fekk hugsi, eg hav er Ss honum hitt FØBOYA SOSIAL.-DEMOKRATUR ' 22. desember 1945 Um jólini og á nýggjárinum sigla okkara bátar eftir hesari ætlan: Leygardagin tann 22. december verður siglt eftir vanligari ætlan. Mánadagin tann 24. december. Skálafjarður: Tréndur fer úr Havn kl. 8, annars sigur hann sum vant, farið verður úr Seldafirði kl. 10,30. Sundalagið: Streymur fer úr Havn kl. 7, annars siglur hann sum vant, farið verður úr Kollagrði kl. 11,15. Hestoy — Skopun: Dugvan fer úr Havn kl. 8. Nólsoy: Dúgvan fer úr Havn kl. 13. Tírsdag tann 25. december verður ikki siglt. Mikudag tann 26. december. I Sundalagid og Skálafjerð verður siglt eftir vanligari mánadagsætlan. Dúgvan fer til Skopunar, Hest og Nólsovar eftir vanligari ætlan. Hósdag tann 27. december verður siglt eftir vanligari ætlan. Mánadag tann 31 december Sundalagið og Skalafjerð. verður siglt eftir vanligari ætlan í » Dúgvan fer til Skopunar, Hest, Nólsovar eftir vanligari ætlan. Tírsdagin tann 1. januar verður ikki siglt. Mikudag tenn 2. januar. Tróndur fer eftir vanligari ætlan í Sundalagið og Skálafjerð Streymur fer til Vágar og Vestmannar. Dúgvan fer til Eiðis, Norðskála og Víkar. Góðs verður ikki tíkið við jølaaftan, bert ferðafólk, mjålk og postur, A/S Thorshavns Mælkeforsyning á Margarinefabrik. <= Smiril“s ferðaætlan verður um jólini og nýggjári broytt soleiðis; Leygardagin 22. des. kl. 8 (í staðin fyri kl. 9): Tórsharn--Koltur— Vestmanna— Miðvág— Tórshavn. Sunnudagin 23. des. kl. 9: Tórshavn-—Skálavík—Tveroyri— Vág. Mánadagin 24., Týsdagin 25. og Mikudagin 26. des. verður íkki silgt. Hósdagin 27. des. kl. 8: Fríggjadagin 28. des. kl. 9: Vág—Tveroyri--Hvalbæ— Tórsharn. Tórshavn —Koltur—Vestminna—Miðvág — Tórshavn. Leygardagin 29. des. kl. 9 Månadagin 31. des. kl. 8 Térshavn— Skålavik— Tvøroyri — Våg. Vag— Tveroyri—Skálavík— Tórshavn. fysdagin 1. og mikudagin 2. januar verður ikki siglt. Hósdagin 3. januar kl. 9 og frameftir verður siglt eftir ferðaætlanini. „Smiril“s administrator. So fór hann í vett „Eg haldi eg tendri ikki lyktina fyrrenn har niðri, Tað at ganga við henni millum húsanna logandi< Hon stóð í durinum. tá id hann fór. »Jesus veri við tær, og hann stóra helsið irnar og tók fjallstavin tørvar ikki lati teg "koma aftur við honume, segði hon aftaná hann. Nu var einki tekin til ælið. Himmalin var klárur víða hvar, og mánin stóð stórur og blankur og skygdi á luftina. Asmundur hugsaði, meðan hann gekk, at hetta hevði hann ikki ætlað. Hann hevði væntað sær at sloppið og fingið frið í kveld Farið kanska inn til onkran og hitt onkran javnlika. Tað hevði verið ein hugni at kunna ryst hetta tunga burtur av sær. Men tað batti einki at hugsa um. Hann hevði lovað mammuni tað, hóast hann hevði ringar Yónir um at nakað spurdist burtur úr. — Hasin klokkuklangurin mundi ikki hava haft nakað uppá seg. Var kanska borist fyri oyruni, og sinni á mammuni var so levst, at hon trúði uppá alt, og so mangt gykladist og bar seg fyri henni, sum veruliga einki var. Onkur hevði kanska eisini verið eitt ør- indi í kirkjuni. Hann metir einum manni á vegnum: >Tú fert aftur at leita«, sigur, hann. >Ja, eg meini tað. Men tað man so lítið fara at hjálpa. Tað sýnist ikki, at teir koma upp aftur. Janus og Hans Jákup vóru eisini fyri skýming, og teir bóru heidur ikki við nakað-. > Nei, fyri, at leir ringar vónir tykjast at vera reka upp. Út- rákið er ofta so hart, og tað man hava tíkið teir út frå landi« Ásmundur gekk sín veg. Hann fór inneftir, kom móti bakkanum, sum stóð hegur upp frá sjónum. Tað mundi vera best at hyggja oman hagar. Hann var har íáðni, men best var at hyggja allastaðni aftur hesa ferðina við. Tað var bølmyrkt nndir bakkanum. Hann var so hegur, at hann tók ljósið burtur. Hann fekk sær eldfýris- dósina og tendraði í lyktina. So fór hann at ganga oman. Hann hvakk eitt sindur við' Ein fuglu: flevg so knappliga upp. mundi hava sitid og dúrað á hell uni og fleyg nú fólkið kom..... nakað — Nei, tað var slongdur Hann Hvgg, har lá var bara tari, sum upp á fóðini..... Hann lýsti niður í tann stóra hylin. Flóðin stóð uppí hylin, so okkurt kundi vera lagst níðan. Men, nei, ikki var tað tað. Hylurin var blankur og ljósið lýsti líka til botns Flidurnar s6ust so týðiliga. Hann fór aftur at hugsa um hetta, át finna bróðurin uppriknan. Hann kundi ikki noktað fyri, at hugsanin førdi eina óhugniskenslu á hann. Í letuni iðraði hann seg næstan eftir, at hann ikki hevði bíðið onkran koma vid sær. Tað va: so undarligt at,ganga her við sjóstrondina í myrkri vetrakvøld. Her komu so nógvir løgnir tankar á einsamallan mann. fkki tí Ynski og hugur hans sterk sum nakrantid at fínna bróð vóru eins urin — hin við — og fáa teimum kirkjugarð Men tað var sum tað ikki vóru somu menn nú. Téri, sum hann hevði sovið við, og sum var sum ein partur av honum sjálvum, og hin sum hann eisini! hevði kent væl. Alt tað kenda sum heyði verið um teir fyrr, var burturfarið, lívið var farið, tað lívið, sum alt hevði knýtt seg til, og teir véru komnir í eina ókunn- iga veru, sum ein firnaðist 'at læra Og so hugsanin, at teir vóru so nógv broyttir teir heydu ligið í sjónum. Men slíkt skuldi vinnast á. Hann fór longur oman móti sjónum Sjógvurin var fjarandi og hin langa at kenna. hesa tíð hellan var kemin undan og fór skjótt at liggja turr. Inndragið slokti seg niðan eftir, men tað var so tunt og maktaleyst og drég seg skjótt av stað aftur. Lyktar ljósið legði seg oman eftir helluni, og mánin sá beint nú bjart niður å alt plássið. Hygg. har niðri við handa lítla hvlin lå nakað Har var nakað.... Hann leyp skjótt oman. Ljósið fall bjart á tað Tað var Tóri. Hann mundi vera upplagdur á flóðini. Sjógvurin fløddi so langt niðan enn, at hann lætt ist á, men fluttist ikki úr stað Ásmundur setti lyktina frá sær og fór at fáa beiggjan niðan frá. Hann skuldi fáa hann sjófríðan, so skuldi hann fáa onkun at hjálpa sær at bera hann út. Hin óhugiskenslan sum verið hevði á honum hesa tíðina. hann hevði gingið og leitað, var burturi. Alt tað undarliga fjara og fremmanda, sum hann hevði hugsað tá um líkið á bróðurinum. kendist ikki longur. Eitt sárt sakr var tó har. Her kom Tóri lívleys ur sum ein reki upp á land, ikki at kunna talast við. Bara tígandi at bjarga henum niðan frá. Men hetta saknið kom gleðin, at tað hevði eydnast honum at finna hanr # ei Á rt …— in er f n 8! he uj