leygardagur 8. juni 1946síða 1

| FRÆLSI HOR er høgtidin vit halda Andin er sum fyri andanum. vindurin, vit síggja hann íkki, men vit merkja hann og kenna ávirkan frá honum. Hann kann sýna seg á einum andliti, sum kann tykjast ljótt og grefligt, so tað lýsnar -og frýðkast. Hann skapar lív, har áður var stirt og deytt. Hann bindur bond millum slektirnar. Hann kann liva í følnadum bókum og skriftum frá farnum tíðum og fornum ættum. Vit kenna sugið frá veingjum hans, tå ið vit lesa tær, og í slíkum let um fáa vit lut í tí anda, sum livdi í hesum farnu monnum og slektum. Hvítusunnufrásegnin, sum fyri nógvum eldum síðan festist í bók, sigur frá andanum, sum kom til nakrar fáar veikar og ivandi menn. Ein veldig broyting kennst á teim- um aftaná, at teir verða fyltir við Hvat granskandi vitskapur kann royna heilagum anda. so kaldur, at seta fram, so kunna vit av sonn- um kalla hetta, ið hendi aftaná, eitt undurverk. Eitt úrslit, sum eingin lærdómur kann undirmeta ella burturreða. Tólv menn, sum í mannasamfelagnum eru ókendir og týdningarleysir, fara út um heimin, og teirra orð og læra ganga út um londini og seta spor, sum kennast allastaðni í verðini dagin í dag. Mangur maður hevur á munni, at heimurin í dag saknar anda. Menningin í hinum modernaða samfelagnum er gingin ta leið at keva andan og koyra burtur tey setti eftir spor, sum Hvítusunnan Lýsingaprísur fyri mm: 12 oyru á 1. síðu, 10 oyru á 3. og 4. síðu JAVNAÐUR | HVÍTUSUNNA jeg, gera alt til tól og maskinur. Nú hesar seinastu farnu øldirnat hava menn roynt at skúgva andan, í frá ístaðin kemur uttan sum burtur og fyri. Í mongum førum hevur tað eydnast. seta mannaandan Menn hava við sínum anda skapað ein glitrandi ham, men innan tyk ist hann at vera kaldur og oyðin, og ein týning situr og lútir. Hann g hevur eisini í mongum sett spor, men tey eru viða hvar fjald av sorladum býum og mannaheimum vitnisburðir frá stórleika and- ans eru týndir og lagdir í esku, og í mannasálum er sáddur ein ringur gróður. Ti hvussu vit royna at snúgva ti: verunleikin prógvar, at tvinnandi andar eru: góður og ringur andi. Ein andi, sum sorlar og brýtur niður, og ein andi, sum heilar og byggir upp og roynir at fáa mannasamfelagið at nerast og ein góðan hátt. Órógvin í heiminum er íkki fall- blóma á in niður aftur aftaná hetta ragna- rokið, ið skakaði alt og gjerdi slíkt týningarverk. Nógvir álvarsmenn eru av teirri hugsan, at ikki til bótar, um ikki andin frá Hvítu- hásætið. Menn- iskjan ætlar at skapa eitt Gudsriki heimurin stendur sunnuni kemur í á jardariki; men einki Gudsríki skapast uttan Gud og Guds anda. Mannaverk og mannaandi eru stutt- skygd og sjálvgóð. Hegtíðarynskið menn sissast og eigur at vera, at ganga aftur á gamlar getur og seta hin rætta andan, sum umskapa kann menn, í hásætið. ff [ff [AAA AA AAA AA Nyliga heimkomid er: Frakkar til ungar gentir i ymiskum litum kr, 125—220. Damudraktir i sportfacon, rust og gråar kr. Ullintir harravestar kr. Barnastyvlar frå nr. 11 til 5 kr. Bygdaordrar avgreiðast umgangandi. Arbejdernes Trawlerdrift, Tvoroyri. Tlf 3—5—29. A —iiw Leygardagin 8. juni 1946 Blaðið verður bilagt á posthúsinum, og kostar kr. 2,00 + porto um fjórðingsárið Serkunnleiki i føroyskum vinnulivi Førovingar hava altíð havt litlan hug at lata kunnleika og visinda- ligar royndir sleppa fram åt í vinnu- lívinum. Teirra lyndi er konserva tivt, og teir líta aloftast við illtanka 1 bog it øllum nýggjum, øllum ti sum skal vomlum, bøta um og leida ein frå avoldadum hættum og vegum. Teir hava lítið ummæli til alt, sum skrivað verður viðvíkjandi vinnulívinum. Tað verður hildið, at eitt innisitandi, sum hvussu skal við lestur og skriving kunna tekst g geva royndum, arbeiðandi monnum leiðbeiningar? Tað eru royndirnar, ið eru at fara eftir: Royndirnar bæði hjá sær sjálvum og sínum forfedrum. Tí er hverki at síggja ella hoyra um lestur, upplýsandi frágreiðingar, viðvíkjandi vinnulívs- ella royndum og vinnulívsbótum vísindaligar frásagnir um, hvat menn hava kannað og funnið, sum økja framleiðsluna og beina kann um tær ymisku vinnurnar inn á nýggjar vegir. Henda áskoðan hevur so eisini ligið sum ein tungur forðandi skuggi á ellum okkara vinnulívi bæði á sjógvi og landi. Vit hava staðið i førum heldur gingin aftur enn fram. stað, og eru í mongum Allir skilamenn duga at síggja, at hetta fer ikki at bera til. Eitt fólk má í ellum viðurskiftum, um tað skal vera fert at kappast við onnur lond, taka eftir eðrum og endurnýggja seg. Her skal tó íkki meinast, at vit skulu loypa glað- beint eftir øllum nýggjum bara ti at tað er nýtt og kemur frå út- landinum, Nei. Men vit skulu taka tað nýggja og góða og seta tað oman á tað heimliga og roynda, ið vit sjálv eiga. Ikki flyta útlandið higar og seta tað niður sum tað er, men tað tað hóskar til okkara viðurskifti. skapa um so Menn hava langtsíðan ásannað, staðið trongt at sjóvinna okkara hevur til afturs og henni betur. Skip hava trotið, veiðuhætt- irnir hava verið gamlir og íkki tíðarhóskandi, og vit kundu vunnið annað burtur úr fiskinum enn bara hevur at selt hann til ferskfisk ella salt- fisk. Men lítið er komið áleiðis — serliga viðvíkjandi hvussu fiskurin skal handfarast, um hann skal koma fram á marknaðin sum ein góð vara, ið einki er at finnast at, ella at skapt burtur úr honum tílíkt, BROÐURSKAPUR 20. árg. sum spurt varð um, og sum líkindi kundi verið at selt. Alt hetta sum sum nútíðin ídnaður, og rópar hvert einstakt land leggur slíkan dent á. Men leikin trýtur. Vit hava útgerðar- her er tað sakkunn- menn, handilsmenn og fiskimenn, men vit hava íkki havt slíkar menn, id sekt sær hava kunnleika serliga í øllum viðvíkjandi fiskaviðfaring y fiskaídnaði. Ti gering innan fyri fiskivinnuna, merkist eingin (0) y = n alt gongur í gomlum sporum og alla staðnis kennst, at tað er ókunn- leikin, sum situr í hásæti. Menninir, ið ábyrgdina hava havt, kunna hava givið okkum til svar, at her kann einki hava verið landið ikki menn, sum sekt sær hava serkunn- leika í slíkum ferum. Ungir menn hava leitað eftir eðrum lærdómi enn um fisk og at viðfara fisk. .Men hetta svar kann ikki longur verða givið. Menn, sum sita Í stýri landsins vita fullvæl, at her hevur gingið ungur Feroyingur, sum verið gjørt, ti hevur havt hevur í Danmark at søkja sær kunnleika vidvikjandi at handfara fisk: fiskafrysting, fiskaídnað o. tl. Hann hevur arbeitt å labratorium i Keypmannahavn og man ti! hesi vunnið tann ser- okkum her á landi Men eftir sum so hevur grein hava sær kunnleika, ið so stórliga terva. vit hava frætt, hesin maður gingið vinnuleysur, síðan hann kom. Honum kann tí tykjast, at her er einki brúk fyri slíkum monnum, og er t best at flyta hagar aftur, sum komið var frá. Slíkt er spell og stórur harmur, ikki endiliga fyri mannsins skuld, ti hann kann fáa starv aftur har niðri. men fyri okkum og landið. Vit hava gramt okkum, at okkum trýtur sakkenar menn og serliga hevuðs- vinnu ið ein maður hevur lært og sæð vísinda- ligar við fiski viðfaring, skal einki brúk vera fyri er noyddur at fiskivinnuni, Og so tá viðvíkjandi okkara. royndir og fiska- honum, og hann rýma aftur av landinum. Ráðgevarar verða havdir bæði í einum og eðrum føri, og skuldi tå ikki fiskivinnan her á landi havt slíkar fyri neyðini? Tað er at vóna, at stýrismenn umhugsa tílíkt. Øll okkara tilvera hongur í fiskivinnuni. Ferskfiska- marknaður kann sláa frá, og nýggjir vegir mugu roynast. Vit mugu lata kunnleikan sleppa fram at og íkki halda áfram at fara eftir fummum. Tað er óhugsandi, at Svabo- tíðin ikki skal vera farin afturum bak fyri álvara.