leygardagur 3. august 1946síða 1

FRÆLSI JAVNAÐUR BROÐURSKAPUR Blaðið verður bilagt á posthusinum, og kostar kr. 2,00 + porto um fjórðingsárið 20. årg. Lýsingaprísur fyri mm: 12 oyru á Nr. 30 1. síðu, 10 oyru á 3. og 4. síðu Leygardagin 3. august 1946 AL yvir- og undirmeta seg. Tað er líka so skevt at yvir- sum at undirmeta seg og teir trupu- sterri Bara vit taka ræði í okkara egnu hond, aðrar eru. skuldu íkki finnast at tí at búgva seg tosið illa fyribúnir og menn búgva seg altíð til, tá ið teir til, og um, at vit eru útgjerdir. Skila- Lastvognskoyring Anton Arge (y) Húsabrúgv leikar ein stendur fyri. so skulu vit síggja, at alt gongur skulu fara týdningarmikil erindi Vit kenna sjálvandi hetta veika | sum tað var smurt. Vit greiða ella undir eitthvert stórt verk. Ísland hevur havt eina langa út- Í lf. 443 mannaslagið, sum altíð hevur lyndi til at nndirmeta seg í øllum við- urskiftum og í ellum forum — sum er borið við einari undirlutakenslu allar fløkjur, og okkum tørvar ikki at hava aðra tjóð at styðja okkum at. Øll okkara afturstig, tøvan og staðist. av tí, a bakbrestir hava búgvingartíð. Og vit eiga heldur ikki at dylja tað burtur, at tað eru stórir fyri- at greitt okkara administratión við, ið stúrir fyri øllum, er myrkskygt | vit hava ligið undir einum polit munir hjá lítlari tjóð at standa | so er so nógv annað, vit ikki hava, og heldur at einki kann bera til og | ískum ófrælsi, vinna vit politiskt | saman við eina størri — hóast vit | og sum vit í løtuni noyðast at fara einki kann kunna ganga — øsku- | frælsi, so loysna bundnar, ríkar | væl duga at síggja vandarnar. Tað | til onnur við. sum eisini Feroyingar | kreftir í fólkinum, og okkara land | er ein fyrimunur at hava rættindi Og tå id vit hugsa um mann de gað at vanvirt og spottad. | fer at blóma á einhvønn hátt | í einum størri landeki. Heimurin ingina, tann spurningin, so eru vit ílla aftur á meti hitt slagið: taí ve - Je »ld ikki } Í Fy : "1.1.5 : : á i titt slagið: tað Soleiðis hava hesar áskoðanir | €r heldur ikki ókunnigur vid ta | þjeldur ikki har fullmannaðir. erpna og ivna, sum heldur seg | rent móti werji aðrari. Og aftaná | hugsjón, at lond standa saman, ( y shilir - , ; p LA í- tr - . 2 luga alt, skilir alt og lítur sær | át kunngerðing kom, at fólkaat- | 98 góðir menn halda, at tað er . meira til enn tað kann klára. Sum | kvøda skuldi verða, um vit vildu | stórt hugsjónarmið: hin politiski Reint bor tveitir øll ansin orð frå sær vil á ; F og ki rer: | ð Á sær við vera frå ella hjá Danmark, er samhugurin, og tað kann vera Fólkafokksblaðini. »Timine og einum lættum, spottandi brosi. : , Á ; stórur vinningur at tjóðir sam kaflokks , g : hesir sálarligu spenningar ikki BT ? »Dagbladid«, eru í strid við seg Men so ufta tá ið åstendur, og | jinkadir men heldur harnadir í | Cast við politiskum frælsi tyri : s þí ; tr 7 . ; . - - . . . . sjálv. Ein parturin av teimum rop menn koma í eina vandastund, hagsta stígi | tær einstaku tjóðirnar. J på ; . p æg! gi. loysing og ein annar stendur typt og einki veit at gera ella sleppur sær burtur úr og letur Sambandshugsanin setir fram allar ræðumyndir, og hin hugsan- Tað kann eisini vera vandi í tí, at leggja alla skuldina fyri okkara vana viðurskifji á útlendskar stjórn- ar uppá partur uppá ci til stjórnarupp- skotið. Hesin seinri parturin sigur, aðrar greiða flekjuna. ; herd til ný þá É OR 7, in, sum er herd til nå at vilja ; ; ; at Ferovingum er settur »knivin Sum vid einstaklinginum so kann bej ; I | fra | renn og eitt stýrislag, tå ið le 3 fólkaatkvað or i . | loysa beinanvegin øll bond frå ; vw ; 4 stråpan« við hesi fólkaatkvað- eisini vera vid einum fólki, eini | „ag; . må væl sæst, at seinført lyndi og ; i KI óð. Ein tióð k: j landinum, vit hava staðið saman jo v uni. Sagt verdur eisini, at danska tjóð. Ein tjóð kann koma í eina ið : s småsinni i okkum sjålvum mangan mer Odin — við, gongur somu leið í orða- stjórnin er komin illa fyri: hon undirlutasteðu, ein topstyngd fellur dráttinum og heldur fram, at tað eiga at bera hevuðspartin fyri tað, hevði als ikki ætlað at taka fólka- yvir hana, hon missir álit á seg verð kk in æde sk sum 6lagaligt er. Í . sjålva og metir seg at standa he em Fh SKO Menn hava td. åvist, at skal atkvødu um loysitg: Hon væntadi aftanfyri allar aðrar tjóðir. Une feitar i sit makteleys 0 okkara land uppbyggjast til mun- ongantíð, at stjórnaruppskotið fekk Og so eru tad aftur hinar, sum felnat hub um vit íkki velja ar, so má vera farið radikalt fram, nakrar sømdir, og var tilreidar at bretta sær å og meta seg at vera ” Her so må landsins samfelagsligi og taka nýggjar unginger ÆÐ í mætari aðrar. Slík Ein sáttlig umhugsan demir figgjarligi strukturur = umskipast. Tórshavn ella í Keypmannahavn og betri enn eykenni kunna ofta hanga við smáar tjóðir, ið hava verið í und. irlutasteðu til tjóð, kúgaðar kanska, og tá ið tær so aðra sterri hesar herðingar. Sáttlig umhugsan kravdi klókligt og metandi yvirlit, nú fólkið taka stødu. Bardagatidin var ein polit- skal so ålvarsliga Vit kunna ikki greiða tær byrður, sum sjålvrædi leggur å okkum, uttan vil f mongum førum ganga til eina kollvelting, samfelagsliga — tad Sambandsmenn og Javnaðarmenn sum í sínum órein- hesa snaru bæði og eru hava lagt Fólkaflokksmenn stjórnina í Danmark. skapi fyri vinstru- lei : ; isk uppesingartíð, og tei enn, tr Mt re fåa frælsi, royna tær vid einum ppøsingartid, og teir menn og figgjarliga. Men slík umskifti erpnum lagi at undirmeta allar sum vóru oddamenn hennara, tykjast Førovingar ikki at hava Soleiðis verður hildið. Men ein vansar og strevast at kasta undir- kunna nú síggja fruktina av upp hug til. Tað er enn so nógy av | 10YVIE sær at spyrja, um annað øsingini. einstaklingasemi í fólkinum, og tað kundi verða væntandi burtur úr tí lutakensluna av sær. Hjá okkum hava hesar báðar Okkara fólk, sum fyrr Var | er sera ivingasamy, at hetta sinnið | politikki og teirri agitatién fólka- kenslurnar: at yvir- og undirmeta | — hóast øll brek — eitt skilafólk, | dvinur fyri heildartankanum, um flokkssamgongan hevur havt. Menn seg komið skarpt fram. Ja, vit | €' gjørt til varg, og hetta skila- | vit so gerast frítt ríki hava verið ivingasamir, hvat ið meiningin hevur verið, og mangan kunna siga, at føroyskur politikkur hevur »reindyrkad« tær. Tað eina borðið í politikkinum hevur hugaliga lagt dent á at síga eru eitt lítið, veikt okkum, at vit fólk, sum ikki orkar nakað sjålvt, Slíkt villar kreftir upp í einum fólki, og tær kunna verða ringar at temja, friður fekkst ein stjórnarspurning, og landið gjerdist loysi heldur á. sáð dregur hóast so um leyst frá Danmark. Øllum hesum at kanna um, so er vert at draga fram fyri loysing- arhugað fólk, at tað er við gjøllari eigur at kanna umhugsan ein 5 hverja steðu, hann glla hon eiga at taka. hevur orðalagið verið so háttað, at eingin kann hava hugsað annað enn flestu menn í teirri samgong- uni hava ætlað fullan heilan skilnað frá Danmark. og og sum smá evni hevur at sýna Skilalig umhugsan dugir fullvæl Tað er ikki rætt fólk, id tekur So ein kann ikki halda, tað var nakað sjálvbjargni. Um vit stremba | at meta tann tydning tað hevur, | fyrivarni = og sáttliga umhugsar | svikaligur atburður at seta fólka- móti tí at taka okkum sterri sjálv- | at menn og tjóðir gerast frælsir vidurskiftini, Vit skulu ikki undir- | atkvøduna við stjórnaruppskotinum ræði ella royna at verja okkara | og sleppa til at taka ábyrgd — | meta teir vansar og trupuleikar, | í ødrum borðinum og loysing Í eyðkenni sum eitt serstakt fólk, so | tað er heilsubót, kann ásannast, ið meta um vit skuldu valt at | hinum. Tá sluppu loysingarmenn vikna vit meir, vit steingja okkum | at eitt fólk vinnur sær ræði. Men | loyst øll bond. Vit skulu heldur | fram at, og tá sást, hvat ávirkan burtur frá verdøldini og ganga | í hinum førinum kann heldur íkki | ikki undirmeta tað, at standa sam- | henda tíð hevði havt á fólkinum. undir, ella eisini kemur ein hver | leggjast burtur, at lítil tjóð við | an við eina aðra sterri tjóð. Og | Var tað ikki gjørt, so kundi ein sterri tjóð og gloypir okkum. fástrongdum vinnulívi kemur at | so sum viðurskifti okkara eru í | hver bakslátturin, sum vanur er at Hitt borðið hevur mannað seg ímóti hildið fram, at vit eru eitt lítið men dygdargott fólk, id nógv kann, minst líka nógv sum oo og møta trupuleikum, um hon ætlar at standa einsamøll, og tå serliga knappliga, áðrenn hon hevur fing- ið stundir at búgva seg til. Tí vit dag, so dugir ein illa at ætla um, skulu okkum at missa ell rættindi í eðrum landi. Ti um vit kundu havt pening nú hvussu vit sæta koma, eisini komið hesa ferð. — Ja, tað eru eisini røddir at heyra, sum siga, at teir velja loysingina, tí so kann Fólkaflokkurin fáa sín