leygardagur 18. januar 1947síða 1

| FØROYA SOSTALDEMOKRATUR FRÆLSI JAVNAÐUR BROÐURSKAPUR ; Lýsingarprísur fyri mm: 12 oyru á : : Blaðið verður bilagt á posthúsinum, og Nr. 3 I. síðu, 10 oyru á 3. og 4. síðu Leygardagin 18 januar 1947 kostar kr. 2,00 porto um fjórðingsárið 21 årg. ., . , . Ljósari vónir. Legtingsmenn okkara hava íkki grett nógv um, hvussu stendur til og hvussu gongst á Tingi. Øll eru sera forvitin um hesa tingsetu, og tað er serliga hetta eina málið: stýrisskipanin, ið hevur allan áhuga, og sum øll trákkast eftir at frætta frá. Tað var tí forvitnisligt at koma niður á tey hugskot, K. Djurhuus, legtingsmaður, hevði í »Føroya- tidindi« um ársskiftið, Foruttan, at tað má tykjast huga- ligt, at tingmaður í blaði nertur við hetta stórmál — hóast hann kann eingi rætt tíðindi siga frá málinum, tessvegna at tað er í nevnd, og einki fullfiggjad verður frågreitt, fyrrenn nevndarmenninir hava umfarid tad og latid frå sær nevndarålit, so er tað eisini huga- ligt at síggja, at harra Djurhuus er bjartskygdur viðvíkjandi vónunum um at koma tll eina semju á Tingi um málið. Farið var til valg við miklum stríðshugi, og valg- tíðirnar runnu í einum sonnum óveðri av herðum orðum og hvøss- um briksli. Men Djurhuus heldur, at bylgj- urnar hava lagt seg og »i den efter | Valget indledede Lagtingssamling har der været en ikke ringe For- dragelighed at spore, saavel mellem de politiske Modstandere enkeltvis, som mellem de politiske Partier í det hele taget«. So vénar hann, at hetta bjart- skygnid millum Tingsins limir ikki bert skal vera ikomid av einum jólastemningi; men at tað má liggja fast hjá hverjum einstakum politikkara sum eitt rætt meint ynski nm at finna fram á eitt gott úrslit. — Enn meira verður sagt: 2....Denne Løsning er absolut indenfor Mulighedernes Grænse, saafremt de enkelte Partier for Sagens Skyld prøver at forstaa hinanden og ser bort fra, hvad der muligvis en kortere Periøde kan gavne det enkelte Parti bedst. Med andre Ord lægge Partiegoismen paa Hylden og bøje sig mod hinanden. Det bør ikke blive saaledes, at noget enkelt Parti søger at slaa politisk Mønt af et eventuelt Før- ligsførslag og tillægger sig Æren for dets tilblivelse. Ethvert Forsøg i den Retning vil i meget væsent- lig Grad reducere Mulighederne for et Forlig. Bliver et Forlig ind- gaaet, saa er det et Værk, som alle Partier bør være delagtige i og ! Fællesskab dele Æren for«, | | | | Jú, ein má geva harra Djurhuus fullan rættin í, at »Partiegoismen« kann vera ódámlig, og tá ið poll- tikkarår skulu koma til tingingar- borð at finna fram til semju um gamalt stríðsmál, so má hon verða burturkrógvað, og hver partur má geva eftir og laga seg eftir hvørj um eðrum. At vinna sær sjálvum ella flokki sínum gagn, heiður og æru eigur á ongan hátt at koma fram. Tað at fremja hesa stóru sak má vera einasta og hægsta málið I føroyskum politikki hevur slíkt lyndi higar til dags íkki komið til sjóndar. Tey stóru klandursmál hava verið lívgað og havd at spæla sær við; hver hevur ligid og bølst oman á sínum og er ikki Angin av reiðrinum. Tí er alt hetta vorðið tann niðagrýsur tað er, sum ring- ur er at mana í mold. Men í hesum viðfangi mugu vit hava loyvi til at seta fram eina viðmerking um, tann semju- og sáttaranda, sum nú, vit eru komin í eitt nýtt ár, tykist at dragast í tinghellini. ikki so at skílja, at vit fara at bera ímóti slíkum anda. Á engan hátt. Vit hava bæði hesa ferð og áður borið fram gleði okkara um og vónir okkara til at hetta Ting fer at koma til sáttar og endar við einum dyggum og góðum friðar- úrsliti. Men tað er so ofta vorðið í hesum heimi, at menn komu til ein frið, ið bert tykist at vera ein friður, men sum so í roynd og veru ikki er nakar friður. Stríðið rennur upp aftur, og hvaðna verri enn tað var. Og orsekin er hon, at menn ikki rykkja upp ófriðar- atvoldirnar við rót. Tað er tó ikki altíð so lagaligt at koma niður at rétini at tí, ið ófríðin voldir i mannasamfelagnum. Men aloftast tykist tað at vera so skikkad, at menn við sínum semingsroyndum meira nera um tað, ið forðar, enn beina tað burtur. Okkara politisku viðurskifti eru komin í ta steðu -— og mest av ringum atburði — at tey eru at líkna við ein sjúkling, ið tervar harða og víttgangandi viðferð, um hann skal verða lektur. Um félka- atkveðu mundið var tað komið til eina »krisu«, og vit halda, at tann »krisan« er varandi enn. >Stjórn- vorðið ein ringur svullur, og Tingmenn skulu arskipanarmálið< er nú skera djúpt, um alt skal fáast út. Vit halda ikki, at lekidómur er f at geva eitt prik her og har. Men tingmenn eru nú læknarnir. Vit vita ikki til fullnar, hvussu djúpt teir hava skorið. Gleðiligt var, um nú hesin ringi skaði var grøddur. Ti verður nú aftrad seg, tå kemur hann ivalevst framaftur, og tå verður eingin heilsubót, men hin sjåki límurin kanska fráskorin. Tey islendsku handskriftin Í Keypmannahavn, Sum kunnugt er ein áhuga- verdur dráttur íkomin millum Is- land og Danmark viðvíkjandi teim- um nógvu og virðismiklu útlendsku handskriftunum, sum nú í nógv ár hava verið varðveitt niðri á bóka- søvnunum í Keypmannahavn. Nú ið leyst er vorðið millum Island og Danmark, flyta Íslendingar fram, at teir hava ognarrættin til nevndu handskrift og krevja, at tey skulu verða latin teimum aftur. Donsk sendinevnd var fyri stutt- um síðan uppi í Íslandi at sam- ráðast am ymisk viðurskifti land- anna millum, og hetta evni var nógv frammi á hesum samráð- ingum. Nú her fyri hevði danska blað ið >Berlingske Aftenavis< brot úr grein, sum tíkin var úr hinum svenska blaðnum >Sydsvenska Dag- bladet«, har spurningurin um hesi íslendsku handskriftini verður um- farin, Hesin svenski greinskrivarin greiðir frå søgu handskriftanna og nevnir, at eisini í Stockholm og Uppsala eru í bókaseynunum at finna íslendsk handskrift. Enn meira tekur hann upp tað áhuga- verda, at bakgrundin fyri hinum íslendsku krøvunum um at fáa handskriftini aftur er, at Reykjavík ætlar at verða miðsteðan fyri granskan av norrenum máli. Sve- ríki og Danmark skulu so bara hava »Fotøkopier« av teimum /s- lendsku handskriftunum Sviar og Danir hava sýtt Islend- ingum hesi ynski, og hesin svenski høvundurin roknar við, at teir fara íkki at geva eftir — íkki tí teir endiliga vilja vera meinskir, og skilja Íslendingar — men tí teir halda, at handskriftini verða best goymd har, sum tey nú eru. Og flutt verður fram, at Reykja- vík er við at skapast til ein >inter- nationalan« bý. Bæði eystan fyri og vestan fyri eru stórmaktir, sum hava stóran hug á tí stóra, fólka- fátæka og verjuleysa Íslandi. Tað kann verða ein slagvøllur, fyrr ella seinri og endin verður, at Norðan- londini missa handskriftini — tey verða »bjargad« við at verða ferd langt burtur eystur eftir ella vestur eftir. Tey verða tí varðveitt best, har tey eru. Sjálvandi, heldur hann, kunna Sveríki og Danmark koma í kríggj, men Reykjavík »projektet« er tó nógv meira vágaligt. Lastvognskoyring Anton Arge (y) Húsabrúgv Tlf. 443 Hvør moli av koli ger mun?! -— Vit levera KJØT-PYLSUR-FLESK Be == OG KONSERVES rr 2 EIGA ET allar bestu kvalitetum, | A um: S. HOULBERG %% Otto Jacobsen Vestma nna KØDBYEN — SO SP |— | EN I EX Fedevarer- Pølser - Leverpostej og Konservesfabriker Statskontrol 352 KØBENHAVN