leygardagur 10. mai 1947síða 1

FØROYA SOSIAL:DEMOKRATUR FRÆLS'SI JAVNADUR BROÐURSKAPUR Lýsingarprísur fyri mm: 12 oyru á . - Blaðið verður bilagt í thúsi g Nr. 19 | I. síðu, IO oyru á 3. og 4. síðu | Leygardagin 10. mei 1947 koster kr. pe , úði Em fjórðingsárið 21 Arg. 1. mei og 5. mei. Menniskjan hevur altíð valt sær merkisdagar. Hitt einstaka menniskjað hevur vissar dagar, sum tað leitar til, sum tað dreg- ur minni úr, og sum tað kann draga styrka frá. Lond hava eisini merkisdagar. Tjóðardagar, sum tjóðin halgar, og sum hon hevur sum varðar ella minnis- steinar á sínum vegi. Verðøldin øll kann eisini hava sínar merkisdagar. Ringar tíðir kunna hava verið, ragnarrokstíðir, úlvtíðir, tá ið øll mannaættin válaði í myrkri, suffaði = undir trongdum og neyðum og ynskti tráliga eftir, at tað skuldi dagast, og ein sólarglotti koma undan. Tær stóru arbeiðarafjøldirnar hava valt 1. mei til sín merkis- dag. Mei skal vera hin blidi, smilandi månadurin. Tå er tad, lívið í jørðini fer at kvaklast við aftur aftan á langan vetrar- dúr, og fjøldin øll sum hon er fer at vakna. Mei er ein so vón- ríkur mánaður, hann er sum skapandi og elvir øllum at hava góðar vónir og vænta hitt besta. Arbeiðarastætturin var einaferð ein stættur, sum ikki livdi á ljóssíðu lívsins. Hann var lítið mettir, stóð lágt í mentun og upplýsingi, og kor hansara vóru mangan ring. Yvirvaldid hevði ringt eyga á honum, tað vóru tær tíðir, at tað var bann- að arbeiðarunum at taka saman ella sýna seg í skrúð- gongu. Vit kunna siga, at í flestu londum eru tær tíðirnar broyttar og tað stórliga. Arbeiðarastætt. urin er ein stættur, sum er í meti nú. Hann telur, eg menn úr hansara liði sita nú í stjórnar- sessum og skipa fyri londum og ríkjum. Tað er heldur ikki so nógv at kenna tað stættarstrið og tær misskiljingar, beiskleikar, sum áður vóru. Menniskjan, tað má sigast, hon er í mongum lutum gingin fram. Teir ymisku stætt- irnir kunna betri skilja hvør annan. Teir skilja eisini, at allir stættir, allir samfelagslimir, eru partar av somu heild, og tá ið ein limur líður órætt og verður órættvíst viðfarin, líður sam- tíðis øll heildin. Stættirnir kunna eisini koma á tal við hvør og seg annan og finna til semingar. 1. mei er vónardagurir, ein blómudagur við fløggum og sprettandi lívi. Latið okkum vóna, at hann boðar frá góðum tíðum, ríkum tíðum, og tidum, tå ið menn og stættir skilja hvør annan, fata krøvini og hvat ið er fyri neyðini at liva eitt ríkt menniskjansligt lív. 5. mei er eisini vorðin ein minnis- og merkisdagur. Vit minnast enn la frøi, vit kendu hin 5. mei fyri 2 tá ið tíðindini komu, at vápnini fóru at verða stungin í slíðran aftur, og hin myrka ragnarroks- tíðin kundi vónast at vera al enda. árum síðan, Vit høvdu nógv at hugsa um tá, framtíðin var dimm og ókend, men vil loyvdu okkum 10 at hava ljósar mei-vónir. Tað er at siga, at mei-vónirnar frá hinum glæsiliga og hålidar- liga 5. meinum hava hesa farnu tíð mangan verið kámar. Alt tað, ið var so vónríkt tá, hevur ofta verið sortnað. Vit væntaðu, at menniskjan sum ein glitrandi fuglur Fønix kom burtur úr hesum bålinum, logað hevði, nýggj bæði uppá sål og likam. Men tað var tíanverri ikki. Tær gomlu fjaðrarnar, tað gamla lyndið var ikki brent, alt hekk uppi í menniskjanum, sum rópti og fagnaði friðinum. Men latið okkum nú, fagna hesum 3. meinum, ikki vónsvíkjast og fella heilt í fátt, um so nógv av ti, vit høvdu væntað ikki gekk út. Latið so vónirnar spretta, nú, summarið er at búnast. Hin vónríki er tann, ið byggir upp. Vit eiga hóast tað ikki at gera okkum blind og fjala heimsins verun- leikar fyri okum. Men betri eru teir vónríku spádómarnir, og latið so teir vónríku spádóm- arnar vinna á sinni okkara, nú vit hava heilsað hesum merkis- degi, sum var inngangurin til tann frið, allur heimurin so tung- liga longdist eftir. vit HAVNAR TENNISFELAG | Mánadagin 12. maí 1947 kl. 81/, verður fundur í Tórshell fyri limir og fólk, id ynskja at gerast limir. Nevndin. | | SR Bókmentir. JÓAN CHR. POULSEN HESTSØGA Felagid Vardin Torshavn 1947. Tað skal alt fyri eilt verða sagt, at henda bók, sum her verður tikin til ummælis, er sera áhugaverd og væl sett saman, og eigur hvor Førovingur vid ansi fyri fólki sínum og søgu tess at ogna sær hana og lesa hana. Hon er sjálvandi, sum navn- ið sigur, ein bók um vissa oyggj og vissa bygd í Føroyum. Men | so sum søgan hjá hesari bygd her er frálýst, hóskar hon til allar bygdir í Føroyum. Viður- skiflini og korini hjá fedrum okkara í hesum landi, sum bygt var av smáum avstongdum bygdaløgum, vóru so eins og meinlik, at, hóast tey so kundu gerast heldur rúmligari og lætt- ari í einstøkum plássum, ein | bygdasøga, ið er soleiðis upp- bygd sum HESTSOGA, kann geva eina heildarmynd av øllum landinum. Høvundurin sýnir okkum her greidliga og skilaliga, hvussu vinnuliv, arbeidsliv var skipað í slíkari bygd. Hvussu felags- skapur og hjálpsemi måltu vera srundarstudlarnir undir slíkum bygdasamfelagi úti í stórhavin- um, um tað skuldi kunnað røkjast. Hvussu hitt gamla før- oyska samfelagið hvíldi á sjálv- bjargni: stuðulin uttan ífrá kundi tú ikki líta uppá. Handilsskapur var ikki fyri seg komin, og út- fluttningur var einshátltaður og fátæksligur, og eisini langt eftir tað, at fríhamdil var fingin, mátti húshaldið byggjast á tað, landið gav av sær. Savna saman summ- 5. HOULBERG 4 Fedevarer - Pølser - Leverposte/ og Konservesfabriker Statskontrol 352 Umboð: Otto Jacobsen Vestmanna KØDBYEN HO i m RANA g í góðum innløgutíðum at liggja inni við veturin, og tå ið tær vánaligu tíðirnar komu. arið og Teir ovurhonds og um, Føroyar nú byggja, ófata- ligu trupulleikar, fólkið hevur havt, letur høvundurin okkum fáa kenslu av: Arbeiðið á sjógv og landi, í haga, í bjørgum. Bert lað at hoyra um aktingina, sila uppi yvir neytunum, at ley ikki skuldu fara útav, letur okk- um gruna stríðið fyri livinum hjá hesum fólki. Róðrar, doktararóðrar, tá ið lítið var hugsandi um at koma fram, og so var møðin og vandin til einkis: sjúklingurin var deyður, tå ið aftur var komið. Skjúts, ein ófør byrða, id lá á monn- um, bæði tung og vandamikil, ti farið skuldi vera, hvat id ástóð og næstan hvussu líkindini vóru. Føroya fólks søga tætt at okk- ara døgum er ein søga um neyðartíðir, fellisár, landasjúkur og skaðar í bjørgum og á sjón- um, tå id bátar fóru við heilari manning, og bygdir sótu eftir við berum konufólkum og børn- um. Slíkt merkti, men tað herdi eisini og vandi upp eina kropps- liga og andaliga sterka slekt. Við at kanna søguna um slík fyri okk- einslig mannfeløg kenna vit okkum at undrast, at menn- iskjan er so sálarliga seig og áhildin, at hon fótar verður við at krøkja seg fastan til land og heimbýli. seg og Frásøguhátturin í bókini er so, at evnið gerst ikki stirt ella turligt, og tað skemlingarsama setir eisini sín hugnaliga dám á hana. Høvundurin er sagn- og søgurikur sum hann letur sagnir og hendingar sjálvar lala, Tað ger bókina livandi og fáur, og “ Vit levera r KJOT-PYLSUR-FLESK En OG KONSERVES Ban» | allar bestu kvalitetum. KOBENHAVN