leygardagur 20. desember 1947síða 1

FØRO SOSIAL-DEMOKRATUR FRÆLSI JAVNAÐUR BROÐURSKAPUR ; Lýsingarprísur fyri mm: 12 oyru á : Blaðið verður bilagt á posthåsinum, og | Nr. 49 1. síðu, 10 oyru á 3. og 4. síðu Leygardagin 20. desember 1947 kostar kr. 2,00 + porto um fjórðingsárið | 21 árg. KA ACE AA AK AKA AK A AAA ER RK XX ON | hugt at eldinum á grúgvuni, | árina í homlubandið. Hon stóð om = H- KE EK Heri stóð undir skjøldrinum og hugdi út á fjørð. Tað hevði hann gjørt nú so leingi men har Var tað sama at hyggja eftir: stormgarðar, sum fóru fúkandi eftir sjónum, tung breið alda, sum kom seigliga og seinfør inn- eftir, hækkaðist so hvørt sum hon nærkaðist, gjørdist so til gráligt brim, sum breyt larm- andi upp á landið. Og úti á tangunum og landoddunum var sama sjónin: ein langur brim- ryggur, sum velti seg inneftir og fór skúmandi líka upp í bakkan. Ein kundi ikki hava nakrar glaðar tankar í hesum tíðum. Ringt veður hvønn einasta dag. Heri skuldi standa fyri húsi, tí mamman var einkja; slíkum líkindum var ikki stutt- ligt at hava ábyrgd fyri mammu men Í og tveimum systkin. Heystið, adventin bestu fiskitidir vóru farnar fyri ongum, ti veðrið hevði verið so út av lagi, at bátur hevði ikki verið flotandi. Handilsvaran var at heldur. Hittheimadyrkaða korn- ið hevði verið vánaligt, og av handilskorninum var næstan einki eftir. Hetta ringa veðrið hevði volt, at bátur haðani úr bygdini hevði ikki verið til handils í Havn, (har var einasti handilin í landinum) síðan eina- ferð seinast í augusti mánaði. Vøran var lítil, kornið var sera ringt, teir fingu við sær tá, og einki var frætt nú haðani, um skip var komið; men vænt- andi var, at ikki mundi fara og vera stórvegis, ið fekkst, viðraði, far slapp frá landi. Og var gremjan uppi í enn ringt veður og mat- sorgir. Heri hevði gingið saman við gentu, Hilda; men til ilnar var komið teirra millum, og so var slitnað millum teirra o ikki í aftur komið. Lítil o eingin mundi orsøkin vera. Tey fóru at trætast eitt kvøldið um okkurt lítilsvert og vóru skild uttan at verða samd aftur. — siga eingin og um so og so onnur Í JÁ gs Hygg, hvar hon nú fór niðan vegnum. eftir Hon sá hann væl; ólagrindin — ' OK XY + men hon legði ikki lag i at venda sær á og hyggja oman. Nei, konufólkaslagið var ivaleyst hevnisøkt, og ikki skuldi nógv til, áðrenn tað gjørdist firtið ... Hann tímdi ikki at standa, hann fór inn. »Tu gert våtan, at standa uti«, segði mamman. > Veðrið er lað sama Eg skal fáa tær ein Hon kleiv sundur drýl klindi eitt sløg av smøri upp á, og so gav hon honum ein kopp av mjólkavatni aftur við. Mamman bant. Tað var tað, ið gjørdist. Heri plægdi at karða og spinna viðhvørt, men hann leiddist av hesum innisitiarbeið- tað var verk fyri men lað tó tað, ið skuldi, (åast afturfyri. Tað eisini ofta troyttandi at hoyra mammuna gremja seg. Nú tosaði hon aftur, meðan hann drakk. einki sæst til, at ein góð- ur dagur kemur aftur. Ikki slappst á flot heldur og ikki til Havnar. Nú er lítið eftir í korn- tunnuni á loftinum«, helt (Í leg drekkamunn«. ein føroyskan inum ikki menn, var seljast og vørur var »Ja, hon og ringlaði við stokkunum. »Hevdi so Harrin sent okkum eina grind nú til jóla. Tað hevði verið forkunnugt. Eingin kom í heyst, og nú man fara og tømast hjá fleiri«. Hann svaraði ikki. Hann eini góð gleðilig jól hevði hugsað so nógv nú sjálvur um veður, fisk, grind og at sleppa til Havnar, at hann gjørdist beinanvegin argur at hoyra onnur nevna tað. Hann vildi hugsa um okkurt annað. Hildu. Hann vildi draga fram fyri seg, at hon kom inn nú í skýmingini, og at tey kundu sitid her i roykstovuni bæði tvey eini. Teska saman og sum skygdi og rann og spældi uppeftir bróstinum hinumegin. re Tey høvdu viðhvørt sitid inni og hildið skýming, tá ið mamman systkini vóru úti og mólu á kvørnini í granna- húsinum. Tey plægdu at kvøða saman. Tað var so stuttligt og hugnaligt at kvøða inni, meðan og eldurin logaði. Tá kvæðunum y og skymt var var tað sum alt úr gekk livandi við loganum á bróstinum har yviri. — Men tað var eisini argandi at hugsa um hesar góðu løtur. Ti nú var lað so langt síðan, at hon hevði verið inni hjá teimum, at hon mundi ivaleyst ikki síggjast aftur nakrantid. Dagin fyri litlajolaaftan runnu menn róptu grindaboð. Heri stóð beint við vindeygað, tá ið hann sá teir fara úteftir, hann var skjótur at loypa út. Hvar ið grindin var? Jú grannabygdini. Veðrið (6) og hon var i var ikki gott, vindurin var nógvur; men ikki varð tosað um tað. Allir fóru at gera seg til. »Harrin gevi, at hon leggur beinim, og at ikki nakar skaði hendir,« bað mamman, tá ið Heri kom innaftur fór at taka hvalvákn av bitanum og skræða ein krók út úr einari koyggju í royk- stovuni. og log og tómari Somu bøn bóðu nógv — helst Tað hevði verið ein Guds gáva og jólafongur um grindin skuldi doyð. tómu kørini fylst fingist ístaðin tey gomlu. sonn vid lit, Tå kundu tey aftur, feskmatur Føroya Sosial Demokratur ynskir lesarum og lýsingarfólki sínum fyri turt og saltað, sum nú í vikur hevði verið ligið á. Eingin farið og reinskað loypa tordi enn at eitt ílat, soleiðis at framav kundi spilla fongin, men mangur hugsaði um tað. Um eitt lítið bil var at síggja bátarnar fara skúmandi úteftir. Heri sat á lærbekki á teirra stóra báti. Hann sá beint í and- litið á Hildu, í ti hann koyrdi hattleys niðast á sjóarklettinum. Hann helt, hon hugdi móti sær; men tað kundi vera, at hann mistók seg. Íhvussu so var, vóru ongar stundir at hugsa um slíkt fjas Grindaróður ... Teir løgdu allir árarnar hart í í tí borði- num, hann sat, og báturin snar- aði sum ein kvørn frá lending- ini og fór sum ein ørvur úteftir aftan á hinar. Konufólkini á landi kveptu seg saman, tí glað- urnar komu stórar úteftir og fjaldu bátunum. Men teir komu undanaftur, og tey stóðu og eyg- leiddu teir, til teir hvurvu úti fyri nesinum ...- Grindaflokkurin fór kavandi inneftir undan køstunum frá bátunum. Hon var spøk. Alt gekk til vildar. Fólkið stóð inni á landi. Teir gomlu høvdu fingið sær grinda- knivarnar fram og høvdu givið seg oman í flóðina við knivi- num í høgru og krókinum í vinstru hond. Óvitarnir vóðu longu. Teir kendu, sum leikurin longu var byrjaður, og blóð var komið í Konufólkini stóðu enn uppi á bakkanum, burturfrá. Tey vóru ikki rættiliga álvulig. Tey hugdu at av skjålvtadu, og tey gladunum, sum fystu út sandinum, og teimum hvitbrodd- aðu aldunum, id frystu, tå ið tær brutu nidan å sandin. Tær gomlu konurnar sluppu sær eis- ini út fyri dyr. Einki var undir taki. Tær stóðu við samanløgd- um hondum og bóðu, at alt skuldi ganga væl og grindin doyggja. Kirkjuverjarin rann at lata kirkjudyrnar upp, hann legði stóran stein fyri tær, so tær ikki skuldu fara aftur. Tú sást altarið standa so lítið langt inni móti skjøldrinum, ein lítil ljøsripa kom henda dimma dag- in inn gjøgnum ein rút og skygdi beint á krossmyndina á altarinum. — Alt var nú gjørt, sum menniskjan kann gera. Nú bíðaði hon bert eftir, at hin almáttugi gevarin var miskunn- samur og læt fongin av havi- num koma upp á land, Øll líkindi sýndu eisini at vera góð fyri, at hon skuldi leggja beinini har inni á lónni. Teir gomlu hugsaðu — men tal- aðu ikki — at hon hevði feigd- arlagið. Hon grindaði. Mól aftur