leygardagur 20. desember 1947síða 2

20. desember 1947 og fram sum eitt fridaligt ung- neytafylgi og spældi undan deyð- anum. Drápshugurin og fong- longsulin gjørdu menninar ó- tolnar. Rodursmenninir lyftu seg upp úr sessunum, og teir, ið stinga skuldu, mundaðu sær við vákninum at rena hann í hvalin — alt av áræði. Men skipanin var sterk, og eingin fór inn úr røðunum, fyrrenn for- menn søgdu til. So legði hin eini formanns- báturin framat. Ferð kom á, og nú fekk hin fyrsti hvalurin stingin: Tað var sum hann vaknaði. Hann kendi eitt sárt bilsni mitt í spælinum — hann lå við fridaligum leiki, og nú blóðgaðist leikvøllurin alt í ein- um. Drápshugurin og fonglystin fingu lop hjá monnunum. Hvøkkurin á ti fyrst stungna hvalinum rann sum ein streym- ur gjøgnum alt fylgið, og tað fór við ferð strúkandi inn móti lónni við blóðslóð í hølunum. Teir gomlu skeggjutu menninir inni á landi gjørdust villir. Drógu langar knívar úr slíðr- unum og fóru vaðandi upp undir høvdið móti grindaflokk- inum at skera hann á háls. Óvitarnir vóðu aftaná. Konu- fólkið rann nú oman í flóðina øgisliga at taka í togini og draga hvalirnar, sum høgt var í, inn á land. Tær gomlu konurnar, sum høvdu staðið bognar og skulvu í einum skoti, komu oman á vegin og bakkarnar. Tær drógu høvuðturriklæðini kvikhentar frá eygunum og stardu við blonkum, livandi eygum út á sjógv. Eingin hugdi upp í himmalin eftir svørtum skýggjum ella eftir stormglað- unum, ið fýstu blóðsjógvin upp i loft og breiddu seg illar um allan fjørðin. Veiðigleðin hevði gripið alt plássið. — Tað var skjótt, at fongurin lá á sandinum. Og so stilnaðist alt aftur. Teir villu gomlu menn- inir stungu hinar longu dráps- knivarnar aftur í slíðrarnar, gjørdust gerandisligir og talaðu sína millum um ta Harrans gávu, ið so óvæntandi var komin upp á land. Tær gomlu konurnar fóru stillar inn aftur til grúgv- urnar, og esini tær mutlaðu tøkkina til Hansara, sum sent hevði hesa stóru gávu í einari hungurstíð: ja, skjótt er Harr- anum ummi, søgdu ley. Men tey ungu hugsaðu mest nú um gleðisdansin, ið verða skuldi um kvøldið. — — Heri gekk eisini við stórum grindaknívi við læri. Hann var fróur av drápinum og fróur, al fongur var komin. Hann hoyrdi dansin ganga, og hann fór uppi sum hini. Trongt var og nógv komu uppí hjá honum. Tá kendi hann eina bleyta gentu- hond taka í sína vinstru. Ja, ina, og i FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR a AA ÅA ÅAÅ ÅÉÅ[Å[Å [AÅ AAA AA AA AAA [AA A[A[ [AA AA [A[A[A[AfAyAyfyfyfyf fy ff [ff tað var mest sum dáttligt..... Hilda var tað, ið kom uppí hjá honum. Hon brosaði og trýsti hann í hondina. — Á hvat kann ikki koma í lag í einum grinda- drápi, hugsaði hann. Gleðin hevur fingið hana sjálvbidna at koma at dansa hjá mær. — Og so fóru tey út at ganga, tå id riman var endað Og alt var golt aftur, eins og eingin skilnadur hevdi verid. Vedrid var eisini blíðkað, og tað var ljóst vetrakvøldið. Og dagarnir, meðan henda grindin førdist til hús, gjørdust góðir. Stúranin hvarv av øllum. Hin alt valdandi hevði ikki gloymt fólkið Tey settust til trogini, og tær gomlu konurnar hildu hendur- nar saman og skutu eyguni upp i loft. — 0, vælsignaður, sum alt sendir, søgdu tær, áðrenn tær fóru ateta. Ogøll hini hildu eisini hendurnar saman. Veðrið linkaði nú so mikið, at stórur bátur slapp til Havnar, og hann kom eisini aftur við jólagóða í øllum góðum — og væl av korni. Og jólaaftan hildu Ileri og Hilda skýming inni. Hann hevði keypt henni vakurt reyðblómut turriklæð úr handlinum í Havn. Eldurin logaði so bjartur á grågvuni. Tey fóru at kvøða eina vísu. Qg tey sóu brúdleyp fyri sær í loganum hinumegin á bróstinum eisini eina sóða og glaða framtíð sóu tey. stóra ÚTISETI ÁRBÓK FØROYINGAFELAGS 1916—1917 Rilstjórn: Karsten Hoydal og Chr. Matras. Tað syntist sum Førovingar bókum viðvíkjandi til hesi jól- ini komu krøktir aftur at landi. Men nú fáar dagar undan høg- tiðini kom hetta valaverk, ið Førovingafelag niðri í Keyp- mannahavn gevur út, okkum í hendi. Útiseti 1946 ur ikki aftanfyri hina fyrru bók- ár er hon eisini væl størri. Okkara sum Chr. Matras tekur til i bókayvirliti sínum — J.H.O. Djurhu us eigur inngangsyrk- ingina Føroyar — móður- málið, og longur inni eigur hann aðra hugsunnardjúpa yrk- ing >Hin lítla smágentan og hin lítla svarta slangan. Enn meira hevur hann til okkara „Annar tåttur av ,Ilias'«, og henda týð- ing loypir mung á okkum eftir meira. Tað verður ein stór løta, tå ið vit hava fullfiggjað hetta veraldarkvæði á føroyskum. -1947 stend- meginskald — Jacoh- Hitl Jórgen- Frantz sens andi er aftur í ár. árið sýndi hann okkum >Tórs- Nr. 49 Songfélkini á Toftum — JOLAKONSERT Barnakór Solosongur Blandað kór verður hildin sunnudagin kl. 3 og kl. 7 s.p. í Sjónleikarhúsinum Inntøkan fer til nýggja Føryinga- heimið í Keypmannahavn. Atgongumerki á 3.00 kr. í bókahandli H. N. Jacobsens frá leygardegi kl. 12. Telegrammer í Julen. D. 24. og 31. December fra KI. 17 til næste Morgen KI. 7 modtager Radiostationerne i Thorshavn og Tveraa kun saa- danne Telegrammer mellem Suder6 og de andre Oer, som er af Livsvigtig Betydning. løvrigt anmodes Publikum om ogsaa i egen Interesse at indlevere Jule- og Nytaarstelegrammer i god Tid. De kan indleveres Dagen før, eller flere Dage før Afsendelse ønskes. … Endvidere henstilles til Publikum i Thorshavn By saavidt muligt de paagældende Dage at indlevere Telegrammer per- sonligt eller pr. Bud, da Stationens Telefoner fortrinsvis vil blive Benyttet til Bygdeekspedition. Telegrafhestyreren. il hitt sólglitrandi »Provence« — sangaranna land — við sín- um brosandi fólkum, klokku- ljóðandi kirkjum og stórtøkum leivdum frá fornum tíðum. Og so í sama navni eru vit við Heðin Brú í Skopunarfirði við »Smirli« í síðari aldu og nógvum sjóverki á ferð il Skálavíkar í eitt stórbrúdleyp. Skemtilig og hugsunarsom frá- søgn, sum bert høvundar kunna gera tað. Stuttlig og áhugaverd grein er eftir Knud Liitzen um langa og drúgva siglingarferð úr A- merika til Førova við Skonnart- ini >Herbert May«. Søgubrot James Erbridge eftir Svere 'alursson. Endar so spenn- andi, al ein trákkaðist eftir fram- haldi. Jóannes Patursson, røður hildnar í Forovingafelag, sum draga minni fram um hin forna høvdingin. Jacob Ja- cobsen er við sera áhugaverd- ari grein um Ívar Aasen, norska málmannin. »Kalenda«, finska tjóðkvæðið, ULL Fyriull verður fyriðils givið 6 kr. kilo í býti við klædna- vorrur o. ll. ø Bundnir klutar takast sum vanligt i byti havn«, nú flytur hann okkum | verður kannað fyri okkum av Volmar Bergh. Royndartiding av >fyrstu Mósebók< eftir Jacob Dahl prósti fær okkum at harmast, at ikki varð hesum manni lag- að at fáa okkum fulllidna bibl- iutyding á móðurmálinum. »Hvildin hin miskunnsama« eitur Karsten Hoydals yrk- ing, har hann við vøggu barns- ins kannar sinar kenslur og hugsanir. Hin síðsta greinin »Olavur Riddararós< av D. J Nicla- sen er sera áhugaverd. Høv- undurin hevur her gløgga kann- an av føroyskum kvæði. Hon sýnir, at D. J. Niclasen hevur frálíka góðan kunnleika til kvæðaskaldskapin og dugir at ganga egnar leiðir. Bókin hevur so til seinast gott bókayvirlit. »Utiseti« verður ikki at selja allastaðnis til jóla. Men hóast tað, má verða mælt øllum, sum ans hava fyri góðum bokment- um, at fáa sær hana. Hon er bók, id verd er at eiga og lesa.