leygardagur 16. september 1950síða 7

a ———wwwwwwwwwww knæsettu parlamentarisku for- holdstalsreglum innan fyri norð- lendskan politikk. Har sita 3 menn. Eftir galdandi lutfallsregl- um við valum av monnum eiga teir partarnir á tingi: Fólkaflokkurin, sambandsflokk- "vor triggil urin og javnadar- og sjálvstýris- bólkurin hvør sin tiltaksmanni. Men hóast so er, aftrar = sambandsmeirilutin í landsstýrinum segikki við politisk at lumpa ministeriid at koyra socialistin Hans ið er valdur av javnaðarmonnum at sita í búnaðarráðnum, meðan J. P. Davidsen er landsstýris- maður, og velja sambandsmannin Jens Kristian Olsen at búnaðarráðslim fyri Davidsen. Eingin kann hugsa sær ein størri, frekari og kyniskari politiska tøku fyri ikki atsiga stuldur. Eg var fullkomuliga forfardur, táið eg hoyrdi um hesa óspektargerð sambandsins. Eg havi hoyrt, at sambands- menn skulu umbera hesa ógerð við tí at Hans Dalsgaard skal hava viljað borið so í band, at J.P. Davidsen ikki skuldi koma aftur í sess sin í búnaðarráðnum. mannin við Dalsgaard, vera Fg veit, at hetta er grim ósannind. Eg veit, at eingin hevur verið hollari vinur Davidsens Hans Dalsgaard. Eg kann siga, at tað var ein flokks avgerð, at so langt sum javnaðarflokkurin kundi røkka, skuldi Davidsen koma aftur í teir sessar, hann gav frá sær, tí hann fór inn í landsstýrið. enn Eg havi hoyrt politiska mót- støðumann Hans Dalsgaards, bú- naðarráðslim Antonius Sørensen, våtta og ógvuliga kraftina undir- strika, at tað er tann grimasta ósannind, at Hans Dalsgaard ella nakar annar búnaðarráðslimur hevur talað ella gjørt nakað, sum kann skiljast roynd ella vilji til at fora Davidsen at koma aftur í búnaðarráðið. sum Tvortur- ímóti sigur A. Sørensen, at Hans | burturi. Sambandsflokkurin var sagt, Dalsgaard hevur at hann UPPSØGNIN TIL LANDSSTÝRIÐ kann ikki hava sett uppskot um ella verið við til stórbroytingar, | ætlanin var tí hann visti, at hann bert skuldi | mannin, var, sita nakrar mánaðar afttrat. J. P. Davidsen kom ætlandi vegna nýval og haravstandandi møgu- ligt nýtt landsstýri aftur í bú- naðarráðið. Ér nakað skriv komið frá búnaðarráðnum sum kann mis- skiljast = viðvíkjandi Davidsens støðu at koma aftur sum limur í búnaðarráðnum tað ein skeivleiki frá viðkomandi starvs- manni í ráðnum. Ella er her talan um diplomat- ískar »intrigur« frá øðrum staði ella stoðum ? Eitt er er vist, at ærligari og rættskafnari mann enn Dalsgaard finnur tú íkki. Í > a møtu. Tað, id var at gera, um at afturvelja for- at samgonguflokk- arnir sambært avtaluna við set- an av landsstýrinum skriftliga løgdu fram, at teir gingu saman um at velja tingformannin. Sam- bandsmenn høvdu jú troðkað javnadarmenn allastaðni, har ið teir kundu. Tað var kanska ætlanin nú at koyra javnaðarmannin fra sum løgtingsformann? Men man vildi segði burtur eg kanska ikki gera tað, meðan Sviar vóru her? Viðvíkjandi útsetanini var annars ningur um, hvat ið tingskipanin segði. Val av formanninum skul- fram við byrjanini ein spur- di fara av Hans | hvorji nýggju tingsetu. Løgmaður segði, at skuldi for- honum býr ikki svik, allraminst | maðurin verða afturvaldar, mátti móti partamanni sínum. Tað, sum her er hent, er tí ikki ein- ans politisk tøka, men umbersl- an fyri henni, sum sambands- menn flyta fram, er beina- vegin ærukreinkjan av heiðurs- manninum Hans Dalsgaard. Javnaðarflokkurin mótmælir tí sum frá sambandsins síðu er farið fram her, og vil bera hetta mótmæli við frágreiðing fram fyri ministeriið. Tað seinasta, sum hent er, er sambandsins sýtan at halda av- taluna viðvíkjandi javnaðar- og sjálvstýrisbólksins leiðslu á tingi. Mannagongdin við hesi svika- syftu var henda: Stutta løtu áðrenn farið varð í skrúðgonguna frá tinghúsinum, kom løgmaður til mínsumflokksformann og spurdi, um okkara flokkur ikki vildi ganga við til at útseta valið av tingformanninum 2 dagar, til Johann Poulsen og Weihe vóru afturkomnir úr Danmark. Hann heyði talað við Th. Petersen, sum hevði svarað at tað mátti formaðurin Eg dugdi ikki at fata, hvørja nú I um. |ávirkan tað skuldi hava á for- mannsvalið, at tveir heima, um hesir menn menn vóru ikki avtalur gerast eisini um annað. Eg helt hetta vera løgið. Vit hørvdu jú eina avtalu at halda okkum til. Nú vóru ikki stundir til at gera nýggjar avtalur. Oregaardkom tåtil,og eggreiddi honum frá løgmannsins ørindi. Hann helt tað ikki bera til at útseta valið. Tingskipanin segði týðiliga at valini av for- manni, næstformanni og skrivar- um skuldu fara fram fyrsta dag- in, 10 tingið kom saman. Løgmaður segði, at frávik kundu gerast í tingskipanini, tå ið 6 menn ella tingformaðurin ynskti tað. Men Øregaard belt, at tað batti ikki, tí tað skuldi greiðast at- kvøða um uppskott um frávikið. Og tað var ikki meirluti fyri tí. 2 sambandsmenn vóru jú burt- uri og ein sjálvstýrismaður. Eftiri vóru bara 9 atkvøður, 11 skulu til fyri at samtykkja eitt uppskot. Og at líta á, at fólka- flokksmenn, sum komu at eigz formannin, um eingin samgonga kom í lag um formannsvalið, skuldu greiða atkvøðu fyri útset- anini, tað tordi hann ikki. Tað er at merkja, at hvørki Davidsen ella W. Smith vóru komnir til staðar — teir vóru