týsdagur 17. apríl 1951síða 3

17. apríl 1951 Føroya SOSIAL-DEMOKRATUR | | nm Blaðstjóri VILHELM SØRENSEN Prent: A. ØSTER Torshavnar tekniski skúli (Framh. frá seinasta blaði). Vilhelm Nielsen takkaði øllum. ið stuðlað høvdu skúlan, t. d. stát- urin og Storno. Annars helt hann, at løgtingið skuldi nýtt Býráðið sum fyrimynd, tí Býráðið hevur hjálpt nakað, hó- ast nógv ov lítið, meðan løgtingið ikki hevur stuðlað nakað. Í ár høvdu 7 gjørt sveinaroynd, og var tað heilt hampuliga gjørt. men nakað var skeivt, tí millum 30 og 10 eru lidnir við sina læru- líð, meðan bert sjey hava tikið Annars helt hann seg var frí- sveinaprógv. merkja framgongd, t. d. handartekningin nógv betur í ár men fylist á at tær tekn- ingarnar vóru í minna lagi. Eitt var, ið ein mest beit merki í, helt hann áfram, at teir flestu arbeiða við maskin- um, hetta var ikki so gagnligt, ti trot kom at vera innanfyri húsa- smid og tilikt, har ikki maskinur kunnu nýtast. og vildi hann ti ráða ið læra skuldi handverk, enn áður. lærdu seg al teimum. FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR helst at fara at læra innan fyri tað. Tá harra Nielsen hevði rætt teimum sveinabrøvini, bad hann teir um altí at gera sítt besta, tí tað kom at løna seg í longdini. Tórgarð ynskti teimum tillukku ið høvdu prógv, men helt tað vera skeivt at siga, at teir vóru útlærd- ir, tí nú skuldu teir til at læra við lít. Annars helt hann, at Býráðið átti at møtt fjølment har úti, og bað meistarafelagið vera meira á- grýtið á Býráðnum, tí so høvdu teir óivað fingið meira av skafti. Men Býráðið var hart fyrispent, teir skuldu hava hølir til fleiri skúlar, og ikki mundi tað vera so gott at at fleiri skúlar í og mundi tað óivað vera størsti meinbogin fyri fríhandartekning- ini. Stjóri skúlans J. Ziska helt, at ikki var altíð so gott at hava tam- arhald á øllum, hvar tað var so trongligt sum har er. Hann var vorðin ynsktur tillukku av manni. ið vísti ljósbílæt fyri skúlanum, tí næmingarnir høvdu víst so góðan atburð. Meira var gjørt í vetur, enn nakrantíð áður, men trupult var, tronglig hølir, vánaligt ljós og einki rúm. næmingarnir kundu goyma amboðini alt hetta stórum var ikki til frama fyri ar- beiðið. Tó håvdu teir tað mál fyri eyga at koma nógv longur ávegis. Næmingatalið er vaksið frá 75— 143, og um allir vóru håvdu teir verið 180. Eitt rúm høvdu teir leigað frá nunnunum í vetur. sama høli, hvar Skúlaneyndin fyri hesum skúla | Svar: hevdi altíð verið hjálpsom. Takk- | 1. Sjósjúka. aði annars bløðunum fyri at tey | 2 høvdu víst so stóran áhuga fyri skúlanum. Olsen telegrafstjóri helt, at tað var gott at gáva teirra varð so væl fagnað og vónaði, | 3. n. Hann dugur Tvey verður sagt: tað uttanat. Í at hon fór at verða til nyttu eiesini framyvir. Helt at henda fyrsta royndin við radioteknikki var væleydnað. Lýsing Embætið sum verkstjóri á hinum nýggja háspenningarverkinum í Gundadali verður lýst leyst frá 15. mei 1951. Lærdómur og praktiskur dugnas skapur verður kravdur eftir deild 9 í sterkstreymsreelugerdini dagsett 1. oktober 1916. Lønin verður 8000 kr. lønarskipan kommununar, tær eru sum er 8088 tilsamans. Áðrenn maðurin verður skipaður í fast embæti gongur eitt roynd- arár. Umsóknin við avskriftum av próvbrøvum og viðmælum verður at senda Elektricitetsnevnd Tórshavnar býráðs í seinasta lagi 1. mei 1951 kl. ELEKTRICITETSNEVND TÓRSHAVNAR BÝRAÐS ——wwwwwew P.F. FØROYA BANKI (Stovnaður 1906) Høvudsskrivstova: Suðurovar deild: TURSHAVN TRONGISVAGI Tlf, 6, 50, 365 Tlf, 32 Nr Tí teir fara til botns í øllum. Lastvognskoyring Anton Arge (y) Húsabrúgv | Tlf. 443. í grundløn umframt vanligar viðbøtir eftir Renta av innskoti við uppsøgn uppá 3 mánaðar 4% p á. Renta av bankabók 319 p. á. Bankin er opin 11—15 Leygardag 11—14 —————————iiIHV—aieiiidicaamnvieceiceaweeen 22 giftir og klókir. I ——| A —— ——————Xii— HEÐIN BRÚ: FEÐGAR Á FERÐ IV Men tå id teir høvdu leskað sær á tríggjar ferðir, lætti Kålvur høvdið og helt fyri: »Påpin, tað er vit hava fingið 25 skinn av grind. eingin veit, aftur. Kanska tað verður kriggj«. »Nei, grindin er góð at fåa«, ingin, mítt barn. tá ið hon kemur. tey tíðindi, at vit eru komin niður undir í skuld. tað, er kanska býtt kortini, fjórðu ferð. >Men syrgja yvir ikki so ógvuliga nógv. svaraði Ketil, Og mamma tín setir til, um enn nær ið grind verður rokn- at fáa Teir leska seg á vit hava »men tað er ikki stolið tað, vit hava ikki gjørt okkum fyri skommum. Og gongur tað ikki betur. hava etið upp«. Nei, so fáa vit selt avstad aftur av ti seinri, teir erraðust upp aftur, tá ið hini tað mestsum lýsnaði fyri teimum og mótið vendi aftur. So krógvaðu teir fløskuna aftur og hildu tað vera beinast at fara í dansin og fáa varma i seg, men lá id teir komu i dansistovuna, sleppti Kålvur sær burturúr, komdi sær ikki uppí. tí fólk fór kanska at siga, at hann dansaði so undar- liga. So tór hann niðan aftur til fløskuna og drakk smæddist hann ikki, ið hann tá kom aftur í dansin. seg fullan. Tá hann fór mitt upp í ringin og bað fólk geva rúm fyri sær, tí hetta var maðurin. sum hevdi keypt hin átjanskinnsfiskin og var farin til botns við Trøllinum. Genturnar nístu undan honum, tí hann tók tvørtur um tær og segði, at hann vildi fríggja. Fólk læði at honum og helt fyri: kvøðið eina rímu fyri okkum, Kålvur«. >Tú hevdi mestur farið og Nei, eg dugi ikki at kvoda«, sigur Kálvur, >eg dugi bert Geipa- tátt. og geipa tað kann hvør maður, men farið til botns við Trøll- inum, gerið tað!< Og so hermdi hann eftir hvalinum, hvussu hann hirdi seg hálvan úr sjógv og dumsaði deyður niður yvir aftur bátin. Tá kom Ketil og bað hann koma at dansa hjá sær og ikki ganga so og hóreiggja sær: >Sær tú ikki, tagnaði og hongdi høvdið framyvir. okkurt undarligt. Húsið er fult av grindamonnum, turrar, at fólk lær nú hevði hann kanska gjørt at tær?< Kálvur sum eru komnir at dansa seg tornaroykurin stendur av teimum, og tað liggur døgg á kotum og posatroyggjum. Luftin er grá av moldroki og legst fyri bróstið. so menn hosta og harka, krýkja seg saman og verða reyðir í andlitið. men læn og rista við høvdinum av vælveru. ti teir eru í erindavási. Tað seinkaði. best at fara at leggja seg at sova eina løtu. Teir fara inn í eina hoyløðu. gongur onkursvegna<. Feðgarnir møddust av at dansa og hildu tað vera »Sova í grindavási. tað Men har hevdi ein båtsskipan grivid seg niður í hoyggið. so tå ið teir koma inn- eftir, b stíga teir høvd av høvdi, og nevar hirdust upp år hoynum og slógu í blinda rundan um seg i myrkrinum. Feðgarnir brendu av stað aftur tað snarasta. teir kundu. eóvu sær ganga stigan, men lupu útav niður í túnið. Tá geipið inni eftir øllum teimum óðu mønnunum: tå meg?< »Ja, hvat skal eg annað. klossum beint í siggjandi eyguni á mær! ikki stundir mála- Forbannadur, stiga vid tinum veikans snik- hoyrdu teir at slær Feðgarnir hyggja inn í nøkur hús. men allastaðni er fult. menn liggja eftir beinkjum og gólvum og rýta. meðan brima. Í einum húsi. teir koma inn í. Hann hevur latið seg úr niðan beltið og ingar. So hevur hann latið seg í eitt skjúrt. ímeðani. Lias Berint lær so mugu til sila upp og nidur«. >Tað er eingin hvíld í tík. halda bøin og ríva eina sálu niður yvir seg. ímóti teimum: >Her er feðgarnir. So fara hann hevur komfýrarnir situr Lias Berint við eldin. hongt brøkurnar til turk- funnið. rúm fyri tykkum, teir men Dagin eftir lógu stórar tvøstrúgvur fyri hvørjum durum í Seyr- vågi, menn saltaðu og hongdu upp. trivu í kempuørindir og skinu í andliti. meðan teir arbeiddu. Tað guvadi úr hvørjum húsi av stórum døgurðaeldum. og innilagstir oldingar krupu út undir vegein sum altíð, tá ið stórveiði kemur heim. Flokkar av mettum óvitlum beistaðus! uppi í bønum. á teig og lupu lop, sum teir buðu ikki til í vanlicum tíðum. Á, tann vælsignaða erind! settu fol