mánadagur 13. august 1951síða 3

Nr. 52 FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR 13. aug. 1951 Føroya SOSIAL-DEMOKRATUR Blaðstjóri VILHELM SØRENSEN og Prent: A. ØSTER hoyrt | — Hoyr, var tað meg, tú rópti — Nei. Tað eru fleiri idiot- Snarljós Frá ryssu til kettu Hvussu leingi »ganga« tey, ryssan, kúgvin, ærin, tíkin og kett- an? Miðaltíðin er: Ryssan 336 dagar ella 48 vikur. Kúgvin 280 ella 40. Ærin 154 ella 22. Tíkin 64 ella 9. Kettan 56 ella 8. Hendan tíðarásetan er ikki al- tíð álítandi, men styttsta og long- sta tíð er: Ryssan frá 307 til 419 dagar. Kúgvin 210—321. Ærin idiot? — ar til enn tú. — —. Ja, rætt er tað. Ein sjáldan hátíðarveitsla fór nú um dagarnar fram í PParis. Maðurin, ið verið hevur trúlov- aður 15 ferðir, bjóðaði øllum teimum 15 kvinnunum hann hevði verið trúlovaður við til hesa merk- 146—161. isveitslu. — ØL vóru glad í hesi hugnaligu veitslu — uttan konan. — Eg kann ikki eta hasa supp- una! — Eitt annað slag verður borið inn. — Kg kann ikki eta hasa supp- una! — Uppaftur eitt annað slag verð- ur innborið. — Kann heldur ikki eta hasa. — Hví tá? — — Tí, eg havi ongan spón! — SGH. SEK AMA Haldið $ccialin Heðin Brú. Feðgar á ferð. sum vandrar eftir í ørkini, fortvivla ikki, men umvend teg til Harr- an, tí síggj. himmuríkis ríkið er komið nær, kongasonurin hevur . sent sínar tjenarar út at bjóða bæði ti halta og tí blinda til sítt vælsignilsis brúðleyp. — Takk, takk skiparin, fyri at tú leskaði mína tungu við títt borð; men hevði tú havt eina einasta matar- tuggu til at ugga ein ydmygan Harrans tænara við á sínari fára- fullu vandring aftur til sítt fátæka heim, so hevdi tin løn verið dupult pá tann eina dag«. >Tað er gaman i«, segði rokskiparin, >tygum skulu fáa ein bita upp á vegin«. »Vælsignadur veri tú fyri tað! Vil tú í tínari hjartans reinheit anda at tí treingjandi vanlukkudýrinum, og unna tí sín lívsnering, so havi eg eitt illt ílati hers, hann tekur ein tunnuposa upp úr kobbataskuni. Men tá komu Ketil og konan, so Klávus sleppti sær út. Tey fóru til borðs. Systurdóttirin kom til teirra og setti seg at tosa. »Nei, eg veit lika«, segði hon um Lias Berint, gamalt fólk er so undarligt. Nú var hann vanur at búgva í einari veggjakroysu, men so doyðu tey fólkini burtur, hann var hjá, og so máttu vit taka hann til okkara. Vit sóu beinan vegin, at hann treivst ikki og longdist burtur aftur. Tað var hvørki matur ella húslag, ið var í lagi. Ikki var tað tí, vit royndu at vera tolin við hann, men eitt nú sita uppi á loftinum og spýta ella ganga inni í stovuni í tuflum, tað kundi hann ikki sleppa. Tí var tað, ið maður mín royndi at fáa honum ellistyrk og ætiadi so at byggja honum so frægt, at hann fekk verið fyri seg sjálvan. Tá var tað. hann rýmdi. — Hvussu gekst tygum at dragast við hann ?« spyr hon Ketilskonu, men rætt tå kom ein genta inn og rópti systurdóttrina út, so Ketilskona slapp frá at svara. >Tað er betri, vit sleppa okkum til gongu beinan vegin«, tosa tey gomlu. Tey kenna seg fremmand her, og tey halda seg ikki kunna meta seg ímóti nøkrum, tey hitta her. Átinum kom lítið burtur úr eisini. hetta var ikki tað sama sum at sita við trogið. Ikki fyrr enn tey vóru komin niðan um garðarnar og høvdu sett seg at skifta skogvar, burtur frá øllum fólki, tá vóru tey trygg aftur og væl hýrd. Ein bita høvdu tey havt við sær heimanífrá. hann ótu tey nú og fóru so til gongu. Tá var farið at skýma. Nakað úti á degnum sigur tann elsti sonurin við konuna: >Gott er Tað eru roykpylsurnar ið duga tær frá HOULBERG Matligt er, og væl rýkur, tá ið hurðin verður gloppað inn í royk- rúmið hjá Houlberg, har hundrað- tals nossligar roykpylsur hanga lið um lið til at „búnast“... HOUL- BERGS roykpylsur eru gjørdar av fyrsta flokks tilfari, vælkryddraðar, vælsaltaðar og vælbunar ... S. HOULBERG ”; KØDBYEN KØBENHAVN 3 Umboð: B. Mortensen Tórshavn . tlf. 8 Grót og skervur. Øll, id vilja keypa skerv ella grót eiga at venda sær til kom- munukantórið. Grót og skervur megu verða goldin fyrst, áðrenn tey verða heimtað. Bilstjórar verða ámintir, at teir íkki kunnu heimta grót ella skerv uttan við einum limi av vegnevndini ella einum umboðsmann fyri kommununa. Froðbiar sóknar kommuna FÆRØSK MARGARINE VITA N2 1 VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT MINNIST BARNAHJALPINA! i teg, leyp nidan til tey gomlu nå seinrapartin, so tå hevur teimum døgurðan heitan, til tey koma aftur, synd er í teimum. Tey kundu komið oman til okkara at fingið sær, men eg veit, teimum dámar tað ikki, gamalt fólk er soleiðis vorðið<. Konan fór. Tá ið hon kemur niðan, liggja Kálvur og Klávusar- dóttir háls um háls og sova í seingini hjá teimum gomlu. Hon sker í eitt róp og rippir dýnuna av teimum. Tey leypa sum proppar fram á gólv og út, hon sá tey ikki aftur. Tá tey gomlu komu, var heitt og rudduligt inni, døgurin var kókaður. >Áhá,tað er tydligt at koma aftur til sovorðið hús<, hevur Ketil á orði. Konan var eisini væl við, men tá ið hon sá, sonarkonan sæt við fýrtsaðin og bant, talaði hon ikki. fýrstaðin og bant, talaði hon ikki. Sonarkonan leggur stokkarnar saman: »Eg helt, eg skuldi heita tykkum ein bita til døgverða, inntil tit komu aftur«. So før hon. Tá heldur Ketilskona: >Tað var kanska galið av mær, at eg ikki takkaði henni fyri«. »Ja.tad haldi eg var bonskt av tær, tað hevði verið ótýdligt at komið aftur til åtkalt«. >Tað er gaman i, men eg hugsi, at eg kortini hevði viljað komið aftur til kaldar steinar heldur enn at skilda sonarkonini tøkk<. >Tað er galið av tær, sigur Ketil, hann støðgar eina løtu á, so sigur hann blúgvur: >Heldur tú, at tað er rætt fyri Gudi at vera so?« Orðini vildu so illa koma. hann kendi, at sovorðið átti at vera fyri innan og hoyrdi ikki til á tunguni. Konan fór at skavast við at renna av døgurðapottinum. Tá kom tann elsti sonurin har hálvlæðandi. Um enn Kálvur var inni? >Nei, hann hevur ikki verið her, síðan vit komu aftur. men hann man vera onkustaðni í námindunum. Tú vildi honum okkurt ?« >Nei, nei, eg vil honum einki, men Klávusardóttir og hann lógu í seingini hjá tykkum, tá ið kona mín kom niðan, nú seinrapartin Nú er hann helst foyur og hevur krógvað seg onkustaðnis. eg skal fara at sóknast eftir honum. Konan fór at gráta, Ketil koyrdi undirskeggið inn í munnin og sat fram á knøini og tugdi. Tað var, sum alt støðgaði uttan um tey, døgurðin stóð uppúrlagdur og reyk, tey sóu hann ikki. ein ovseint inn komin høna strevaðist við at flúgva upp í myrkrinum, datt