leygardagur 30. apríl 1955síða 3

SOSIALURIN Utgevari: FØROYA JAVNADARFLOKKUR Bladstj.: Villi Sørensen. Box 76. PRENTSMIDJAN Å HEYGSBREYT TELF. 1820 28. apríl 1955 Tað, sum í dag fyrst og fremst liggur ollum Feroyingum á hjarta, er, at ikki verður soleiðis framfarið, at tað kemur til samanbrestir mill- um politi og Klakksvíkingar. Alt fólkið í Feroyum hevur hetta ynski, hvat so annars støda teirra til sjálvt læknastríðið er. Men stoðan er ógvuliga hættis- lig. Skipið við polítimonnunum, sum landsstýri okkara hevur fingið higar til landið, liggur enn á Skála- firði. — Landsstýrið stendur hart uppá ikki at víkja ein tumma frá stoðu síni. Men einstakir ljósglottar tykjast at vera. Samráðingar hava farið fram millum Klakksvíkar sóknarstýri og landsstýrið, og hóast har einki er hent, sum sigast kann at hava broytt støduna, ella sum geva kann vónir um, at landsstýrið vil broyta sína stødu, so má tað kortini sigast at vera eitt stórt framstig at samráðingar eru í gongd. Klakksvikar sóknarstýri hevur sagt á hesum samráðingum, at um so verður, sum av Havnar arbeiðs- mannafelag er skotið uppá, at alt læknamálið sum tað er, verður lagt undir ein valdgerðarrætt, har ein Svii, ein Norðmaður og ein Íslend- ingur skulu sita, so ivast tað ikki í, at fólkið í Klakksvík gevur seg undir eina avgerð, ið hesin vald- gerðarrættur tekur. Sostatt skuldi her verið ein møguleiki at fingið málið loyst á friðaligan hátt; men hetta krevur jú at landsstýrið gongur inn fyri at leggja málið undir eina slíka avgerð. Og her er | tað júst, ið alt tykist at vilja gleppa, við tað, at landsstýrið ikki tykist at vilja geva ein tumma út. Hvussu leingi landsstýrið kann halda hesa støduna, er ein spurn- ingur. Ríkisstýrið hevur sent Kamp- mann ministara til Føroya at kanna málið og luttaka í samráð- ingunum, og hetta man týða uppá, at ríkisstýrið hevur fatan av, hvussu ålvarsom stødan er. Hópur av feløgum og einstakl- ingum hava vent sær til myndug- leikarnar fyri at fåa teir til at lata vera vid at senda politistyrkjuna til Klakksvikar, so har ikki skal henda óbetuligur skaði, og arbeið- arafelog og fiskimannafelog eru farin út í streiku fyri at undirstrika fyri landsstýri okkara, hvussu álv- arsamt tey síggja uppá stoðuna og fyri at geva landsstýrinum til kenn- at við sínum harðasta ar, tey vápni — streikuni — mótmæla, at landsstýrið vil seta eina slíka poli- timakt inn móti Klakksvíkingum. landsstýrið Men tykist at | Kosmo suffaði Húsaeigarar — hyggið her! Heilautomatiska oljufýrið OIL-O-MATIC vid lågtrykksbrennara, konstrueradur av fremstu verk- smiðju í U.S.A. kann nú fáast til Føroya, Fleiri fyrimunir. brúki! longdini! Biligast i Biligast i Serstakliga vælegnað til smáar ketlar. OIL-O-MATIC oljufýrið vinnur stóran sigur um allan heimin. Nærri frágreiðingar gevur: OLUF SIMONSEN, verkfroðingur — tlf. 1951 Tórshavn. Broyting í avgreiðslutíð Frá månadegi 2/5 verður avgreiðslutíðin á telefonverks- skrivstovuni frá kl. 9 til 12 og 13 til 15. Leygardag sum vanligt kl. 9 til 12. TELEFONVERK FØROYA LØGTINGS púra kalt yvir fyri øllum hesum | og tað má finna ein útveg fyri at áheitanum. At okkara føroyska læknafelag er líka kalt sum lands- stýrið kann ætlast, tí einki orð hoyrist frá teirri síðuni. Hetta fer ikki at bera til! Lands- stýrið má viðganga, ið hvussu er yvir fyri sær sjálvum, at tað er gingið ov langt við at hava fingið hetta stóra politistaliðið til Feroya, koma Feroya fólki — og sær sjálv- um við — burtur úr hesi hættisligu stoðu, soleiðis at ikki kemur til samanbrestir. Kunnu partarnir ikki gjøgnum eina samráðing koma til eina semju, so má landsstýrið toyggja seg so mikið, at tað letur uttan- veltaðar menn gera trætnaðin av. GAMLAMANNASKRØGG eftir Herbert Ernest Bates Framhald — Å! — Hvussu gongur tad vid ker- astuni hjå tær i Nissa? — Eg havi onga kerastu í Nissa. — Har sært tu aftur. Bara stór orð og atgerðarloysi. — Hon er í Monte Carlo. — Tað er tá einki iíllavorðið. tungliga, stórlæti hansara var skala. Hann fekk sær ein stóran slurk av víni Silasar og snerkti við, eins og var tað rottu- eitur hann drakk, setti herðslu- bragd á munnin og helt fyri: — Tú skilur meg helst ikki. Tað er ikki bara handan eina gentan í Monte Karlo, Sílas. Tað er eisini ein í Mentone og onnur í Marseil- les og ein triðja á Fenoyggjum. Og so havi eg eina vinkonu sum býr í gamlari hell í Napoli, í Rómaborg kenni eg tvær, sum gera alt fyri meg. Og hina grikksku í Athenu má eg ikki gloyma og tey blómfegru drósini í Port Said, tvær í tali. Allar tilbiðja tær meg. Ég skal nú heldur ikki siga meg heilt leysan av einari greivadóttir í Ko- lombo og norskari gentu í Singa- pore, og mær er Ogjørligt at minn- ast um tær eru fýra ella fimm í Shanghai. Ja, og so sjálvsagt í Í Japan... sita ; — Bida nu litid bil, segdi Silas. — Eg sum helt at tú fór til sjós at vinna tær heilsubót ? — Og so kenni eg eina russiska gentu í Hong Kong, hon hevur lati tatovera á seg ein lunda... — Oja, ja, tað sýnist mær ikki so legið kortini. Her niðri á Perl- uni hevði ein genta tatovera á seg ein skarv ella eitthvort annað... Jú, akkurát, tað var ein skarvur, segði Kosmo. — Eg skuldi vita tað, tí tað var eg sum fekk hana til tað. Henni dámdi altíð meg so væl. Ja, akkurát, tað var ein skarvur. Tí hevdu teir eisini tað til orðatak har, at skarvurin sást fyrr í Perluni enn aðrar staðir í landinum. Silas læt sum einki. Hugsandi drakk hann langan slurk av glasi sínum, rendi reyðu eygu síni rann- sakandi upp í loft og alla tíðina ivasamur og meinfýsin í ásjónd. Og tá ið Kosmo segði honum frá tveimum nunnum í Bologne, brendi Silas leyst við eini harðrendari søgu um adventistar á Skaganesi. Og tá ið Kosmo segði frá tí at at ein fransmaður einaferð hevði rivið honum klæðini at berari náttskjúrtini, stilla seg upp við ein vegg og peika at sær við einum upp eina gamla søgu um ein varðmann í Bedfordshire skóginum, sum eina- av inn revolvara, grov Silas { og fór inn ferð skeyt hattin oman av honum við tvímúlaðari byrsu. — Jú, stór- bærari frásagnir Kosmos vóru, jú betur mintist Silas á løgnu tilburð- irnar í lívi sínum. — Havi eg ongantíð sagt tær frá teimum trim- um vikunum eg dvaldist í Arles hjá fronsku greivafrúuni? segði Kosmos. — Nei, helt Silas, men havi eg ongantíð sagt tær frá teimum mán- aðunum eg dvaldi hjá hertogadóttr- ini í Stoke Kastle? Hini hábornu Súsonnu. tú minnist hana tó? — Jú, hvussu langt er tað ann- ars síðani? — Tað var veturin nítiu trý, Tú eigur at minnist hana. Hon koyrdi altíð í býin í veiðuvogni tvær ferðir um vikuna og hon bar ofta eitt svart sjal við reyðari rond. — Myrkhærd? — Jú, akkurát. Stórt svart hår og long svørt eygnahár. Yndislig kvinna. — Jú, Silas, nú tú lýsir hana, minnist meg hana væl. — Steðga nú, Kosmo, minnist tú ikki eisini hvat allir søgdu um hana? — Jú. — At hon ongantíð á ævi síni heyði kveitt at mannfólki, vildi ikki síggja mannfólk. Ísakeld eins og fiskur. Ongum nyttadi at nærk- ast henni. Mannfólk vóru henni altíð í kjalarvørrinum, men einki kom burturúr. Hon sat bara heima í holl síni, hugdi út um gluggan og málaði myndir. Minnist tú hattar? — Jú, jú, eg... — Tú minnist væl eisini høllina í Stoke, hon stendur niðri við ánna? — O, jú, jú, Silas, heilt væl minnist meg. heilt væl — Vit eiga onga jørð fram við ánni, segði Silas, — og sært tú, so var eg stundum á ólógligari veiðiferð í ánni, setti nøkur álanet og nakrar línur. Ein morgun um sexleitið eg kom framvið hallar- vegginum við einum triti állum í einari kurv, rópti hon á meg. Hon sat við eitt uppi á múrinum og málaði. Tað var farið at lýsa fyri degi og seinni segði hon mær at hon henda morgunin var farin at mála sólarrisið yvir ánni. Ja, ja, segði hon, — tygum hava verið á tjóvaveiði. Ja, hvat skuldi eg svara? Eg var í trongum skóm. Hon hevdi meg í valdi sínum og tað vitsti hon. — Og hvat gjørdi hon so? — Ja-ha, Kosmo, tað var nú mikið legið. Hon segði við meg: — Hetta tala vit einki um, um tú vilt koma higar inn til mín og lova mær at mála teg akkurát sum tú ert. Sjálvsagt, í somu klæðum, við álakurvini og alt samalt. Hjá mær er ikki annað at velja enn at taka tann kostin, segði eg, til hennara, og hon byrjaði at mála beinanvegin. Alt | húsfólkið var farið onkustaðir fyri veturin, so at vit vóru einsamell í høllini, undantikid tænaranum, vogn- manninum, segði hon. — Ja, ja, og hereftir kemur tú higar hvonn dag at veiða ál og kemur so inn