leygardagur 28. apríl 1962síða 3
‹ fyrra síða allar 4 síður næsta síða ›
Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.
Tekstur á síðuni
))
28. apríl 1962
SOSIALURIN
Útgevari:
FØROYA JAVNAÐARFLOKKUR
Blaðstj.:
Villi Sørensen. (tlf. 5479 Klakksvík)
Box 76.
Prentsmiðjan á Heygsbreyt
TELF 1820
A mentunnar-
økinum
MENTUNNARLIVID er tåttur i
samfelagnum. ið tað er av alstórum
týdningi at livga fíggjarliga eirs og
við øðrum tiltøkum, um tað á ollum
økjum mentunnarlivsins skal vera
gróður og menning. Her verður
stødid lagt til útbúgving fólksins, og
her skulu skapast líkindi til uppal- |
ing av evnum, handligum og andlig-
um, at vísa andlit tjóðarinnar bæði
her á landi og millum frændur og
javnlikar burtur í grannalondum og
stóru verð.
MENTUNNAGRÓÐUR hevur ver-
ið, sjålvt um líkirdini ikki altíð vóru
tey bestu. Á flest ollum økjum eru
avreksverk gjørd, og fleiri og fleirt
eru tær ungu kreftir, ið koma fram
at og leggja teirra neistar til tann
mentunnareld, sum kyndur varð av
undanfarnum kvinnum og monnum
og hildin logandi av øðrum, ið ikki
høvdu tey bestu virkirlíkindi til
framhaldsverkið, ið núlivandi og
2
komandi ættarlið skulu byggja á.
SOSIALISMAN hevur sum høvuds
mál eina útloysan av øllum teimum
bestu kreftunum í okkara fólki —
eisini á mentunnarøkinum. Hetta
gerst best við at bóta um líkindi og
atstødurnar til fjølbroytan og ríkan
— —|——————————EE————%i siði
2
pA
SOSTALURIN
a ——
FØROYA
Nr, 20
Setið avlopspeningin í BANKAN |
ar stendur hann fryggur, og har gevur hann rentu
om af“ við 3 mánaða uppsøgn 4% pro anno
TT BANKABOK 314% pro anno
Í.
BAN KÍ KEKK-KONTO 2% pro anno
TORSHAVN tlf. 1350 Ynskja tygum hægri rentu, kunnu tygum í bankanum keypa lánsbræv
við løgtings- ella ríkiskassaábyrgd við umleið 7 % rentu.
ÚTBANKAR:
Í Eysturoy: Runavík, tif. 7227 Í Suðuroy: Tvøroyri, ti. 32
Fuglafirði, tlf. 64 Hvalba tif. 39
Lorvik 1f 7 Vági, tlf. 130
Lomvik, og Í Vágum: Miðvági, tt, 7
Skála, tlf. 208 Sandavági tif. 108
Í Nordoyum Klakksvík, tlf. 5274 7 Sprvági tlf. 88
av okkara mentunnarlívi. Hetta kall
er ongafíð farið úr eygsjón, og líta
vit aftur um bak, er tað ikki so
lítið, ið er avrikad og lagt aftrat ti,
sum var, tá hetta landsstýri tók við.
Líkindini eru stórvegis bøtt við
stórri peningaligum íleggingum og
skapan av betri atstødum til ment-
unnarligan gróður.
MEN hvørjum einstakum man vera
greitt, at framvegis eru nógvar á-
bøtur at gera — ikki bert fyri at
nøra um mentunnargróðurin í løt-
uni; men uppaftur meira fyri at
bóta um framtíðarlíkindini, tí á-
gangurin uttan ífrá gerst alt stórri
og stórri — vit koma dagliga nærri
og nærri stórheiminum og harvið
fremmandari ávirkan.
(Gevið
foroyske
BARNABØKUR!
Tað er ikki meir enn hálvaljóst, tå Tórmaður fer stunandi
gjøgnum Havnargøtur å heimveg frå Elsbu. Hann er støkkin
og mannræddur, kveitir aftur um seg, hvørja ferd hann hoyrir
eitt kis. Komin at durunum, har hann býr, tekur hann skógv-
arnar í hondina og smýgur ljódliga upp trappuna, inn í kamarið
hjá sær.
Hann letur seg berklæddan og kastar seg upp á seingina, tí
tað ber ikki til at lata hana standa órórda frå í gjár. Okkurt
fer vertskonan at siga tá. Tað snurrar innan í høvdinum. Sveitta-
og kuldaríðir skiftast í kroppinum. Hann tekur eina segarett og
festir, men blakar hana frá sær aftur av hjartailsku. >Tví for
fanan, Tað er ikki so mikið vert at ganga og drekka hetta
brennivínið niður í seg.«
2
Har liggja lærubøkurnar hvor oman á aðrari á gólvinum
undir vindeyganum. Hann hevur ikki hugt í tær til í dag, og
nú var skúlatíð um ein tíma. Tekur heimssøguna og blaðar,
hyggur í eina lotu. Men tað ber ikki til at lesa. Stavirnir eru
skeivir og fara á glið upp vinstrumegin eftir blaðnum. Nei,
illanstid verði tað lisið, hugsar hann vid sær. Hvat rakar triati-
árakríggið eisini føroyingar. Skal tann ungi føroyirgurin sita
heima og lesa um triatiårakriggid í staðin fyri at ganga skrúð-
gongu við merkinum á odda? Nei, tað ger bert svíkjarin, tann
håli mattrælurin, sum yri egna vinning roynir at sleikja teimum
stóru. Føroyar, fosturlandid fram um alt. Soleiðis var tað, teir
Føroya Arbeiðarafelag
heilsar limum sínum á degi arbeiðaranna 1. mai.
Stjórnin
A — oOo
Kæra seg um livilíkindini
Tað ljóðar alsamt frá vánaligum
livilikindum í Ungarn. Seinasta
summar var ógvuligur turkur, ið var
meinur fyri landbúnaðin; men hetta
er ikki einasta orsøk til vørurtrot og
aðrar trupulleikar í samband við
vorubýtið, sigur kommunistamál-
gagnið »Nepszabadsag«. Um hetta
sigur blaðið m. a.:
— Allastaðni hevur virið roynt at
bøtt uppá handilsviðurskiftini; men '
tað eru framvegis nógv stórri ídnað-
arøki, har tað einans er ein kram-
búð upp á hvorjar 1000 íbúgvar...
— Nógvir arbeiðarar klaga yvir, at
vøruúrvalið í krambúðunum er nógv
ov lítið, og vørurnar ov ringar.
Víðari sigur blaðið, at nógvir ar-
beiðarar hava 25 fjórðingar til ar-
beiðsplássið, og at mangir av hesum
eru sjúkir, tá eingin hiti er í buss-
unum, ið koyra teir til og frá ar-
beiði.
————— EE——W"WWIWWIIIIE"OKIETW———WW
10
høvdu målborid seg á Doktaragrund, tá skrúðgongan var. Og
tað vóru jú okkara mætastu frælsishetjur, ið har høvdu orðið.
Væna, væna fosturland.
Ég elski fjøll og hvítan sand.
þr
'g elski storm
Eg elski brodd
Eg
Eg
5
5
>
Hann hevdi hesa yrkingina i
gerð
og summarlot.
og vaðagot.
g elski áartutlið blítt,
og allarmest títt flagg so
frítt.
tók ein blýant og royndi
at yrkja, skrivaði upp á permuna á heimssøguni:
Bleiktra fríða Føroya flagg — so er at finna rim til flagg —
roynir nagg, gvagg, agg. —
SS: 5 =
Jú, agg
Ránsmenn bera til tín agg.
Megnarregla! Hann loypur upp, rívur seg í jakkan og setist
við borðið, skúgvar óruddið burtur frá sær.
Andin er yvir honum.
Nú skal yrkjast.
Søkja at tær, sverðið reiggja —
ggja
So er at finna rím til reiggja — deiggja,
meiggja. Har var tað:
kleiggja, peiggja,
Vilja væna dúk tin meiggja.
Nei. hetta var kanska ikki gott kortini, mátti heldur koyra
tað burtur aftur. Skuldi
verið okkurt
sterkari, okkurt við
at karva ella saksa. Nei, kanska hann var ikki so væl útborin
at yrkja beint í løtuni, kortini.
Heldur fara í skúla. Hann fyllir
bøkurnar upp í taskuna og fer.
Uttan fyri hittir hann Jógvan, vinmannin, sum er vamur at
+
koma og boða honum um morgnarnar. Teir fylgjast so nidan
gjøgnum býin báðir. Tað er våtas'ettingur og vindsamt.
standa so illgrunaði á at líta,
utum skaddahettum. Lítið fólk
Reynini
trølsk og tráskitin, undir trefs-
á ferð.