mikudagur 12. desember 1962síða 3

12. desember 1962 SOSIALURIN Útgevari: Blaðstjóri : Føroya Javnudarflokkar Villi Sørensen Keypa væl hagreiddan Preutsmidjan å Heygsbreyt SOSIALURIN —————————m——— 2 Nr. 83 ÍOKK Hjartaliga takk fyri sýndan eni: heiður á silvurbrúdle leg- si Skipafelagid Føroyar num 3/12 bu TELEFON 1225 Térshavn — | LL mm ÆBLER Lynnedkølet + minholdige. Forli Dinnifia og Jóvvan Sofus Ferjå við Gjógv. DIREKTE TIL PRIVATE derfor vita- ing vor æb- feskan fisk eftir ir at skriva á maskinu einum arbeiðssamum og røkjutum ungum fólki, ið dug eg hevur kurnleika lebrochure (TIf. 277) Trappergaardens Æblehaver, Kolding til bókhald Skrivlig umsókn við avskritum av mogulieum prógvum A og ummælum innan 22. des. ÚTVARP FOROYA Á : | 3 skur Marentius ... i Ø if d ; || FOTMar ) strandaðu á ytsta mn VP VA * kv er væl blødgadur | Cyxaaðalfundu: fg br | verður hildin í losjuni, Tórshavn, hósdagin 20. desember | 7 Ær | kl. 14 til viðgerðar av fiskaprisum v. m. få U t VI- BA Á A Útróðrarfelagið í Føroyingahavnini Hesti. Ta eg ikki, FA — rr ——— es tt ð ikk: men ; A se ' ; Bát- . A pe £ Úl bre rrur viðhvort. Ég helt | GRÓT OG SKERVUR |= =X. <a — H | , , | ri fann tað so, at hárið reist- — | Øl, ið vilja keypa skerv ella grót, eiga at venda sær fl ís ovdinum. Eg tók húgvuna | til kommunukantórið. av og foldi, men tey lógu sum vant ( FÆRØSK MARGARINE Grót og skervur megu vera goldin fyrst, áðrenn tey Tå båturnir breyt seg leysan, hekk i strákjólurir tvørti fyri V e T verða heimtað. a 5 uSen Vi { ( } N O 1 Bilstjórar verða åmintir, at teir ikki kunnu heimta rólfeur sum altíð je grót ella skerv uttan við einum limi av vegnevndini ella Mini bestu ynski fylgi tær og VITAMINISERET einum umboðsmanni fyri kommununa. nun FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT | FROÐBIAR SÓKNAR KOMMUNA Han desember 1962, Niels A. Eidesgaard. nn n——wwwiwwwwwwwwwwwwn So byrjaði fyri lærusveinunum arbeidsdagur- in í Guðs ríki. Trúgvir móti seinastu boðum Jesusar bóru teir gleðiboðskapin fram, fyrst í Jødalandi, síðar út um fondini í ti stóra Róm- verjaríkinum. Kristnar vórðu stovnadar, men mótstóðan, var hørð og ágang- urin stórur, og pínslaváttarnir gjørdust fleiri og fleiri, tå arbeiðið fyri Guðs ríki helt ikki upp- at, gjógnum øldirnar varð gledibodskaprin, bor- meinigheitir in fram. Í fjórðu old búði á Siciliu ein kristin kvinna, Helena; hon var rík einkja og átti eina dóttur, Lucia, henda var trúlovað við heidnum drongi, Claudius at tavni. Hann hevur verið burtur í tvey ár í kriggj í Gallíu við keisaranum og er nú komin, heim. Hann hevur verið til døgurda hjá Helenu, og Lucia fylgir honum út. LUCIA: Tú fert tíðliga avstað, Claudius. CLAUDIUS: Ja. LUCIA: Tú ert kanska ikki komin aftur fyri teg av krígnum, eg haldi, tú ert so álvarsamur. — — Tú sigur einki, áh hevði tú vitað, hvussu mær hevur lorgst eftir tær, og hvussu eg havi biðið fyri tær. CLAUDIUS: Tað var vakurt av tær. LUCIA: Tú sigur tað so kaldliga. Ég havi eisini havt tað ringt á annan hátt, meðan tú hevur verið burtur, Claudius. Elskaða móðir mín hevur ligið fyri deyð- anum. Ég vakti uppi yvir henni dag og nátt. Aldri á ævi mini havi eg havt tað so svárt, eg var so einsamøll og bangin. og Guð var so langt burtur, tókist mær, tó Hann hoyrdi bøn- ir minar. CLAUDIUS: Eg fat; ikki, at tú vart bangin. LUCIA: Men Claudius. tað var móðir mín, ið lá at doyggja. CLAUDIUS: Ég fati tað ikki, sigi eg tær, eftir trúgv tykkara, so skuldu tit glett tykkum, tá deyðin kom, tit fara jú í himmalin, siga tit. Jarðar- lívið hevur einki at siga fyri tykkum. Nú livir tú ikki eftir ti, tú prædikar. Lucia. LUCIA: Spotta ikki, Claudius, tað biði eg teg so bønliga um. Gud hevur sett okkum í heimin at liva lívið við tess gleði og tess sorgum. Vit vanvirða ikki jarðarlívið. Hóast vit vita, at vit oll mótast heima hjá Guði, so er tað svårt at skiljast frå sínum kæru. Trúgv okkara er ofta so lítil, tíverri. kennir tú tráð eftir Guði. Merkir tú ongatíð tómleikan í lívi tírum? Claudius, onga CLAUDIUS: Ég seti álit mítt á keisaran, horum falli eg til kníggja og ongum ødrum. LUCIA: Eira menniskju tilbidjur tú, åh títt neydara- dyr, at tu ikki ert komin longur ern. Sært itu ikki Guð allastaðni, í ráttúruni, i lívinum, í... CLAUDIUS (tekur orðið av henni): Stedga, ger so væl. Tú veitst mína stóðu og eg tina. Hetta førur ikki til nakað. LUCIA: Orsakað — tú hevur rætt, vit koma organ veg, men hvat verður endin við okkum báðum? CLAUDIUS: Lat okkum ikki tosa um hetta beirt nu. Eg vil vera hampuligur og siga, at tað gleðir meg, at móðir tín er vorðin frísk. LUCIA: Takk, Claudius. Gleði mín yvir, at Guð bøn- hoyrdi meg, var eisini stór, ja, so stór, at hon kendi eirki mark. Í takksemi móti Guði, gav Eg vildi ynskt. at tú kundi sæð, hvat sigring hetta gul} g fæ varð fyri tey neydstøddu, og tusundfall ríkari varð eg í sál míni eg alt. eg sjálv átti, til tey fátæku. CLAUDIUS: Tu ert púra ør, gavst tú alt. tú átti? LUCIA: Ja, hví skuldi eg ikki tað — eg átti tað sjálv. CLAUDIUS: At tú gavst eitt sindur, kann eg fj ganga við Mil, men alt, ert tú pura vitleys? LUCIA: Hvat bagir tær, Claudius? CLAUDIUS: Tu ofrar alt, tú eigur. fyri Guði tínum. há! tú hevði kanska ofrað teg sjálva. um ástóð? LUCIA: Ofrað meg sjålva? Tað havj eg aldri hugsað um. CLAUDIUS: Ja, latið lívið fyri Kristus, sum tit SIX oa. LUCIA: = Hvi talar tu soleiðis? Vit hava fridartidir, keisarin heviur góðkeirt færu okkara. eingin kann gera okkum nakað. CLAUDIUS: Keisarin kann altíð broyta støðu. tað hevur han ofta gjørt, — tað eru nógv ið hava latið lív fyri trúgv teirra. so hví ikki tú? Tá fært tú ju sigurskrúnuna í hnmmalinum. LUCIA: Claudius, Claudius. hvat bagir tær? CLAUDIUS: Ert tú vorðin. bangin? er trúgv tín so veik? (Framhald á 4 síðu)