mánadagur 23. desember 1963síða 5

23. desember 1963 Havfrúgvin og kongasonurin... (Framhald frá 3. síðu) bukkar seg niður at tæka vatnið, sær hon andlitið á tí vøkru Sing- orru spegla sær í kelduni og held-| fyri, Heldur við hóvmannin hann | ur tað vera sitt egna andlit, hon! ær, Glað og ovfarin slær hon hendurnar saman og sigur: >Eri eg vorðin so vekur, hóskar tað ikki longur at vera heima og síggja blinda faðir mínum til góð- | ir,« | Við hesum orðum blakaði hon | vatnilatid frá sær og rymdi, > Men Singorra fór niður úr træn- | um, ték vatn i byttuna og før heim | í småttuna til tann blinda mannin, | Hon varð so góð við hann, sum | var tað hennara egni faðir, Hesin, gamli helt heldur ikki annað, enn | at hetta var hansara egná dóttur, hóast hon alt í einum var vorðin | heilt ødrvisi í medferð og sinna- lag. Tað vardi ikki leingi fyrr enn) tað spurdist, at tann gamli, blindi maðurin átti eina dóttur, sum var so vekur, so vekur, st eingin var hennara líki, Hetta fingu hóvmenn inir eisini at hoyra, Teir seta sær nú fyri at fáa at vita, um tað var satt, at henda gentan eisini var líka so stolt, sum hon var vekur, Teir gera nú av, at teir ein og ein skulu fara til hana, hildu um enn teir fingu durafjórðingin í fyrst- ani, myldist hon av umsíður, Ein tíð líður. So fer fyrsti hóv- maðurin at vitja Singorru, Hann kemur inn í smáttuna, setir seg at tala við gentuna og ganga henni tilhanda í hennara húsarbeiði, Tá ið leggingartíð kemur, vil hóv- maðurin ikki fara avstað aftur, men biður um et sleppa at vera har um náttina, Singorra lætst at honka eftir, Men best sum er, sigur hon fyri munni sínum: »Rætt var tað nú gloymdi eg at lata úthúshurðina aftur ,< VILD GETS Á ÚTVARPIÐ. á heraðshornum, 50 griunmofonkon- ikvøld: Ur Tollaksmessudagur fyri Klassisk ymsum årum síðani. sert, Jolaaftan: kl. 1500 å Bryggjubakka (fyri børn.) kl. 1615—1625: (Hansina Rein kl. 1640—1700: jolini (Tummus Jacobsen) kl. 2300—2355: Jólaløg. kl. 2355——-0100: katólsku kirkjuni, Joladag: kl. 1036 hornorkestur 1600:Jólaaftan Jólevangelu.ð lesur). Hugleiðingar um Mitnåitarmessa í 1100: Havnar spælir jólaløg í Havnar kirkju, kl. 1 500 —1545: hjá Kristiligu sangkórinum. Jólakonsertin kl, 1545—1600: Upplestur (Sverri | Dahl). | kl. 1600—1615: Norskur ungdóm | Í Í | ur heilsar føroyskum ungdómi. kl. 1615—1650: Gleðiboðskap-| urin (Leikrit), | kl.1650—1700: Veðurííðindi og tidindini, kl. 17—1820: Gudstænasti úr Havnar kirkju (beinleidis). Annan Jóhdag: kl 1400—1600: De. | sember-konsertin hjá Tórshavnar musikkskúla. Føroyskt sengprogram, ; Vit fara upp á gólv. | Fríggjadagin 27.12-63: kl, 0715—| 1800: Veðurtíðindi, morgun- | lestur, tíðindi og tónleikur. kl, 1220—1250: Veðurtíðindi, tíð | indi og tónleikur. | kl. 1830—2000: Veðurtíðindi og tíðindi. Marius Johannesen fyrilestur um Ivar Aasen. ] | maðurin og heldur í helan á i »Ta& skal eg gera fyri teg,< er hóvmaðurin so bráður at svara, Gentan er glað við og takkar fer út: »Sig mær, tá id tú hevur fingið í úthúshurðina,< »Ja, nú haldi eg í úthurðina,< rópar hann, TA rópar Singorra: >Hurð haldi kalli, kallur haldi hurð, | til tann áljósa morgun.“ Hóvmaðurin verður nú fastur í hurðini, Tað nyttar einki, hvussu hann rykkir og skrykkir, har má hann standa til tann ljósa morgun, T4 ið ljóst er, sleppur hann um- síður leysur, og sm gur sær til kongsgarðin sum flongdur hund- Vit kunna ætla, at hann duldi illa heim ur, fyri hevði gingist, Kveldið eftir fer annar av hóv- hinum, hvussu honum monnunum at vita, hvussu fer, Hann kemur i småttuna og setir seg at tale við gentuna, tekur hond > , í við henni við húsaarbeiðinum, 4 ið leggingartíð kemur, rekist einki fyri, at hann fer avstað aft- ur, men rekur fram undir at vera har í nátt, Singorra segði ikki nei, var fryntlig, Best sum er, sigur hon fyri munni sínum: „Rætt var tað, Nú glowmdi eg at taka eitt plagg inn, eg legði á klettin uttanfyri,< »Tad skal eg gera < er hóvmað- urin so bráður at svara, Gentan er glað við og takkar fyri, heldur við hóvmannin, hann fer út: »Sig mær, tá ið tú hevur fíngið i klettin,< »Ja, nú haldi eg í klettin,« rópar hann. Tá rópar Singorra yKlettur haldi kalli, kalílur hald kletti til tann áljósa morgun, Har verður so hovmadurin stand- andi fastur til morgunin eftir, Tá ið áljóst er, losnar hann og smyg- lur sær heim aftur til kongsgarðin, líka smoykin sum hin fyrri, Kveldið eftir fer tridji hóvmað- urin at vita, hvussu fer, Tad gongur sum hjå hinum báð- um: hann situr í smáttuni og talar blítt við gentuna, vil fegin hjálpa við tí, hon hevst at í húsinum, Biður slenn= sær at vera har um náttina, Singorra — låtiar, Tå ið songartid er, sigur gettan fyri munni sínum »Rætt er tað, nú gloymd: eg at lata kálvin inn, Tað noyðist eg at gera, ,< Nei. hann skuldi fara. sigur hóv- maðurin beinan vegin, Hon takkar fyri beinasemið og sigur við hóvmann:n: »Kålvurin er eitt sindur styggur, Sig mær, tå id tú hevur fingið hendur á hann,« >Nú hann,< rópar hóv- kálv- hav; eg inum, TA rópar Singorra: »Kålvun hjudi kali, kallur haldi kålvi, Ríðið so og rennid yvir dalar og fjøll til tann ljósa morgun,« Tað var ikki lagaboð, kálvurin helt avstað við hangandi í halanum, Soleiðis tusk- aðust teir báðir ta líðilongu nátt, hóvmanninum Í Tá ið áljóst var morgunin eftir, og hóvmaðurin slapp leysur, var hann so deyðgivin og illa farin, af tað var nóg illa, hann knógvaði| heim aftur í kongsgardin, | Meðan hetta hendir, kongur og drotning he'ma á borg) ini og tingas. um at fáa sonin g.ft-' an Hann letur sær síga fer burtur| i e'tt annað I nd at biðja um einn kongadóttur, Síðani verður gjørt ganga jog tað í sammfullar SOSIALURIN til brúdleyp, og alt er gleði gaman á kongsgarðinum, Men nú ein dagin ber tað so til, at kongasonurin er úti og koyrir við sín; ungu brúður, Tey koma | framvið tí lítla húsinum, har Sing-| | orra býr saman við tí blinda mann- og; Í Í |inum, Í tí sema fáa rossini ein, | hvøkk, verða ólátað og bróta, | Har standi so kongasonur:n og | hans unga brúður farleys. Tey | spyrja teir tríggjar hóvmenninar, |sum við eru, hvat nú er at gera. Í Teir samráddusi sína millum bæði | væl og leingi, So síga teir við Í kongasonin, at í hesum lítla hús inum búði ein genta, sum hevði kunnað hjálpi teimum um hon bara hevði viljað, yFarið nn og spyrjið< býður! kongasonurin, Teir tríggir hóvmenninir fara nú inn í småttuna, Tenn fyrsti biður læna sær úshúshurðina til akfjøl Tann næsti biður læne sær plaggið á klettinum lá, til ábreiði og tann triði biður læna sær kålvin ul at spenna fyri, Hetta lænti hon íieimum Men eina trevi legði hon við: at verða boðin í brúdleynið hiá kongason inum, Tað ver henni júttað, Hóvmenninir bjarva nú vognin saman sum best, æi kunnu, spenna kålvin fyri og øll seta seg upp Men best, sum tey sela Í gongd skapast kálvurin um tl tveir vala ngarar akfjølin til tann vakrasta akstól av verðin. og ábreiðið til skarasta silkivogntjald, kongur kann ynskja sær koyrdu ið Síðani til kongsgarðin við síni ungu brúð- n 1 1 kongasonur:n heim øllum góðum, ið ur r læt skrúð skein kom, grasta brúdleypsdagur:n Singorra seg í sítt f fór til reyðargulli Sjålv v fólk kongsgarðin. Hon og av og sternum, ar hon So OVUI vøkur, undraðust og talaðu sína millum at hon mátti ver kongadóttur, Brúdleypsgestirnir setast tå borðs Men all gentu, sum 1 hyggj ut hesi ber oll Singorra vakurleika av um, tey áður hava sæti ið ein lot tekur eina er gingin, lítla eskju og letur upp, Ur eskjuni komu yvir flugu ið Iveir av fugl gullkom i triði tríggir smáfuglar og borðunum fram hagar kong:sonurin situr, unum høvdu hvor sítt nevinum, men tann hevði tt gullkorn gloymt sí Tá søgdu tveir smáfuglarnir við tann triðja >Nú hevur tú gloymt títt gull korn, sum kongssonurin — gloymdi Singorru, « eitt og mest sum gekk kongasoninum, Í somu løtu fyri alt ljås upp hvussu hann til frá um lyfti unn mintist svikið sína, Hann inum, tekur armarnar um Singorru hann hevði sitt unnustu stigur bord. og sigur: og brudleyp ødrum vil ti »Tær eg halda rætta festimoy.« Tá ið heita hendi, varð mikid| ongum vid, tú er min tumbul i salinum, og gestirnir vistu ikki, hvat teir skuldu hugsa. Men | tå fór kongasonurin at siga frá) øllum, sum hent var, líka frá ti degi, havfrúgvin tók hann, og til ta stund, Singorm hevði bjagað honum úr øllum vanda og ført hann heim eftur til landa, Síðani varð tann — fremmanda kongadótturin førd heim aftur til foreldur síni. Men kongasonurin helt brådleyp við ti vøkru Singorru tvær vikur, TA ið faðirin doyði, varð konga- sonurin kongur og Singorra drotn- ing. Tey livdu og ráddu í ríkinum umhildin av øllum | Í í mong íbúgvunum. ár, Heðin Brú týddi. dýrum fremmandu | NC. 95 FOROYA BJÓR Leygardagin hin 30/11 1963 varð trekt í FØROYA BJÓR happadráttinum Vinnarar vóru Rannvá Jacobsen, Kilakksvik, vann Í gås Anna Elisabeth Samson, Klakksvík, vunn Í dunnu Elsa Hansen Tórshavn, vann Í dunnu Sólrun Joensen, Klakksvík Amanda Johannesen Funning Egil Frederiksberg Sirendir Óli Lindenskoy, Torshavn vunnu I ks. FØROYA BJÓR mineralvatn hvor Mikudagin hin 11, desember 1963 varð trekt um bandupptakurin, sum Varð vunnin av Jacob H. Isaksen, Selheygg, Klakksvík FOROYAR BJÓR takkar eik sum hava vist áhugn fyr: happa dráttinum, og eru oll vælkomin at senda kapslar inn til happadråttin, sum heldur áfram komtindi år | (Vit fara tó at heita á tey n komuindi ár senda kapslar, um at pakka hvort seit fyri seg og seta týðuligt navn á GLEÐILIG JÓL og GOTT NÝGGJAR ynskir Feroya Bjór Stabil og billig varme HESS-O-DAN oliekamin 1262 Smukt emaljeret | to far- ver, der vil passe | enhver stue. Gennem en rude af ldfast glas kan man glæde sig over den flammende Ild. Petroleum eller den billige gasolie kan bruges efter behag. Forbrændingen er perfekt, og kaminen er velegnet, hvor trækforholdene Ikke er særlig gode. Pf. VALDEMAR LUTZEN Tórshavn TIf. 1020 NORÐOYA SPARIKASSI Sparikassin er opin kl. 10—12 og 14—16, leygardag 10—12%4. Lán verða givin móti veð í jørd og bygningum. Renta av innskoti er 3% % p. a. og av innskoti uppá uppsøgn 4 % p. a. ———————/—ÞVWÞHVEXKNVNNOONVGGGGCG0 OO