sunnudagur 21. februar 1965síða 19

okkur sams konar tilfinningar og sams konar útrásir fyrir þær. Og ef svo væri, þá værum við eins og tindátar, sem er raðað upp í fylk- ingu á borði í leikfangabúð: eins og støðlaðar leikbrúður. Hvar var eitthvað, sem ég átti einn? Sem enginn átti nema ég? Í þessu mannhafi, þar sem hver var øðrum líkur, var ég ekki annað en baun, sem hefur verið løgð til þerr is í baunabreiðu. Ég gat ekki einu sinni þekkt mig frá hinum. Konan mín sagði orð, sem bættu ekki úr skák. Við vorum komin í rúmið. „Þetta er undarlegt. Þegar ég fer á salernið, heyri ég vatnið renna bæði fyrir ofan og neðan. Við gerum sama“. ; ' fø sneri mér frá henni. Við karlmenn hússins fórum eins að á hverri nóttu, eins og eftir merki. Ég missti áhugann á því líka. Hve- nær sem konan mín hvíslaði ein- hverju að mér, fannst mér allar konur í húsinu vera að hvísla í einu. Ég heyrði hvislålduna' í myrkrinu, og ég titraði. Við høldum kannski, að við eig- um eitthvað út af fyrir okkur. En við eigum ekki annað en stóðlaða daga með støðluð viðbrøgð. Þetta virtist óbærilegt. Ekki var ég leikbrúða! En gat ég talið líf mitt hafa nokkurt gildi, þegar ér gat ekki lengur verið viss um, að ég væri ég siálfur. en ekki einhver annar? Gat ég elskað konuna mína? Gat ég haldið að hún elskaði mig? Ég ætlaði að hlæja, en hætti við það. Sekiguchi starði alvarlega á mig. Allt í einu lék dauft bros um varir hans. Ég mundi að hann hafði alltaf haft bros í miklum met um. ! „Þetta er mjøg alvarleg saga", sagði hann. Kurose varð í augum mínum fulltrúi allra þessara fjølmørgu skrifstofumanna, þessara fjølbýlis- húsaeiginmanna, þessara tindáta, sem voru nákvæmlega eins og ég sjálfur; fulltrúi alls þess miann- fjølda. sem var „ég“. Þú setur nærri að eftir þessa øll nákvæmlega það nótt kærði ég mig ekki um að tala við manninn. Við vorum alltof lík- ir, og hann virtist líka forðast mig þegar hann þrýsti skjalatøskunni sinni fast að sér. Hann virtist allt- af vera á hlaupum. Hann var orðinn fulltrúi allra støðluðu tindátanna — hatur mitt á þeim kom niður á honum. Ég virti ekki viðlits alla þessa støðl- uðu menn, sem voru ég sjálfur. Ég afneitaði honum. Hann var ekki ég. Ég var ekki einn þessara skrifstofumanna, sem voru svo líkir mér. Ég var ég. Ég var áreið- anlega ekki hann. En í hverju lá munurinn? Með hverju gat. ég áþreifanlega sannað að um ein- hvern mun væri að ræða? Ég var ekki bara einhver og ein- hver. Ég var ég, ákveðinn maður, sem hét Sekiguehi Jiró, maður sem ekki væri hægt að taka fyrir neinn annan. Þetta sagði ég við sjálfan mig hvað eftir annað. En hvað var til að aðgreina mig frá øðrum? Var það annað en nafn ið? Nafn er einungis merkispjald. Burtséð frá nafninu, hvaða sønn- un var til fyrir því, að ég væri ekki bara einhver fjølbýlishúss- íbúi? Ég varð að búa þá sønnun til — sjálfstæði mitt, sérstæði mitt. Ég varð að finna eitthvað, sem gréindi mig frá øllum manngrúanum, sem var Kurose Jiró. Fyrir nokkrum vikum fann ég lausnina. Verndargripur. Ég hef leynt honum fyrir konu minni. Hann er algjør einkaeign mín. Þetta er verndargripurinn minn. Sekiguchi lauk upp þúngri le8- urskjalatøsku og tók upp úr henni pakka, hæfilega stóran til að halda á í annarri hendi. Hann var vand- léga vafinn innan í gljápappír. „Dýnamit. Raunverulegt dýna- mit“. Hann leysti fimlega ufan af bøgglinum og í fyrsta skipti á æv- inni sá ég raunverulegt dýnamit. Það voru fjórar járntúpur, kann- ski átta þumlunga langar, þétt- vafðar vir og þungar miðað við stærð. „Þetta er verndargripurinn minn", sagði Sekiguchi. „Við tøl- um og tølum, en við getum ekkí 136 SUNNUÐAGSBLAÐ — ALÞÝÐUBLAÐIÐ. losnað við að vera eins og allir aðrir. En nú get ég spréngt þá alla í loft upp og sjálfan mig líka, ef ég kæri mig um það. Það var þetta sem ég fann. Þetta er leyndarmál- ið, sem heldur mér lifandi. Það sem gerir mig einstæðan". Ég rétti honur túpurnar aftur, og Sekiguchi strauk mjúk'séa yfir þær „Ég held ekki að ég þurfi á dýnamíti að halda, þakka þér fyrir“. „Það er slæmt. Ég þarf þess ekki lengur við sjálfur. Ég verð að fará að leita uppi annan verndar- grip". „Ég veit ekki hvort þú ert að sera að gamni þínu eða ekki, en had er hættulegt ...." Sekignehi rétti upp hendina svo að ég þagnaði. „Misskildu' þétta ekki", sagði hann og hló. „Þú ert gæfumaður. En ég þarf ekki leng- ur á því að halda vegna þess að það er ekki lengur einstætt fyrir mig". Hann þagnaði. „Heyrðirðu útvarpsfréttirnar. í kvøld?“ Nei”. ' Hann brosti þreytulega. „Það varð dýnamitsprenging í strætis- vagni. Þrír farþegar létu lífið. hin- ir sluppu með skrámur. Þetta var nálægt þar sem ég bý“. „Hvernig vildi Þetta til?“ Ég fari áhrif hrísgrjónabrennivínsins fara dvínandi. Sekiguchi leit ekki á mig. Hann vafði pappirnum hægt utan um sprengiefnið. „Hann bar skjalatøskuna alltaf eins og hún væri dýrmætasti hlut- ur í verøldinni. Og hann forðaðist mig. Hann hlýtur að hafa fælzt mig eins mikið og ég hann. Hanr þurfti líka á verndargrip að halda. „Aha?“ Sekiguchi teygði úr sér. Hann hækkaði røddina eins og í geðs- hræringu. „Það var sagt í útvarp- inu. Løgreglan heldur, að dýna- mítið hafi verið í skjalatøsku eins farþegans, sem fórst. Það var verk fræðingur sem hét Kurose Jiró".