sunnudagur 21. februar 1965síða 27

að lokum. Þessi sami útgerðar- maður átti annað skip, sem hét Ósnes og var einnig línuveiðari. HÆTT KOMINN VIÐ HJØRLEIFSHØFÐA NÚ barst mér það til eyrna, að Vestmannaeyingar hefðu keypt gamla síldarverksmiðju í Lofoten og var Jón gamli á Gjábakka aðal- maðurinn í þeim kaupum. Ósnes hafði verið fengið til að flytja vélarnar heim til Íslands. Þess var farið á leit við mig að ég færi með skipið heim og lét ég til leiðast, en norskur maður var skipstjóri. Við fengum gott veður en dumb- ung við og við. Það var einu sinni á leiðinni, að ég lá í koju og mun hafa blundað. Allt í einu grýpur mig svo mikill óróleiki, að ég varð alveg fridlaus í kojunni og fór ég því fram úr og upp. Ég hallaði mér fram yfir borð stokkinn og fannst þá, að liturinn á sjónum kæmi mér á óvart, eins Áhøfnin á Regin: Frá vinstri: Guðjón Hjørleifsson, Jónas Guðm undsson og Sigurður Þorsteinsson. og ég hefði ekki búist við honum eins og hann birtist fyrir sjónum mínum. Um þetta leyti var kom- inn svørt þoka. Ég þaut upp í brú og sagði við skipstjóra, að ég ótt- aðist að við værum að stíma á land. Hann kvað það fásinnu, því að hann kvaðst hafa verið að pæla út kortið og samkvæmt sínum reikningi ættum við að vera um tuttugu sjómílur út af Portlandi. Hik kom þó á skipstjórann og lét hann hægja á skipinu. Ég gekk þá að brúarvængnum og hallaði mér yfir hann og rýndi í þokuna. Allt í einu heyrði ég brimhljóð og kallaði aðvørunarorð til skip- stjórans þar sem hann stóð og var að lóða. „Það er víst ekki djúpt", kallaði skipstjóri á móti. En í sama bili birti og Hjørleifshøfði steig fram úr þokunni. Þarna munaði mjóu. Hefði mér ekki liðið svona illa í kojunni hefðum við strandað á sandinum, 144 SUNNUDAGSBLAÐ — ALÞÝÐUBLAÐIÐ Friðleifur Friðriksson, Jón Jónsson, BERDREYMI UM NÝJAN BÁT SÍÐAN GEKK vel til Vestmanna- eyja og þar skipuðum við upp vél- unum í síldarverksmiðjuna. Við stunduðum svo lúðuveiðar við Fær eyjar, en þaðan fórum við til Aber deen og tókum kol, en síðan héld- um við áfram heim til Álasunds. Meðan ég var á Scandia, dreymdi mig draum, sem mér hefur orðið minnisstæður. Við høfðum verið á síldveiðum um sumarið. Þá dreymdi mig einu sinni, að ég væri, ásamt fleiri mønnum, að fara til Noregs til þess að sækja bát. Ég þykist vera kominn á stað, sem ég hafði ekki séð áður og að ég komi þar að skipasmíðastøð og sjái þrjá báta á stokkum. Mér finnst að bát- urinn, sem stendur í miðið sé sá sami og við séum að sækja og að ég bendi á hann, en ég fái þau svør, að hann sé enn ekki tilbúinn. Lengri varð draumurinn ekki, en ég man, að mér féll svarið, sem ég