sunnudagur 21. februar 1965síða 33

ar sendimennirnir hittu hann þar, tók hann tíðindunum með jafnað- argeði og virtist í góðu skapi. — Hann dró fram bók og sýndi þeim, en í henni voru hóróskóp keisar- ans og hans sjálfs uppteiknuð, og síðan mælti hann: „Ég hef lesið þetta allt úr stjørnunum og þess vegna get ég ekki kennt keisaran- um um það. En mér þykir sárt, að hann skuli ekki hafa barizt betur fyrir mig“. ! GUSTAF ADOLF Sviakonungur hélt með her til Pyzkalands ørfá- um mánuðum eftir fall Wallen- steins. Wallenstein hafði þá løngu gert sér ljóst, að sænski konung- urinn myndi hafa afskipti af mál- efnum Þýzkalands, og árið 1628 hafði hann orðið sér úti um hóró- skóp hans til þess að komast: að því, hvers mætti eiga von. Nú virtust þessir spádómar á leið að rætast. Gústaf Adólf sigraði fljót- lega heri kaþólskra í Norður- Þýzkalandi og var hvarvetna fagn- áð sem frelsara undan oki keis- arans, en í þessum hluta Þýzka- lands voru íbúar flestir mótmæl- endur. - Úrslitasigur sinn Vann hann við Breitenfelt árið 1631, er 'Pilly beið ósigur og hlaut sár það, er dró hann til dauða ári síðar. En sigrar Gústafs Adólfs voru á óbein an hátt sigrar Wallensteins, því að þeir sýndu að hann var ómissandi. Wallenstein sat heldur ekki að- gerðarlaus. Hann stóð í støðugu .sambandi við keisarann -og reyndi hans vegna að koma á bandalagi | vid-fyrri-fjandmann sinn, Kristján .:3V. -Danakonung. -Þær tilraunir runnu þó allar út í sandinn, en Waållenstein hafdi-fleiri járn í eld- inum. Hann setti: sig í samband vid Gustaf Adólf og bauð honum 'þjónustu- sina, en Svíakonungur treysti honum illa og tók lítið und- ir þau tilboð, en vildi ekki hafna þeim með øllu. Um svipað leyti reyndu bæheimskir sjálfstæðis- hreyfingarmenn að få hann til MHermeyy i 'byrjun -17. -aldar eftir samtíma teikningum. - liðs við sig, 'og buðu honum að gerast konungur yfir Bæheimi. Hann var freistaður af þessu til- boði, en hikaði þó við að segja af eða á, gaf uppreisnarmønnum óspart undir fótinn, en dró í land þess á milli. Það var greinilegt að Wallenstein vildi vera með í leikn- um áfram og hann skipti ekki mestu máli, hvorum megin hann stóð að honum, ef hann aðeins ávann sjálfum sér frama, fé og vøld, en á hinn bóginn sá hann áhættuna, sem fylgdi því að taka af skarið í einhverja áttina, og því hélt hann øllum dyrum opn- um, meðan hann gat. Svo fór þó að lokum, að hann hvarf aftur til keisarans, sem vildi veita honum á ný hans fyrra embætti. Wallenstein átti þá naum ast annars úrkosta, því að bréf um uppreisnarráðagerðir í Bæ- heimi hafði fallið í hendur keis-