sunnudagur 4. apríl 1965síða 14

SVIKIN MIKLU hún notið aðstoðar þriggja frænkna sinna, roskinna kvenna, sem høfðu lagt sig í þá hættu að hýsa flóttamenn og starfa að øðru leyti af lífi og sál fyrir and- spyrnuhreyfinguna. Þessar frænk- ur hétu Isabelle, Marie og Je- anne, og þær gengu undir nafn- inu „Skytturnar þrjár." Við fyrstu sýn mætti halda, að þetta brúðkaup í París væri kafli úr rómantískri ástarsøgu, en svo er aldeilis ekki. Rómantíkin fór fljótt af — og sú saga, sem hófst í kirkjunni þennan dag varð fljótlega hryllingssaga, saga um svik, undirferli og illbær ørløg. — Í SAGAN um Suzanne er søgð í bók. sem nýlega kom út i, Eng- landi, og heitir In Trust and Treason. Høfundur hennar er blaðamaður að nafni Gordon Young. Í bókinni rekur hann søgu Suzanne, baráttu hennar gegn ógnarstjórn nazistanna, sem héldu Frakklandi heljartøkum, og hugrekki hennar og stolti, þegar ósæfan dundi yfir í øllu sínu miskunnarleysi. Og það var sú ógæfa, sem hafði hafizt með kynn- um hennar af Paul Cole. Suzanne hafði kostað móður sína lífið, þegar hún fæddist. — Faðir hennar var enskur í aðra ættina, og kannski sótti hún þangað áhuga sinn á øllu því, sem enskt var. Barn að aldri var hún send í fóstur til frænku sinnar í París. og varð fljótt augna vndi hennar. Þetta var Jeanne, ein ,skyttanna þriggja". — Og systur Jeanne, þær Marie og Isa- belle héldu ekki minna upp á stúlkuna, enda byrjuðu þær allar þrjár að starfa fyrir andspyrnu- hreyfinguna, þegar Suzanne var byrjuð á því. Þær vildu óðfúsar veita henni allt það lið, sem þær gátu. Þegar Þjóðverjar hernámu Frakkland, var Suzanne ekki orðin fullra átján ára. En hún hóf þegar í stað andspyrnu gegn hernáminu, þótt í smáu væri fyrst. Ásamt jafnøldum sínum læddist hún út á næturþeli og krotaði andþýzk slagorð á húsveggi og gangstéttir, og með klæðaburði og hátterni lét hún ekkert tæki- færi ónotað til að sýna andúð sína á hernámsliðunum þýzku. En starfsemi hennar tók á sig aðra mynd, þegar hún kynntist ungum manni, sem vildi gjarnan flýja úr landi og komast til Englands. Suzanne hafði sjálf lengi viljað flýja þangað, og nú komu þau sér saman um að láta verða af því. En þeim kom saman um að hvort þeirra um sig skyldi smygla ein- um brezkum hermanni með sér. ÞETTA TÓKST. Hermennirnir rr hitti séra Carpentier, kaþólskan prest frá Abbeyville, og prófess- or Holweck, sem var farinn að reskjast. En sá sem henni varð hjartfólgnastur þeirra manna, er hún starfaði með, var Paul Cole, brezki ævintýramaðurinn og hetj- an. sem allir dáðust að. Kæru- leysisleg og ørugg framkoma hans virtist táknræn fyrir hug- rekki brezku þjóðarinnar á erfið- asta tíma, sem hún hefur reynt, SKØMMU eftir að þau Suz- anne og Paul gengu í hjónaband, var hann tekinn høndum og prófessor Holweck með honum. Suzanne taldi, að øllu væri lokið, en þá birtist Paul allt í einu aft- ur. Honum skaut upp í veitinga- húsi, sem andspyrnuhreyfingin Hún giftist Paul Cole, brezka lidsforingjanum, sem allir dáðu fyrir dirfsku hans og þrautseigju við að bjarga mønnum frá bøðlum nazistanna. En hún átti eftir að iðrast þess, því að í ljós kom síðar, að »aul var svikari við félaga sina og raunverulega erindreki Þjóðverja innan andspyrnuhreyfingar- innar frønsku. HKHKk——— Ive" komust til Marseilles og þaðan til Spánar, en Suzanne fór ekki til Englands að þessu sinni. i stað þess fór hún að taka virkan hátt í að aðstoða flutning brezkra hermanna þessa leið úr landi. Áð- ur en leið á løngu voru henni orðnir allir hnútar kunnugir í þeirri hreyfingu, sem skipulagði flótta þessara eftirlegukinda. Suz- anne bjó hjá Jeanne frænku sinni, og þar var støðugur straumur brezkra hermanna og njósnara alla daga. Og hún komst í kynni við þá menn, sem mest- an þátt tóku í starfseminni. Hún notaði, og hann sagði að þeim hefði báðum tekizt að flýja. — Prófessornum hefði tekizt að slá økumanninn í bílnum, sem átti að flytja þá í fangelsi, og þeir hefðu báðir haft sig á burt. En hann vissi ekki, hvert prófessorinn ha farið. Suzanne hafði ekki fallið það alveg, að fyrst eftir brúðkaupið haidi Paul reynt að hlífa henni við að leysa af hendi hættuleg verkefni. en nú var hún allt í einu send til Bruxelles með langt skjal á dulmáli, sem hún átti að koma fyrir í ákveðnum póstkassa. ALÞÝÐUBLAÐIÐ — SUNNUDAGSBLAÐ 25]