sunnudagur 4. apríl 1965síða 15

Hún komst klakklaust frá því, og nokkrum mánuðum síðar héldu þau ljónin: saman til þess hluta Frakklands, sem Þjóðverj- ar høfðu ekki hernumið og stjórn Pétains marskålks, Vichy-stjórn:n svonefnda, stýrði (að nafninu til að minnsta kosti). Þau komu til Lyon og gistu þar á hóteli, en einn morguninn var barið harka- lega að dyrum á herbergi þeirra. Suzanne fékk rétt aðeins tíma til að gleypa dulmálstilkynningu, sem Paul hafði látið hana fá, áður en løgreglan ruddist inn og tók þau bæði høndum. Suzanne vissi, að løgregla Vichy-stjórnar- innar vann með Gestapo, en hún gerði sér þó vonir um. betri með- ferð en þau hefðu fengið, hefðu Þjóðverjar sjálfir haft hendur i hári þeirra. Hún vissi ekki, að løgregluforinginn, sem hafði fyr- irskipað handtøkuna, stóð í sam- bandi við andspyrnuhreyfinguna, og hafði sérstakar ástæður til að láta til skarar skríða gegn þeim. Suzanne eftir að hún kom til Englands ÞEGAR yfirheyrzlan yfir Suz- anne stóð sem hæst, hallaði franski løgreglumaðurinn, sem spurði hana, sér allt í einu fram yfir borðið og sagði lágt: „Suz- anne, hvers vegna reynið þér að hilma yfir með Paul Cole? Þér hljótið þó að vita, að hann er svi- virðilegur svikari?" Og løgreglu- maðurinn bætti við: „Hann er ekki aðeins svikari, sem hefur varpað í gløtun mørgum þeirra, sem treystu honum, heldur hefur hann einnig gert ráðstafanir til að svíkja yður í hendur Þjóðverj- um Suzanne hélt fyrst að þetta væri gildra til að fá hana til að leysa frá skjóðunni. En hún átti eftir að sannreyna að svo var ekki. Næst þegar hún var kølluð til yfirheyrslu, var Paul Cole leiddur inn. Hann var følur í andliti og þreytulegur og føt hans voru þvældari en venjulega. Hann kastaði sér niður fyrir fætur Suz- 252 SUNNUDAGSBLAÐ — ALÞÝÐUBLAÐIÐ anne og bað hana fyrirgefningar. Og hann játaði að allt væri rétt, sem løgreglumaðurinn hefði sagt. Hann hefði svikið samherja sína. Øg hún komst að allri sólarsøg- unni. Paul hafði svikið séra Car- pentier, — sem Þjóðverjar háls- hjuggu — í hendur Þjóðverjum, og hann bar ábyrgð á handtøku og dauða prófessors Holwecks. Sagan um flóttann hafði verið uppspuni frá rótum. Og Paul hafði reynt að koma henni sjálfri í hendur Þjóðverjum. Bréfið, hún hafði verið send með til Bruxelles, hafði verið út í blá- inn, og tilgangurinn verið sá einn, að hún yrði tekin føst með það á sér. Sømuleiðis hafði bréf- ið, sem henni tókst að gleypa handtøkumorguninn í Lyon, ver- ið fengið henni til þess að koma henni í klípu. Paul hafði um nokk urt skeið verið handlangari Þjóð- verja andspyrnuhreyfing- arinnar, og upp um hafði aðeins komizt af því, að séra Car- pentier hafði tekizt að smygla út úr fangelsinu, áður en hann var tekinn af lífi, bréfi, þar sem hann gerði grein fyrir þessum þætti i starfsemi Pauls. sem innan hann FRANSKA løgreglumanninum tókst að koma því svo fyrir, að Paul var haldið í fangelsi, en Suz- anne látin laus. Hún stóð ein uppi, vinalaus, fjárvana, svikin af þeim manni, sem hún hafði treyst betur en øðrum. Og hún gekk með barn Pauls undir belti. Hún fæddi barnið skømmu eftir að hún var látin laus aftur; það var dreng- ur, sem var skírður Patrick, en hún fékk ekki lengi að hafa hann hjá sér. Patrick dó á þriðja mán- uði af næringarskorti. En Suzanne lét ekki bugast. Hún fór aftur að starfa við að að- stoða flóttamenn við að komast úr landi, tók aftur upp sømu hættulegu størfin og hún hafði gegnt, þegar hún hitti Paul. En svo kom að því, að hún var tekin høndum aftur. Hún hafði séð um að brezkum liðsforingja, sem var fengi á sjúkrahúsi í Marseilles, var sendur matur. Þessi Breti gerði nøkkru síðar tilraun til að flýja, og Suzanne var handtekin fyrir að hafa aðstoðað hann við