sunnudagur 4. apríl 1965síða 16

Få + p ; % ss + abb „Skytturnar þrjár“: Isabelle, Marie og Jeanne það. Það var kaldhæðni ørlag- anna, að hún, sem hafði aðstoðað svo marga brezka hermenn til að komast úr landi, skyldi loks verða tekin høndum fyrir flóttatilraun, sem hún hafði engan þátt átt í. Hún var látin í fangelsi, sem Þjóðverjar stjórnuðu sjálfir, — en eftir landgøngu Bandamanna í Norður-Afríku høfðu Þjóðverjar hernumið líka þann hluta Frakk- lands, sem Vichystjórnin réð áð- Í komst hún í konu, þágu Þær fangelsinu kynni við belgíska hafði mikið í spyrnuhreyfingarinnar. ur. I sem and- áttu unnið Paul Cole báðar von á því að verða teknar af lífi, eða fluttar í fangabúðir í Þýzkalandi, en þeim tókst að flýja áður. Fyrst leituðu þær skjóls í nunnuklaustri, en héldu síðan til Parísar, og þar komst Suzanne að því, að Paul, maður hennar fyrrverandi, hafði reynt að koma frænkunum þremur á vald Þjóðverja, og hann hafði ekki látið sér það nægja; hann hafði líka rænt øllu lauslegu úr íbúð þeirra, áður en hann hvarf. Eftir nokkra viðstøðu í París var Suzanne smyglað yfir til Bret lands og þar lét hún óðar skrá sig í herþjónustu. Í Bretlandi kynnt- ist hún ungum Bandaríkjamanni, sem hún giftist síðar, og að lok- inni styrjøldinni bjuggu þau fyrst vestan hafs, en eru nú búsett í London. Þau eiga tvo efnilega syni, og nú ber hún nafnið Suz- anne Warren. EN HVAÐ varð um Paul Cole? Og hvað hafði gengið honum til svika sinna? Síðari spurningunni er ekki auðvelt að svara. Svo mikið er þó víst. að hann hafði aldrei verið foringi í brezka hern- hann óbreyttur gerðist liðhlaupi og kom sér til um, heldur var liðsmaður, við Dunkerque, Parísar. Í upphafi hafði hann að vísu virzt einlægur í stuðningi sínum við Breta og starfsemi hans í neðanjarðarhreyfingunni hafði einkennzt af dirfsku og dugnaði. Hvers vegna hafði hann þá brugðizt? Hafði hann bognað sem ALÞÝÐUBLAÐIÐ hafði mútuboð? Úr því fyrir hótunum? Eða hann ekki staðizt verður trúlega aldrei skorið. En ørløg hans eftir handtøkuna í Lyon eru á hinn bóginn nokkuð ljós. Þegar Þjóðverjar hernámu Vichy-Frakkland var honum sleppt úr haldi. Á síðustu mán- uðum styrjaldarinnar, þegar Bandamenn voru að hefja innrás- ina í Þýzkaland, tókst honum að hverfa, en skømmu síðar skaut honum upp sem „Mason høfuðs- manni" við ameríska herinn, og þar hlaut hann talsverðar mann- virðingar. Brezka upplýsingaþjón ustan hafði smám saman upp á honum, en þegar gerð var tilraun til að handtaka hann, tókst hon- um enn að komast undan. Hann hélt til Parísar og þar faldi hann sig hjá fimmtugri ekkju, sem vildi allt fyrir hann gera. En ná- grønnunum þótti þetta dularfull- ur maður og grunsamlegur, sem virtist orðinn heimilisfastur í húsinu, en sást aldrei utan dyra fyrr en dimmt var orðið. Þeir gerðu løgreglunni aðvart, og í 1946 komu tveir franskir honum Í opna þeir opnuðu dyrnar á herbergi hans, dró hann fram skammbyssu, en hann hikaði við að hleypa af, þar sem hús- móðir hans og vinkona gekk fyrir hlaupið, — og áður en hann fengi vørnum við komið, hafði annar løgreglumaðurinn skotið hann til bana. janúar løgreglumenn skjøldu. Er SUNNUDAGSBLAÐ 253