sunnudagur 4. apríl 1965síða 23

IV „Það er hús," sagði Lísa. „Það er stórt hús." „Það getur ekki verið. Það er ekkert hús svona stórt — eða svona í laginu." Samt vissi hann að Lísa hafði á réttu að standa. Þetta voru mannaverk. Einhvern tíma hafði fólk búið hér. „Hús fyrir sagði skelfd. Pétur lagðist á magann og rýndi fram af gilbrúninni. Hundrað fet niðri gljáði á langa byggingu milli rauðra klettanna, inn á milli runna og mosagróðurs sem þakti hana með køflum. Skógurinn óx fast með henni, unz hún hvarf úr augsýn þeirra; tré høfðu tyllt tán- um á þakið og vafningsviður flétt- aðist um risastóra reykháfana endilanga. Hvergi var reykur, — hvergi nein verksummerki eftir í- búana; fuglarnir sem høfðu kann- ski fælzt raddir þeirra, gullu að- varandi milli trjánna: þrastahópur øðrum reykháfnum risa," Lísa lyfti sér af og hvarf í allar áttir. „Við skulum fara heim,“ hvísl- aði Lísa. „Það er ekki hægt," sagði Pét- ur. „Vertu ekki hrædd; þetta eru bara rústir? Hvað er athugavert við það. Við høfum oft leikið okk- ur í rústum." „Það cr draugalegt Þetta er ekki hérna. eins og rústirnar heima.“ „Botn er ekki allur heimurinn," Pétur. Þetta var trúarsetn- > sagði ing, sem hann var øldungis einn um SÍÐARI HLUTI SM byggingin hallaðist til hlíðar. svo við borð lá, að þau gætu horft niður um annan trølls- eins Risastor sem gapti heiminum. legan reykhåfinn og hellismunni við „Ég ætla að fara og skoda", Pétur. „En fyrst verð ég að kanna sagði umhverfið." „Á ég ad blístra?" „Ekki strax. Vertu kyrr þar sem þú ert, þangað til hinir koma.” Hann þræddi varlega eftir ásn- um. Að baki honum virtist húsið ná eina hundrað metra lengra, stundum í hvarfi af trjánum; í þessa áttina voru klappirnar gróð- hann gat virt fyrir sem ekki var urlausar, og sér husvegginn, beinn heldur undarlega ávalur, eins og fiskmagi eða . . . Hann stóð stundarkorn kyrr og horfði fast þessi åvali var margføld stækkun einhvers sem hann þekkti Hann hélt soguna leikjum metrum mætavel. hugsandi å- hugsadi um gomlu léku i hundrað fram, sem þau sinum Næstum lengri stanzaði hann aftur. Hér var eins og risahønd hefði þrifið húsið og slitið það sundur. Hann sá niður á milti húshlutanna og inn í hús- ið hæð fyrir hæð, þær voru fimm, sex, Sjó: en ekkert kvikadi þar inni, nema þar sem runni hafði náð rótfestu og vængur bærdist, Hann ímyndaði sér hina miklu sali sem héldu áfram inn í myrkr- ið, og honum varð hugsað að allt Á R-} 7 & al SX Á Ni } SE 7 =— 7 7 Vw Í : } < 3 A sinar mo busund manns høfðu í þessu mikla húsi? Honum hafði ekki skilizt fyrr að svo margir væru til í øllum heim- inum Þegar húsið slitnaði sundur - og hvernig það? Hafði annar hluti þess kastazt til hlíðar fimm gerðist og upp á við, og svo sem tíu metra frá honum nístist endi þess inn í ásinn. Það var ekki nema nokkurra metra fall niður á þakið, ef hann vildi halda lengra Og hér voru tré á nýjan leik, svo þeim var að komast niður in ástæða að stanza hér. Skyndi- mun auðveldara Það var eng- einmanaleik dulardóm lega skynjaði hann sinn og fákænsku og hússins: hann stakk tveimur fingr- um upp í sig og blístraði langt blistur til að kalla þau hin á vett- Vang. numin Og þarna til Þau voru frå sei hefði ekki F að spotta þau, hefðu þau kannski rsti verið ætzt á að fara heim á leið með vitneskjuna um húsið í huga ser og þann draum að snúa einhvern þangað aftur hugleysingjar . ." sagði Fyrsti tima Aumingjar, og spýtti í áttina að húsinu; og Þriðji „Eftir hverju erum við að bíða?" Pétur varð að taka bragðs til að halda forustunni. Tré Ox ut þá rauf bognina eitthvad til fólkið í Botni gæti hæglega búið an í snarbrøttum ásnum, og hann í einu einasta herbergi á einni kleif þar niður rein al Svein, einustu hæð, og samt haft nóg unz ekki vori nema ein = fat rúm fyrir húsdýrin og allar eigur niður á þakið. Það var kald DE ——}EvE— "IP IRON AÐ SAR 260 SUNNUDAGSBLAD = ALÞÝÐUBLAÐIÐ ÁSØGU