sunnudagur 4. apríl 1965síða 24

hart og slétt eins og skurn á eggi; hann lét sig falla og kom harka- lega niður á hnén. Børnin fjøgur horfðu með lotningu niður til hans átekta hallaði svo og biðu Þakinu mjøg að hann varð að mjaka sér sitjandi niður eftir og ofurvarlega. — Þar niðri stóð annað hús sem var á þakinu sjálfu; honum varð reist ljóst, þar sem hann sat, að bygg- ekki eitt hús heldur hvert þeirra reist ofan á ingin var mørg o øðru. Yfir því sem stóð allra hæst gnæfði risavaxinn reykháfur. Hann gætti sín að fara ekki of hratt, svo hann hrapaði ekki niður á milli húshlutanna: hann mundi hvernig húsið hafði slitnað sund- ur. Enginn kom á eftir honum; hann var aleinn. Framundan honum var mikil hvelfing úr einhverju ókunnu efni, en rauður klettur rauf hana að neðanverðu. Þetta var eins konar sigur fjallanna, þau reynd- ust enn øflugri en húsagerðarlist mannanna. Hann staðnæmdist með fæturna við klettinn og horfði nið- ur í gjána, þar sem húsið hafði sundrazt: gjáin var margra metra breið en fallinn trjábolur lá yfir hana; og þó hann sæi ekki nema skammt niður, fannst honum, eins ásnum, að hann Hvernig fiskum á og áður uppi á horfði í hyldýpi því. að hann bjóst við stóð á sveimi þarna niðri" Hann handstyrkti sig upp með klettastrýtunni og hrøkk við tvo ohvikul, óræð augu, sem størðu á hann á fárra feta færi, þegar Þetta var reyndar klettinum; sneri undan óhræddur og án þess lyfti loðnu skottinu og hægði sér snyrtilega áður en salinn hann leit upp samlitur hann íkorni, að flýta sér, hann skauzt inn i fram undan Þetta var sannkallaður salur, ljóst á leiðinni trjábolnum bað varð honum yfirum, klofvega á Samt minnti það hann fyrst á skóg með trén í reglulegum røðum eins plantekru. Hér var jafn- þó klettarnir hefðu raskað gólfinu og rofið það sums staðar. heldur og á slétta Trén voru alls engin tré, súlur úr viði, sums staðar sléttar en að mestu ormsmognar og vaxn- ar vafningsvidi sem hvarf upp um þakið fimmtíu fet uppi. Inni var rakur gróðurþefur, og paldrar eftir endiløngum grænir salnum eins og grónar dysjar. líann sparkaði í eina þúfuna og rakur mosinn lét undan fætinum; hann stakk hend- óðara inni varlega inn í vota gróskuna og dró út fúna spækju. Hann hélt áfram og reyndi næst við bogadreginn hjalla, sem náði hon- um í bringustað, øldungis ólíkur venjulegri grøf: og í þetta skiptið marði hann tærnar og hrøkk und- an við sársaukann. Hér hafði gróð- urinn ekki fest rætur en gróið frá pøldrunum þvert yfir gólfið; og það var vandalaust að tína burt sprotana og laufið, sem þakti Undir því var litskrúð- rósbleik og stallinn ug hella, rauð eins og blóð. Hann fór allt í kringum helluna og hreinsaði hana jafnharðan; og hér fann hann loks virkilegan fjársjóð. Honum skild- ist ekki strax til hvers þessir hlut- ætlaðir; þeir voru græn og ir væru næstum gagnsæir og stóðu í røð- um bak við brotið spjaldþil, flest- ir malaðir í grænleitt mél, en fá- heilir og óskemmdir, nema mislitadir af elli. Af þeirra réð hann loks að þetta hefðu verið drykkjuker, alólíku srófum einir bo løgun einhverntima en gerð úr efni leirunum, sem hann var vanastur. A golrinu fyrir neðan var ara- 'rúi al hørðum kringlóttum ilutum, með mótaðri eftirmynd mannshøfuðs cins og þeir sem afi hans fann í rústunum í Botni — alveg gagnslaust dót. nema þá til að draga réttan hring og svo mátti hafa það fyrir pant í Skyja- leiknum, í staðinn fyrir steinvøl- ur. Dotid var meira spennandi en vølurnar. Það hafði á sér hefðar- blæ, sem heyrði til øllum gåml- um munum sem menn høfðu gert, það var svo fátítt að hitta fyrir nokkuð eldra en gamalmenni. — Andartak freistaðist hann til að þegja yfir fundi sínum; en hvaða gagn var að fjársjóði, sem aldrei var notaður? Það var lítið varið i dót í felum niðri í gjotu; og hann stakk fingrunum upp í sig og blístraði aftur eitt langt blístur. Meðan hann beið þess að hin kæmu tyllti hann sér á helluna í þungum þønkum um allt það, sem borið hafði fyrir hann, sérstak- lega vegginn sem minnti á fisk- maga. Honum fannst allt þetta mikla hús minna á fisk-ófreskju, sem hefði borizt inn á milli klett- anna til þess að deyja þar. En hver var þessi fiskur, og hvaða alda hafði borið hann svo hátt? Børnin komu brunandi niður þakið. með Fyrsta í togi milli sín; þau hrópuðu upp yfir sig af spenningi og ánægju; það var eins og veturinn væri kominn með ís og snjó, allur ótti gleymdur. Þau risu upp við klettinn eins og hann hafði gert, mjøkuðu sér eftir trjáboln- um yfirum gjána og høktu inn víðáttumikinn salinn, eins og skor- kvikindi, sem maður fangar und- ir bolla. „Hér er fundinn fjársjóður, sagði Pétur hreykinn; það gladdi hann að sjá furðuna, sem laust þau Jafnvel Fyrsti sleymdi að gretta sig: enginn hirti lengur um snærið sem þau høfðu bundið hann með. „Þetta var betra en bláber," sagði Þriðji. Tinid þið dótið upp í pilsid hennar Lísu. Við skiptum á eft- við þessa sýn. ir „Fær Fyrsti nokkuð?" spurði Lísa. „Það er nóg handa øllum," sagði Pétur. Nú var rétta stund- sýna af sér rausn; í øllu falli þurfti þeirra allra með. — Meðan þau søfnuðu dótinu saman fór hann sjálfur út að einni rauf- in að EFTIR GRAHAM GREENE ALÞÝÐUBLAÐIÐ — SUNNUDAGSBLAD 261