sunnudagur 4. apríl 1965síða 26

aði løngum svørtum skugga, sem var breiður eins og vegur. Þeir staðnæmdust þegjandi; stærð hans þeim, þar sem fyrir ofan. ógnaði hann bar í klettana „Heldurðu þetta virkilega?" — spurði Þriðji. „Eg held það." „En hvað þá um hina leikina? Eins og Skyjaleikinn?” „Kannski Nó hafi orðið hrædd- ur við skyid.” „En hvað varð um alla bænd- urna. Það eru engin lík." „Það eiga engin lík að vera. Þú manst eftir leiknum. Þegar flóðið sjatnaði fóru allir í land, tveir og og máttur tveir saman." „Nema vatnaskatan. Vatnið lækkaði svo ørt, að ønnur þeirra varð eftir. Við- ættum að finna hræið af henni.“ „Það eru mørg hundruð ár síð- an þetta var. Maurarnir hafa etið hana „Ekki þó beinin. Þeir éta ekki bein." „Eg skal segja þér svolítið, sem ég sá þarna — inni í búrunum. Eg nefndi það ekki við hin, því Lísa hefði orðið hrædd." „Hvað sástu?" „Orma.' „Nei!“ „Jú, vist. Og þeir voru allir orðnir að steini. Þeir lágu í hlykkjum á gólfinu, ég sparkaði í einn, og hann var alveg harður — eins og steinfiskurinn sem þeir fundu ofan við Botn." „Jæja, þá.“ sagði Þriðji. „Þetta sønnunin.“ Þá setti aftur fyrir þessum ó høfðu fundið. þeirra og húsið enn í þangað Framan er víst hljóða frammi skøpum þeir Fyrir ofan þá, milli reykháfsins stóð eitt húshreiðri: það lá stigi skammt frá þeim. á húsinu, í tuttugu feta hæð, einhver meiningarlaus teikn, gul- leit og máð. Pétur hugfesti mynztr sem þessu voru AT júlí) ! sem var eina sønnunargagn þeirra, úr rústunum hjá Botni. Mynztrið var svona: F22NCE „Kannski N6 hafi búið barna,” hvíslaði Þriðji; hann starði á teiknin eins og þau kynnu að geyma ráðninguna á hinni gømlu søgu. Þeir løgðu af stað upp stig ann án þess að segja fleira, og í sømu svifum komu hin børnin upp á þakið fyrir neðan. „Hvert eruð þið að fara?" — kallaði Lísa; en þeir hirtu ekki um að svara henni. Þykkt gult ryðið festist í flygsum við hend- ur þeirra sem þeir klifu og klifu. Hin børnin komu pískrandi upp trøppurnar og sáu þá manninn líka ið til að draga það upp í sand- og þøgnuðu inn fyrir føður sinn síðar meir, „Nó,“ sagði Pétur. sem hann vissi að aldrei mundi „Risi," sagði Lísa. trúa søgu þeirra, sem mundi halda Hann var ekki nema beinagrind, að þau hefðu grafið upp dótið, hvít og hreinleg; høfuðkúpan ALÞÝÐUBLAÐIÐ — SUNNUDAGSBLAÐ 263