mikudagur 6. apríl 1966síða 4

Nr. 27 | Hvi??? | | so nógv strid, tå ið tað ikki er neyðugt. Crede Debonair turkimaskinan ger arbeiði nógv iætt- ari, skjótari og betri, og prísurin er såmuligur kr. 545 Spyrjið um treytir. SOSTALURIN Tryggingarsambandið | FØROYAR Føroya Kriggstfygging .......... Tlf. 1090 Feroya Sjóvátrygging ........... - 1090 Føroya Brunatrygging .......... - 1098 Føroya Vanlukkutrygging ....... - 1466 Vit tryggja: Båtar, skip, vørur, hus, Føroyingar eiga at tryggja Vit hava altíð á goymslu blikksmíð alt tilfar til RADIO-EL th. 4397 1. ve | DEMICH —— ssemmommeresmænene | | - +. sn MV Á | —oaww ——on oll tey vanligu sløgini á goymslu á Tvøroyri. 1 AS. Richard B. Thomsen & Søn | ' MAI Lýsið í SOSIALINUM! FÆRØSK MARGARINE | Vita No Í | VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT Max Catto: FEIGDARFUGLAR | | VERÐUR FRA 1. | | 3 hægstu embætismenn á oynni. Nú er um Aristide at røda. Eg fekk hópin av søgu hansara í skeinkistovuni. Afturvið fingu Hann hevði ikki bara alt góðsið | ÚR KEYPMANNAHAVN: týsdag á fríggjadag kl. 8 SAMSTUNDIS Vágar—Keypmannahavn MINNIST TIL FAROE AIRWAYS SORVÁG 103 bara væl niðan á sjúkrahúsið tann dagin. Ikki at tala um, so er vegurin heilt út av lagi ring- ur, bert pimpursteinur og leysur eyrur og grót, og langar leiðir fer hann tætt fram við heljar- dýpi, sum hevði fingið hárið at VERÐUR NIÐURSETTUR TIL: (ein veg) Vágar—Keypmannahavn— Vágar (báðar vegir 1032 kr. »FAMILJURABATTINA« at koyra til og frå skipunum, staðið í andarisi á einum hvørj- men mátti eisini taka uppá seg um øðrum bilstjóra. Men meg innbúgv. akfør o. a. í landsins egnu trygging. | | | sanitet hitaverk Verdur sent um … alt landi BROYTT SOLEIÐIS: ÚR VÁGUM: hósdag & leygardag kl. 12 | FERÐAKOSTNAÐURIN 543 kr. SE ur menniskju må tad vera sum sjålvur skerseldurin. »Koyr ikki so skjott,« segði fadir Doonan. »Teir fåa so illt.« >Tað verður nógv verri hjá teimum, táið teir koma til Tahiti,« svaraði eg. »Nytast tygum at frøast um tað? Teir eru bróður tygara...“ Í 20 - TR ER vit endaleysa sjengrið úr spæli- alt annað, antin tað nú var kassanum (jukeboxini), og hetta | koyring til brúðleyps ella aðrar sleit i nervar mínar sum tanna-| veitslur. >Ég var ein av mæt- | borur. Aristide var nakað túr-|astu monnum á oynni,« segði aður av ovdrykkju — serliga hann tungliga. >Var tað eitt-| stórur munur var á sóguhátti hvort tungt sum skuldi flytast, | hansara móti skilaligu sakligu noyddust tey at koma til mín frágreiðing skiparans, og var/ella bera tað sjålvi.« | hetta meira sum møsnut gomul| Tvær ferðir um mánaðin kerling, sum brúkar munn á flutti hann vistir niðan á sjúkra- torginum, og ikki trutu illbøn- | húsið. >Tað gav einki av sær,« irnar og illavorðin orð. | segði hann, veg gjørdi tað av, Eg noyddist at hava hann eitt berari miskunn« (seinni frætti sindur burtur frá mær. Hann eg, at hann einaferð hevði klag- hevði netupp tá etið okkurt við að um, at hetta loysti seg ikki, nógvum kryddi í og leykosin tá hevði faðir Doonan tikið í stóð sum eldur um varrar hans- | herdatoppin á honum og skam-, ara. {farið hann so, at hann mintist Hann var lítil, køggutur mað- afturá. Eg sá fyri mær, hvussu ur við nógvum smyrsli í hár- tann illsinti írin hevði skrálað inum. Líktist mest persóni úr inn í andlitið á tí skelvandi gomlu fronsku skemtileikunum, Aristide, at hann skuldi minn- - hann var hin håli, sum trill- ast til at hjálpa sjúkum og faðir- ar við eygunum. Ikki eina løtu leysum í navni mannakærleik- hevði hann eyguni av hábermdu ans). dóttir vertshushaldarans. | »Men eg mátti sjálvandi fyri- Men áhugi min var beinan-|geva honum, segði Aristide. vegin vaktur, táið eg fekk at >Ein maður kann ikki vera heilt vita, at hann átti einasta last- rættsiktadur at fara at vera bilin, ið var á oynni, hetta!prestur. Og hasin írin var meira gjørdi Hann varð mettur hann til mætan mann. enn bara eitt sindur ørur.« javnt við. Aristide segði, at tað gekk "inum men einki hoyrdist í langa So hevur móðir mín pína- doy verið nakað til viks. koyri eg spakuligari, myrkt, áðrenn vit koma sjúkrahúsið.“ Men vit komu fram áðrenn sólsetur. Wienarlæknin og fyri- stóðukvinnan stóðu úti á sval- anum og buðu okkum vælkomn- 'ar at vera. Sjúkrahúsið lá á eini fjallarók, sólin hvarv sum eld- kúla í endaleysa havinum, ein ógloymandi sjón. Dr. Wexler brosaði og rætti faðiri Doonan hondina. Fyristóðukvinnan — |eg skal siga tygum meira frá Á „| henni um eina lotu — tók tvørt- Men hetta gjørdi mær einki urum hann og kysti hann. Tað —eg var vanur við. Í mundi vera ræðuliga einsligt har | Eg hoyrdi tey tri bølmennini uppi hjá teimum. Ein litað blóta aftanfyri. Tygum hava sjúkrasystur kom út, og hon kanska varnast, at eg taki stór- | gnisaði. an til vidhvørt, og at mål mítt | Eg setti vågnin til viks i gard er nakað litað, men hetta er inum, og allir melanesarfang- bert småting móti Marcelli. arnir fóru út. Jassurin var so tungusnjallur, at) Teir tríggir heiðurgestir okk- mær tókti undur. Faðir Doonan ara rørdu seg ikki. Teir vóru var sjálvandi illa við, men tað saktans so stivnadir, at teir ork- var ræðuligt hjá teimum at sita aðu ikki upp. har niðri á slætta laðnum. Mela-) Ég hoyrdi Harry Frobisher rørdi tað ikki. Eg plægi kaga omaneftir at síggja bleyta grøna teppið einar 1000 metrar niðri, so vakurt aldandi í sólarskin- inum. Hetta teppi var frum- skógurin — trøllakambar, krypl aðir pålmar og aðrir vøkstrar. Vidhvørt brast steinur undan bilinum og eg bíðaði eftir ljóð- verður til tíð. Eg eri gudrøkin maður, og eg havi tíðum hugsað mær helheim nakað soleiðis, bert nakað, ið dettur og dettur í endaleysa dýpið. Og | nesar hava reyvar av steini, og siga: >Ég eri tær beru blødrur.« teir fáa einki illt. Men fyri onn-! »Eg noyðist beint á hospital- 6. apríl 1966 fk Hostalint id,« segdi Marcel. »Få bod eftir læknanum. Eingin skal seta meg, til arbeiðis. ÞÁ.K hugsaði eg, »tu fært annað at siggja.« Ein av løg- reglumonnunum, sjersanturin, prikadi undir teir við byrsu- brókini, og so grulvaðu teir útúr. Dr. Wexler og fyristødukvinn an hugdu bilsin at teimum. Tað var kanska eitt sindur logið — fyri ikki at siga verri — at síggja tríggir hvítir menn í fylgi við innføddum fangum. »Hvør í Harrans navni er hatta?< tesk- aði fyristødukvinnan. ; Eg hoyrdi faðir Doonan greiða frá... »Hvat hava teir gjort?e spurdi hon. Eg hoyrdi prestin siga spaku- liga og sorgtungt: »Dråp«. And- lit hennara storknaði. »Aja, er nu so illa statt vid arbeiðsfólki. Vit noyðast at vara okkum, at teir ikki skulu myrða okkum í seingini.« Men so læi hon og legði hondina á ryggin á honum. Hon hevði fyri at duka á ryggin á fólki — og var hann ikki so stinnur sum oksin, hevði hann farið umkoll. Ein frálík kvinna, har var lív í. Eg hevði gott eyga á henni. Ein hálvan tíma á sofuni, og eg skuldi fingið hana at hugsa um annað enn melanesaraungar av teim spitl- sku…« >Tað er bordreitt,« rópti hon, og tey fóru øll innar. (Framhald)