Sosialurinarkiv
Sosialurin 1967-01-14, síða 3
Tak niður PDF av hesari síðu Stórt myndaskrá

leygardagur 14. januar 1967síða 3

‹ fyrra síða allar 8 síður næsta síða ›

Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.

Tekstur á síðuni

Nr. 4 14. januar 1967 SOSTALURIN Piskifløti - Smør |ges=2" NI HAM og friskt smør hvønn dag. | varme- AS. THORSHAVNS MÆLKEFORSYNING e | & MARGARINEFABRIK | rigtige | Å | KEE ROR DTG PO PTE RODE ADT TE BI) 167 TE KBERISE STIER SPØ i | VR —— øliekamin | Spinnid I Gøtu | tygum fáa gott tógv, og skjóta avgreiðslu. Vit keypa óvaskaða og vaskaða ull og selja øll sløg av førovskum tógvi. ØTINGARVIRKID v/ Ólavur Greserson — tlf. 20 í Gøtu TRA TS EPO KISTER DD A ILLA BØD 2 FG PAST PTSETEIKU SKIRT ØE DSTNN TS 0 TILL: 4 VS EG nkvinna| køn i maskinskriving, føroyskum og donskum og øll- | ” dejlig nem varme e god økonomi - Sion tank... | Pf. Valdemar Littzen Tórshavn — tlf. 1020 Pf. MARIA POULSEN & Co. TLF. 2000 TORSHAVN TLF. 2001 um vanligum skrivstovuarbeiði fær pláss á lands- skrivstovuni frá 1. februar 1967. Skrivlig umsókn verður at senda landsskrivstovuni. | | | | Lon eftir sáttmála við starvsmannafelagið. | SKRIVSTOVUSTJÓRIN r sp i . á # IR: Vit hava alííð á goymslu í se ——"wÞ alt tilfar til 0, I ERE | 7 + fi mad ARITC 4 . | Um biikksi AR || GALVANISERAÐ RØR: | á á Í Eisini ógalvaniserað, og oll. slog av rordeilum | Þa.) Á É: , | hitave rk ; Eina 23 fyrsta jokes rør og rordeili. | ; k i I Verður seat um [| k | POULSEN | Tlf. 1770 - Tórshavn alt landið ; | stafar 2300 og 2001 | á) | BN 065 SISS: ALS SAT GR OG VITRPAR AT FE TION 7/7 ET NANG AU TIP BIO TEXLTLCOOOLLOO POLO 7 TIR | | 1 SO SØS ERODERET ANNES STEDEN FLE ROSES NEED SR FOD ØL TA SØNS TS DRK 1 TSARKSDT TE DDA SP OOPA: ØD 6: 5 SSR NG NON PETO Max Catto . eg fekk tað ongantíð at vita. »Syng vid,« hvesti fyristødu- | kanna vegin Tad var vakurt Sud Hon hevoi tað hjá sjálvum, | kvinnan í meg, og hesin gamli | gjørt. men vit eiga oll at taka FEIGD A F3 rå A og segði bara so kk »Eg | eysturríkarlæknin, ið hevdi fing tað sum tað kemur í felag. 70 to Yi ; tr. Le Hann royndi at lætta teimum ; &« Líka eo l iamt vDetul okkur: av Im Ma £ r kunni . ; . i 71 i p um. V i i KUNNU Framhald nakað, honum til vid Schubert, ték undir at syngja |... R re 1 … . ” - - x . . , rude VA I il »Vit halda sjålvandi åfram«? Fyristødukvinnan stóð rnin u komin í vana at|»Sur le pont d'Avignon« - len y nn um segði fyristødukvinnan. bindi og gapaði: fadiri vera millum bondini, og djór-' logið! unden a! AS umrðir b Sí »Ja, sjálvandi“ segði faðir Doonan lurtadi eftir, og ftað'ini tvarraðu frameftir. Pa var út ím i 6 Doonan. var, sum at hann hevdi hoyrt Ljósið hvarv aftanfyri fjallið; faðir Doona , ha »Og í góðum lag?« okkurt ræðuligt í skriftastol-!og myrkið seig saman um. Vit/knapplie Hann di ill ÞÍ góðum lag segði hann. ' inum dreivaðu omaneftir eins 08) fremn á ven & . 7 > a r , …… > … . . LC d VESTU ) Í fan Vit sótu og sóu tey svørtu »Hann er burtur. rópti fyri- | fangar, 10 eru úti í garðinum og taenadi: tað h Sur?« dalin; faðir Doonan streyk eftir; Vit síggja Í ongantid aftur.« koma trein út pinnabeininum á einum av Fyristødukvinnan hevði ikki tt upp úr Doonan teimum óvitunum. ið vóru næst valt sær orðini væl, og Camille | í og av í kvinnuni or langt.« ir, tað tóktist sum hann hevdi|svaradi so pinandi : »Eejheit evja niður yvir OKKUMI í ávarinn og hon skilti sta skal Vit hø verið farnir Í vilja latið nakað av aviopsmegi | havi ongantíð sæð hann. Men ikki eina einastu ferð vendu vit! = ki talu. Vit j Har: r. Halt uppat hasun still ; nioan n Í ' : , 1 1 g trúi uppá hann. okkum á at hyggja ni síni til teirra. Knappliga reistist | Camille. Hon tók til beins om-| Faðir Doonan lyfti teyjfjallaeldinum. Faðir Doonan p aneftir sum eitt. ið gekk í svøv- | trovttu børnini upp at standa. leiddi okkum so passaliga kl Gig ni, snåvandi um steinarnar. Fað! Hann gekk omaneftir ímóti vit kundu klára Vit aði ; ok s . ir Doonan hugdi so hugsunnar-|fyristoðukvinnuni og Camille, |eitt korter. og hvíldu í triggiar | fr. við at mykia tað NE an, bædi av sor ye harm samur eftir henni, og fyristødu- | sum nú græt; einki er so rædu- | mi ir, so børnini ikki skuldu | p.nid. Tei huadu so Í nskir at} Fro Hann kvinnan så út sum hon var heilt | liget sum tår í blindum eygum. | le: fyri. Við einum Íyri-l okkum. táið vit nærkaðust di í | Oti i ørviti. | So segði hann við hana: »Hann | ge brosi segði hann Við Aria oo mt n af h ia UTM Doona 5 ætlaði at Hon leyp upp og rann eftir|leyvp út úr flog fyri at hjålpa|fyristødukvinnuna: »Tygum! sanni Marcel „Hann or vån San var ikki orð gentuni og tók í arm hennara. |okkum: kanska teir bert eru'sleppa ikki at sova í nátt. bert lie : SÍNU. ir 1 ul 1 m tað. íð farið var. so at Camille sleit seg leysa frá henni. | farnir undan, at vita, hvussu|cin stokkutan blund. ” ! ; fv; 1 poi stan di stand- Vit hoyrdu bert akkur orð av|vegurin er.« Tað var nú ikki tíverri ikki stundir til hildn vit ho 12k 12 grein ti sjáldsamu * samtalu — Camil-| so, og eg så fyristaðukvinnuna | So smevg hin ungi n finnas teimum fl til | , t nýta til le mølmadi lågmælt, sum orði snerga munnin saman. »Og í|uppundan. Vegurin var sum| mm ; høkiu. Frobisher tók hann ag fyristødukvinnurnar høvdu rakt! hvort fall vóru vit bæði góð við |silvurband. og oll kundu nú. "00, TR ts 4 | stakraði á. með hann studdi hana sjálva: »Burturkast ...<.' hann. helt faðir Doonan framl síggja at ganga. Faðir Doonan Í I 7 h gone Rat. BB] seg við arm Marcels Og tók hon navnið Harry upp-|so blíðmæltur. sum hann kundi| murradi- »Sur le pont d'Avig- lig KIDD: Á AN Ás m Val … ; ht LL, aftur fleiri ferdir, sum tad skul- | vera. Tey fylgdust leiðandi!nonx og bað børnini taka und F I A SAM. MU SÓMA fram, TYNEJ di verið sigursteinur. »Vinar- | hvort annað. | ir. Tey smáu svørtu andlitini g ÓU; a DIOVÍA EI SINGU og UI andi {19 Bi minuttir fyrr laga. mælti hon sinnisrørd og| Fyristoðukvinnan — risti vid|voru uttan ekka í ti bleika 98 999 honum um ru ML ið. og næstan åkærandi, »ja, men hava tyg-|høvdinum. »Vita tygum hvat ið | mánalýsinum. og tey smáu Lágmæltur segði faðir Doon- ið sæl og Vi sungu tá ySur um nakran sinna vist honum | eg kundi gjørt við handa mann-|sjengrandi = málini vóru sumjan við Frobisher: Tit skuldu |S PO Wu d AVIgNon.« vinsemd? Hava tygum nakran'in?«, segði hon vid meg, men !feigdarbod til titringar fjallsins. |ikki verið farnir undan fyri at (Framhald)