leygardagur 28. januar 1967síða 4

Nr. 8 SGSIALURIN 28. januar 1967 VOKSMYNDIN Umsett hevur MICHEL NIELSEN eftir A. M. BURRAGE HENDA SØGAN STENDUR CHOK EFTIR ALFRED HEIMSKENDA AMERIKA NSKA ETT" T TEY, ID IKKI HALDA SEG A VERA VID AT MUM PØRTUM. HETTA SKULDI SAGT OHUGNALIG HENDA SØG SOSTATT RÁÐI EG TIL. Á KUNNA TOLA SLIKT, LAT HANA. SØGAN ER Í TVEI 2. partur Í SAMLINGINI FLEIRI HITCHCOCK. TÍ INSTRUKTØRINUM T SINDUR FRA, HVUSSU EIGUR AT VERA, OG LESA |in, at tå ikki vendir tær vid og Tann nåttarvaktin, sum bar | hyggur at honum. Eina lotu stólin oman til Hewson, syntist træiadust reddirnar, og tær at vera í sera góðum lagi. Hvar skal eg seta hann, sir. spurdi hann flennandi. Beint her. so tygum kunnu fáa tygum eitt hugaligt prát við Crippen, tá tygum eru vorðin keddur av at sita stillur? Ella haryviri hjá gomlu frú Dyer sum filmar at tygum og onkrum at tosa við? Sig bara til, sir. Hewson smílist. Tað. at mað- urin argaði eitt lítið sindur gjørdi alt nógv lættari. Takk. eg skal nokk sjálvur seta hann uppá pláss. segði hann. Ja, men so góða nátt, sir. Ég | eri uppiå. um tygum vilja mær nakað. Ansið nú eftir at tey; ikki koma sníkjandi aftanífrá| og leggja sínar keldu hendur um hálsin á tygum. Og ansið væl eftir gomlu frú Dyer. hon sær út til at hava hug á tygum. Hewson flenti og segði góða | nátt Tað var tó ikki so ringt. Hann setti við vilja tann stóra lenistólin at hann kom at venda ryggin til dr. detti. Hann visti ikki hví. men doktarin sýntist so nógv tann óhugnaligasti fyri honum. Með- SO. an hann enn stríddist við stól-| in, føldi Hevson seg heilt væl til passar. men tá náttarvakt-| urin var farin og alt niðri í ti hålvmyrka rúminum var blivid | kvirt, så hann. at tað var als ongin heilt lítil roynd. sum stóð frammanfyri honum. Tað veika ljósið fall beint á tær uppstillaður = myndirnar. sum líktust so óhugnaliga nógv liv- andi menniskjum. at kvirran sýntist yvirnátúrlig — fyri ikki at siga spøkilsisaktig. Alt var kvirt, eisini luftin, so tað var eins og niðri á botninum av einum vatni. Ikki ein gardin rørdist, alt var kvirt fyri eygað og stilt fyri oyrað. So eigur tað at vera á havs- ins botni, hugsaði byrjaði at tonkja uppá, hvussu hann kundi nýta tað í greinina hjá sær. Hann ræddist ikki fyri at hyggja at myndunum, tær vóru tó bert av voks. So leingi hann tonkti uppá tað, gekk alt væl, men tað hjálpti tó íkki folilsi hansara av óhugna yvir dr. Bourdette. Eyguni hjá ti lítla = franskmanninum píndu hann framvegis illa, og hann hevði hug at venda sær við. Nei, hetta ber íkki til. hugsaði hann. Nú eru nervar mína: longu farnar at gera um seg. Um eg vendi mær við bert fyri at hyggja eini neyðars dukku, so er tað tað sama sum at við- ganga, at eg eri bangin. Men so byrjaði ein onnur rødd at siga nakað við hann. Tað er sanniliga júst tí at tú ert bang- sýnist at hungra eftir til! Bour- | hann og! góvust fyrst. tá Hewson vendi stólin hjá sær eitt lítð sindur. | Millum stóðu á myndirnar, meira ella allar ein løgnan hátt. skilti tann litli dr.) Bourdette burturfrá = uppá ein óskilligan hátt — kanska tí ein ljósglæma alla tíðina skein beint á hann. Hewson var illa |vid at hyggja at hesi dukkuni, seg jarligur handverkari hevði gjørt. | dette eina pinkulítla lotu vendi sær so við fyri at hyggj alla aðrastaðnis. Hann er bert ein voksmynd akkurát sum all- ir hinar. mutladi Hewson | til eru allar voksmyndir. Tad bert | inni | ikki og vóru voksmyndir, ið vóru. voksmyndir kunnu Tad ikki sæd nakran rørt men røra seg. var als SO, at hann hevði seg, men tó sýntist tað so fyri honum, | eins og allar myndirnar ikki stóðu hann Crippen at lítið sindur so, sum tær gjørdu, tå kom | harinn. T.d. førkad seg vinstru. Men tonkti | sýntist | hava eitt {til | tí ikki | hann Hewson — at hann sett stólin so aftur, sum staðið. Men hvat Ein teirra hevdi hevdi við Field og Gray? jandan eina lotu og spenti seg so | út. Hann hvat ein blaðstjóri hevði sagt, og flenti mintist meir enn fyri seg sjálvan. Og teir søgdu, at ikki hevði fantasi nokk, mutl- | ad; hann lágmæltur. Hann tók eina eg notebók fram og skrivaði kvikliga: Mem. Myndirnar óhugnaligar og stillar — tøgn. Sum á havsins botni Eyguni hjá dr. Bourdette. Myndir- nar sýnast at ein ikki hyggur at teimum. Knappliga sló hann bókina sam- an og hugdi seg aftur um bak. Hann hevði hvorki hovrt ella sæð røra seg, lá | vardi hann um, at okkurt var hent. | Hann gløddi beint inn í eyguni á Lefroy, sum gladdi tómt eins og vildi hann siga: Tað var |ikki eg. Sjálvandi var tað ikki hann ella nakar annar. Tað vóru nervar hans ara. Ella var tað? Hevdi Crippen ikki flutt seg enn meira? Nei, tann jassin kundi ein ikki líta á. So skjótt ein hugdi ein annan veg, flutti hann seg eitt sindur. Og tað ' gjørdu teir væl allir sum ein. Hann reistist hálvt. Hetta var als ikki stuttligt. Nú rýmdi hann. Hann ætlaði sær ikki at brúka náttina til at vera saman við voksmyndum, ið fluttu seg, tá ein ikki hugdi at teimum. | | | | Hewson setti seg niður aftur. Nei hetta var neyðarsligt og býtt. ær VÓRU voks og kundu IKKI flyta seg. Hetta mátti hann royna at minnast — so fór onki at henda. | Men hann feldi tó framvegis ta stóru og ófriðaligu kvirruna rund- ið | minni | ið ein ella annar djevulsk dugn- | Hann møtti eygunum hjá Bour- | tað er kanska bert | hevði i! ið hvussu er flutt seg. Hewson helt | | nakad, men tó var tað sum okkurt | aftur, | an um seg hetta óskilliga ið sýntist at vera har alla tíðina. Hann vendi sær knappliga og sá, hvussu óhugnaliga dr. Bourdette Og knappliga vendi hann sær á fyri at hyggja at Crippen. Ha! Hesa fer hevði hann uppdagað Crippen. Ansað heldur eftir tær, Crippen — og eis- ini allir tit aðrir. Um ein av tykk- mikið | knasi eg allar, inni | Hava tit skilt tað! Um rætt var, so rýmdi hann nú, við longu upplivad til at kunna skriva ta ella í minsta lagi 10 gløddi at honum. næsian um so sum rørir seg, so ið eru sundur! hann sær. hevði | hugsaði | Hann sjålvum iva- | leysa nógv Í greinina um skuldi | greinir, so hví rýmdi hann so ikki? Blaðstjór- | | | | sigur mær frá at tygum eru eitt lítið sindur hm skulu vit siga nervøsur? Men harri min, verði ikki bangin. Eg eri ongin voksmynd. Eg eri dr. Bourdette sjálvur. Hann tagdi, hostaði og flutti seg eitt sindur Umber meg, helt hann fram, men eg eri eitt lítið sindur stívur enn. Og latið meg forklára. Ymsar umstødur, sum eg ikki vil troytta tygum við at greiða frå, hava gjørt, at tað er best hjá mær at vera her í Onglandi. Eg var júst í nánd av húsinum her í kveld, tá eg sá ein politist, sum var alt ov interesser- aður í mær. Ti fór eg inn her, og her fekk eg eitt gott hugskot fyri at sleppa burtur. Ego rópti »eldur« og tá oll vóru eg w0orvin, krógvaði voksmyndina av mær undir undirlagnum og tók | verið. Men | sjálvur plássið í staðin fyri. Eg vil | vidganga, at aftaná tað, havi eg lin á THE MORNING ECHO vildi | havt eitt sera óbehagiligt kvold, Í onki fáa at vita um hvussu leingi | men tíbetur, gløddu fólk ikki á hann var blivin, og stjórin vildi | meg alla tíðina, so eg kundi við leisini vera likagladur, bert greinin |var vælskrivað, men tó fór náttar- | vaktin haruppi at halda hann fyri | y | gjøldur. Og kanska vildi stjórin ikki vera so fegin til at geva hon- um fimmpundsseðilin, sum tey | trongdu so harðliga til. Hann hugs- aði Rose song nú. Hon hann segði henni frá, at farin í flenna, | um mundi vera fór óivað at hann | Nei, nú. bleiv tað ov galið. Tað voksmynda- nokk, at seg, tå |ikki hugdi at teimum, men tað var ótoliligt, at Onkur var var ivaleysa | mordararnir rørdu hann teir id | tá fullkomiliga andaði tað hansara ljóðaði, burturífrá. andaðu. Ella andadråttur, ið eisini hvussu er. | | | egni eins | og Hann sat stivur i stólinum og lurt- | | kom hann langt | adi alspentur, men so suffaði hann. Tað var tó bert hansara egni anda- ella heyði onkur | dráttur upp- | | dagað, at hann lurtaði og tí hildið | | andan. | | Hetta bar ikki til. Sanniliga, nei. Hann mátti hugsa um nakað heilt | annað nakað úr gerandisdegnum. Hann var tó bert Raymond Hew- son, fátækur blaðmaður, ein livandi andandi menniskja, hesar myndirnar rundan um hann | ein og vóru bert voksdukkur. Ja, nú gekk | nú fyri stuttlig søga, sum onkur hevdi sagt | betri. Hvat var tað ein |honum yviri í Falstaffvertshúsi- num, nú ein dagin. Hann royndi at minnast, men tað bar ikki so væl til, tí eyguni hjá dr. Bourdette hildu fram við at gløda at honum og fingu at enda hann til at venda sær við. | Tín búrhundur, tú flutti teg, ja, tú gjørdi — eg sá tað sjálvur. So | bleiv hann sitandi og gløddi beint |fram fyri seg, eins og var hann | frystur fastur. | Dr. Bourdette gekk spakuliga. | Hann fór niður av undirlagnum |eins og varisliga, sum ein kvinna | stígur av einum sporvogni. So (setti hann seg á undirlagnum beint framman fyri Hewson. So nikkaði hann og smíltist, og segði: Gott kveld! Tað er væl óneyðugt at siga frá, segði hann á góðum enskum, við bert einum lítlum sindri av fransk- ari accent, at eg fyrst við at hoyra samrøduna millum tygum og stjór- an fyri hetta útmerkaða staðið her, | kundi gera mær greitt, at eg kom at fáa vitjan í kveld. Tygum kunnu ikki røra tygum ella tosa uttan vilja min, men tygum hoyra sera | hann | henum | komu | men | væl, alt, sum eg sigi. Og okkurt hvort broyta støðuna hjá mær. Ein | lítil drongur skríggjaði og segði, at | hevdi sæð meg røra armin. | So frægt, sum eg skilti lovaðu tey ein brest aftaná, tá tey heim, og eg vóni innarliga, at tey vilja halda ta lyftið. Frágreiðing stjórans um meg, til at hoyra, var fullkomiliga skeiv. Sum síggja, eg sum eg jú bleiv noyddur tygum sjálvur eri als ikki deyður, sjálvt um tað er frá-| líkt, at heimurin trýr hesum. Frá- | greiding hansara um hobby mína, 'sum eg havi havt gjøgnum mong | harrans ár hóast hon ikki hev- ur verið so nógv framd í seinastuni | passaði so at siga fullkomiliga, onki serliga vitugt sagt frá. | Heimurin er býttur sundur millum |tey, sum savna okkurt saman og tey, sum ikki savna nakað saman. | Tey seinastu tími eg ikki at fáast | Við. Tey em keðilig. Tey fyrstu savna alt, eftir hvat ið teimum nå! dáma. Alt millum himmal og jørð, pengum til frá innsektum til svávuldósir. Eg savni sjálvur hálsar Hann aftur og hugdi at hálsinum hjá Hewson við áhuga. Ég eri glaður fyri, at vit hava hitt hvønn annan í kvold. Tí í seinastuni havi eg ikki kunna dyrkað hobby mína so nógv, tygum skiljandi vónandi hví. Men nú eri eg glaður fyri at kunna gleða trongdina, sum eg havi í mær til at savna saman. Men háls- ur tygara er tíverri alt ov rak, sir, um tygum vilja fyrigeva mær. Um eg ikki hevði verið noyddur, hevdi eg aldri valt tygum. Mær dámar best tjúkkar hálsar — tjúkkar, reyð ar hálsar. frá sigarettmerki, saman. Hann grópaði í lumma sínum við hondini, sum hann helt varis- liga. Hetta er ein lítil franskur rakiknívur, segði hann vinarljga. Teir verða lítið brúktir her í Ong- landi, men tygum kenna hann kanska kortini? Hann verður brýnd ur á eini leðurreim. Blaðið er, sum tygum síggja, heilt smalt. Tað sker ikki serstakliga djúpt, men nóg djúpt. Um eina lítla løtu fáa tyg- um loyvi at dóma um tað. Og nú vil eg spyrja tygum um tað sama sum ein og hvør dugnaligur rakari spyr: Dáma tygum knívin, sir? Hann reistist, ein lítil, men hótt- andi djevul og nærkaðist Hewson fullkomiliga ljóðleyst, eins og ein frensur, ið er á músajakt. Tygum vilja kanska gera so væl, segði hann, at lyfta hekuna eitt lítið sindur uppeftir. Ja, takk, og eitt lítið sindur afturat. Og enn tagdi | eitt sindur. Ja, túsund takk ! Merci m'sieur Ah, merá ... merci... s.s. Yvir tí eina horninum í loft- inum var ein tjúkkur rútur av óklárum glasi, ið um morgunin læt eitt lítið sindur av ljósi sleppa inn og blandast við tí elektriska ljósinum, sum var inni í mordara- holuni. Hetta bleika dagsljósið gjørdi staðið enn meira óhugna- ligt. Voksmyndirnar stóðu, har tær al- tíð høvdu staðið og bíðaðu eftir, at turistar og onnur fólk, ið skjótt framvið. Mitt ímillum stillur á einum stóli. Høka var bend aft- urá, eins og bíðaði hann eftir at verða rakaður, og hóast onki var koma sat Hewson vildu teirra hansara lat síggja á hálsi hansara ella Í yvirh vur á kroppi hansara so | var hann kaldur og deydur. Blad- | stjørar hansara høvdu havt órætt [tå teir søgdu, at hann ikki heyð: | nóg nógvan fantasi. | Frá undirlagi sínum, gløddi dr Í Beurdette kalliga niður á tann deyða mannin. Hann rørdi seg |ikki, og hann kundi heldur ikki røra seg. Men hann var jú eisini | bert ein voksmynd. |} | | Á 2 | KA 2 | SED 5 | SR ; | TIMBUR | tt“ gt" ' Telecom: 8148 - 5265 Tolgr.,: Kislbro, Kiakksvik Telex 20 | KLAEKSVÍKAR TIMBURHANDIL Pf. J. F. KJØLBRO | e€ dejlig nem varme e god økonomi e indbyggettank..e Pf. Valdemar Liitzen Tórshavn — tlf. 1020