leygardagur 21. desember 1968síða 5

21. desember 1968 ——————"—"——£———I"—"£IVN—"£€""WizVx—wiJ—Ee"w"—— aðir eru til verndartænastu, sum eit: 1 EOF PER, a VG oma FAAR uni. LA vari hjó veri Fleiri atgongu- møguleikar Vit arbeida eisini i løtuni vid spurninginum um at skaffa fleiri ymiskar atgongumøguleik- ar til framhaldandi utbugvan. Fyri nøkrum árum síðan var | hægri fyrireikingarprógv sett á | stovn. Hetta gevur møguleika m.a. fyri ung, ið ikki ganga á studentaskúla at koma víðari til ymsar hættir fyri framhaldandi útbúgvan. Tað verða ikki sett fram krav um ávís prógv fyri at koma á skeið til hægri fyrireik- ingarprógv. Roknað verður við so nógvum kunnleika, sum svar ar til eina hampiliga góða tiggjundaklassa-provtøku, = men har verður. sum áður nevnt, ikki sett fram krøv um, at kunn leikarnir skulu vera av einum serstakligum slagi. Vandin við spesialisering Í einum nýmótans útbúgvingar- politikki er tað av týdningi at leggja dentin á, at specialiseringin í teim ymisku greinunum verður so sein sum gjørligt. Tað einasta, ið vit við vissu vita um framtíðar starvs- | lívið at ongin ungur vil fáa møguleika fyri at klára seg í tað bera gull, so tað glitraði í | hanus; tað eri eg, so skal eg sólini. Tá id villmadurin kom |koma tær til hjálpar, og mæt- aftur um kvøldid visti hann /|ari maður eri eg enn tú heldur. longu hvat hent var og segdi ikki trytir mær gull og silvur.« vid drongin: »Tu hevur mist | Kongasonurin fer nu avstad eitt hår í brunnin; eisini hesa | valtra1 bæði langt og leingi, á ferð skal eg tilgeva tær; men | brøttum og slettum, í fjøru og hendir tað eina ferð afturat,|fjøllum * angt um leingi kem- hevur tú dálkað mær vatnið so, | ur hann ti ein stóran bý og at eg kann ikki hava teg her|roynir at fáa sær okkurt til longur.“ | beidis; men tað eydnast honum Triðja dagin setti drongurin | ikki. hann var jú ikki vanur seg so stillan, at hann rørdi | við at arbeiða fyri fødina. Í ikki ein fingur. hóast sviðin |neyðini leitar hann upp til kom aftur. Men tað fall honum | kongaborgina og biður um at langligt at sita har, at hann sleppa at vera har. Hovfólkið til stuttleika fór at spegla sær í! vistu einki at geva honum at vatninum, helti seg meir og/gera; men tey fingu sovorðnan meira framyvir. so hann rætti- | tokka til hann, at hann slapp at | liga kundi síggja inn í eyguni| vera. Endin var tann, at hann | á sær sjálvum, men smátt verið | kom í køkin at ganga kokk- tí fyri, hansara langa hár datt inum til handa. Í fyrstuni bar fram yvir og alt sum tað var|hann vatn, bar brenni inn til niður í vatnið. Hann leyp upp; |eldin og bar øskuna út. men tå var longu ov seint, Einaferð eingin onnur hjálp hárið var tað bera gull. tað; var við hondina, biður kokkur- glitradi og skein í sólini. Tit/in drongin bera matin inn kunnu ætla. at tå var drongur-| borði hjá kongi; men av | in heilt hjartkiptur; hann tók |drongurin vildi ikki vísa sitt lummaklútin og bant um høvd- | gylta hár. tók hann ikki húgv- ið at fjala hárið. Tá ið vill- ! una av. tá ið hann kom inn. maðurin kom um kvøldid, visti | Hetta líkaði kongi illa og segði hann longu hvat ið hent var. | við hann: >Tú má taka húgv- »Tek klútin | una av, tá id tú kemur inn fyri sigur við dr »ngin: av høvdinum!« Hann so gjørdi. Tá floymdi gullhárið niðuryvir hann, og tað batti einki hvussu hann umbar Villmadurin segdi vid hann: yTú hevur ikki lokið treytir- nar og tú kann ikki verða her longur, far nú út í ta víðu verð og lær at kenna, hvat fátækt hevur at týða. Men av tí tú er ein hjartagóður drongur og eg vil tær væl. skal eg lova tær eitt: Um tú kemur í neyð. far seg. tå út á skógin og rópa Jarn- alstórum | tilveranini á ti grundarlagnum, dómsárinum, og at neyvan nak- ar vil sleppa undan at broyta starv. Tað er tí ein týdningar- mikil fyrimunur at hava so góða almenna útbúgving, at ein uttan ov stórar trupulleikar kann broyta starv og læra | nýggja spesialisering. Tað er ti av týdningi at forða fyri einari slikari spesialisering í fólka- | skúlanum, í studentaskúlanum |og í øðrum ungdomsskulum, so tey ungu ikki ov tíðliga verða tvungin til at velja starv ella starvsmiðandi spesialisering. Meira sjálvstoðugir næmingar | Tvørtur gjøgnum allar skúla- | hættir gongur í nútímans ut- Í búgvingarpolitikki ein týdning- Í armikil hugur til at leggja meira Í dent á at læra, hvussu ein sjålv- |ur kann ogna sær vitan, hvussu |ein sjålvstødugt arbeiðir við tru | | pulleikunum innan tær ymsu | greinirnar. Tad er a størri týdningi enn at læra evnir. ið kunnu gevast aftur uttanat. Í Júst tí vit liva í einum samfel- í skjótum framburði. har Í vitan okkara, ella ein stórur partur av henni. skjótt verður avoldað. hevur tað nógv stórri týdning enn áður at læra, | hvussu ein sjálvur fær sær vit- jan. Sjálvsagt eru åvisir kunn- Í leikar neyðugir sum grundarlag kongsins borð. | | »Tad ber mær ikki til. harra | kongur, tí eg havi flus í hár- |inum,« svarar drongurini. Kongur bað nú rópa sær Í kokkin: hann kom beinan veg- |in leypandi; men kongurin var líkki blíður og deildi hann fyri, Í at hann hevði tikið ein so óhov- iskan drong til hjálpar: nú skuldi hann beinan vegin koyra hann á dyr. Men kokkinum tokti synd í dreinginum og bar tað so í á | SØSLIALURIN tær sonevndu xtól- sum danekt, rok. ing og mål tað vil siga te tólini, id ein må hava í lagi fyri sjálvur at kunna arbeiða, sterkt galdandi. Men tíðin er runnin frá einum útbúgvingar- lag, ið leggur ov nógvan dent á Har eru oreinirnarÉ IS 2 Nr. 100 Lýsing frá Foroya Handverkarafelag ávís lærumál innan tær ávísu | Fyri at samskipa allar handverkarar í landinum, hev- greinirnar. Í sambandi við hetta ur Foroya Handverkarafelag broytt lóg sína soleiðis, er tað eisini av týdningi at at handverkarar á bygdum har einki handverkarafel- | merkja, at vit megu royna at ag er kunnu gerast limir í Føroya Handverkarafelag, |koma framá royndarhættir, ið og sostatt fáa tann sáttmála sum verður millum Før- svara til eina útbúgving, sum | oya Handverksmeistarafelag og Føroya Handverkara tann id her er nevnd. Vit megu | felag. ; | burtur frá provtøkum, ið geva | Umsókn um innliman verður at senda til felagið | evnir, ið eru løtt at minnast, ov | áðrenn 31. desember 1968. 7 | någvan tydning, og vit megu | Upplýsingar fåast á telefon 2548, aftaná kl. 6 á kvøldi | finna fram til royndarhættir, ið | Fm | fyrst og fremst sýna, um næm- | STJÓRNIN | ingarnir kunnu nýta tað, teir í | hava lært, um teir eru person- [liga búnir og sjålvstødugir yvir g. d I Ga | fyri tí, teir hava lært. | þinni I Øtu | A | tygum fáa gott tógv, og skjóta avgreiðslu. Víðkan av | ; | Vit keypa óvaskaða og vaskaða ull og selja oll sløg av lútbúgvingarskylduni — || — føroyskum tógvi Ein sera akmieiur "thupii TØTINGARYIRKID sande svi fyri. så ren j v/ Ólavur Gregersen — tlf. 20 í Gøtu anin av eini víðkan av utbuev- Í tinessetuni. Tað I lenin skúla framtíðarinnar "Tað av- ingarskylduni. Vit kunnu ikl . - Ls | Á . ' ve É ) it geva fólkaskúlanum einar gerandi er, at vit gera okkum loyva okkum at ber tað, al uppa hesa evkavtbugvingarå tað oreitt Í Vil ikk TØ ið Ítað enn eru nógv ung, ið fáa |; Lí sLalacbaldiu ; I Hi ikki verða 1id- eina alt ov neyðarsliga byrjan Di hava ikki skúlaskyldu. Men |ug við skulaskipan og útbúgv- T få ; vit vnskja at vera vis í. at tey |ingartrupulleikar = framtíðarinn- ti vit bert hava 7-åra útbúgv- |uneu fáa lovvi til at nýta te r Meðan vit ereiða tr . ' 14, , ar. Meðan vi eiða trupulleik- ngar skyldu fyrstu árini a inedómi teirt irnar. koma nýegir fram. fødd LFå 8: i . ØM Eisini á hesum økinum he til ein og hvørja útbúgvan av |ir av tí skjóta samfelagsfram- ur javnaðarflokkurin sett fram onkrum slag burði. vit eru bein uppskot, og von di verður Nógvir aðrir rupulleik | i ! | hetta veruleiki í hesari fólka- "kunnu nevnast samband — vi K. B. Andersen [ff ——————————————5— ——%h—-h——h£8h$h77m…——— ——en—wa band. at hann slapp at býta um frøi at síggja. Hann skuldi um hinum mønnunum; men tað arbeiði við urtagarðsdreingin. | loypa avstað, men hon tók í mátti so verða, tungur í huga Kongasonurin mátti nú út 1 armin á honum mv honum saðlar hann hetta vesaladýrið. urtagarðin at seta niður pía ein neva av gull Hann setur seg upp og fer avstað. ur. lúka. grava, koyra vatn á. |tok tær við sær. men legði einki | Ryssan gongur á trimum bein- bæði í veðri og óveðri Ein í at eiga tær. gav urtagarðs-|um og fer skinklandi frameftir. dagin, hann rbeiddi út ein | manninum og bað lata børnin Nú rennir honum í hug tað brennandi heitan summarda fáa tær at spæla ið villmaðurin segði: >Kemur var hann so ovbvyrjaður av hit Dagin eftir ró prin in | tú í neyð. far so út í skógin og anum. at hann tók ht ma av aftur eftir honum og bað 6 rópa á meg.« Nú er hann kom- fyri at svala á sær; tå id nå lsær eitt tyssi av villini blomstr- | in í neyð, og hetta skal nu sólin så á gullhårid, skein tað | um; lá 10 hann kom vid teim- | roynast. Aja. hann fer skinkl- so fagurliga: og tað bar ikki| um skuldi hon aftur rippa landi avstað á ryssuni. og tað betri á. enn at líómin stóð beint | húgvuna av honum, men (åer kki leingi. nú er hann kom- í vindeygað hjá prn essuni. | helt hann við báðum hondum. in í skógarjaðaran; har stóðgar Hon leyp til at hyggja hvat | Hann fekk aftur ein neva av hann og rópar triggjar ferðir hetta mundi vera. Tá fær hon | gullmyntum, men ejórdi sum/so hart at tað ekkóar millum eyga á dreingin og sæ! hvu síðst. gav urtagarðsmanninum |trøini: — »Jarnhanus!« Bcinan hárið skinur. Nú leggur hon til børnini ál xela ilvur | vegin kemur villmadurin skund seg ut av vindeyganum, ropar legði hann einki í at eiga tær. |isliga til hansara og spyr: á hann og biður geva sær eitt | Tridja dagin hen tað sama Hvat ynskir tu?« blómutvssi og bera sær tað. | drongurin nå! tur bera »Fe ynski ein sterkan hest Hann skundar sær at húgv- | prinsessuni villir bl tur, | tí nu fari eg í kriggj.< una á aftur hovdið. hentar eitt | men hugvuna Í hon ikki av »Ta0 skal tú fáa og tað, tú tyssi av villini blomstrum. Tálog nú vildi hann heldur íkki trikk: hevur bidiO um afturat. lið hann fer berandi tey. hittir | hava gullmyntirnar So hvarv hann millum trøini hann — urtagarðsmannin sum Stutt eftir hetta brast kriggj| Um eina løtu nú kemur ein sigur við hann: á. Kongur fylkti alt sítt herlið; | fjóskallur = leiðandi ein ovur- »Hvi hevur tú hentað hasi| men hann visti at fígginda- | stóran og vakran hest, hann er hissini blomstrini til prinsess- | kongurin átti ein nógv storri| bæði prúður og sprakin, froys una? Blaka tey frá tær og far og | her, og tí var hann dapur ílir og spilar oyrini upp, dansar henta eitt tyssi av teimum vakr- | huga. ræddist fyri, at honum /uttanum mannin, og aftan fyrr astu og sjaldsamastu blomstru- | fór at standa til tap. hann kemur eitt heilt herlið av num. vit eiga. til hana.« | Urtagarðsdrongurin vildi eis-| riðmonnum allir albrynjaðir. í | pÅnei, ikki haldi eg tað.|ini sleppa í bardagan. segði: | jarni frá høvur til fót. og svorð- henni man dáma best villini >Ég eri vaksin nú og vil sleppa |ini glitra í sólini. Kongasonur- | blomstur, tí tey anga frískast | við: gevið mær ein hest.< Hin-|in letur seg nú i herklædini, |og eru litfagrast.« Tá ið hann | ir læðu at honum og søgdu: | fjóskallurin gevir honum, so Í kemur inn til prinsessuna sigur yJa. bíða tú bara til vit eru! gevur hann kallinum ta lavnu hon við hann: >Tak húgvuna | farnir, vit skulu ikki gloyma at: ryssuna at leiða heim, setur seg | av, tað sømir seg ikki. at tú lata ein hest vera eftir til tín. so á tann prydiliga hestin og Ítalar við meg undir hugvu.« | Tá ið allir eru farnir. fer drong- | ríður so avstað á odda fyri øll- |>Eg kann ikki. ti eg havi flus/urin út í stallin og leiðir rossið | um sínum monnum. |í hárinum,< svarar drongurin. | út: tå er tað eingin hestur. men Tá ið teir koma á vigvøllin, Men prinsessan rætti hondina | ein avdeyðaryssa. bæði loðin og |eru nógvir av kongsins monn- og tók húgvuna av honum, so | lamin afturat. Hetta var ein | um longu falnir, og teimum, ið | hansara glitrandi hár floymdi | vanlukku standur. nú fór eftir stríðast, stendur til tap. | nidur yvir akslarnar og var ein | hann at verða til teiti fyri øll-| Kongasonurin leggur so á