leygardagur 25. mai 2002síða 14
‹ fyrra síða allar 25 síður næsta síða ›
Tekstur á síðuni
6
Sosialurin Nr. 97 - 25. mai 2002
HULDUSØGA
Edvard Joensen
við Fjallavatn: Húsagjógv sær
ikki út av nógvum, tá tú stendur
við Fjallavatn og lítur niðan
undir hamaran. Smøl at síggja til
og ikki serliga ógvuslig heldur.
Men inni í gjónni er nógv pláss,
og har býr, sum søgnin veit at
siga, ein rættilig huldukona.
»Tað skuldi vera í fordums tíð,
vilja tit mær trúgva. Norði á
Fjøllum í Húsagjógv, har mundi
ein hulda búgva«, yrktu teir í
kvæðinum um Seyðamannin á
Sondum, sum skrivað er eftir
søgnini um tey bæði, seyða-
mannin og huldukonuna.
Húsagjógv. Hetta staðarnavn-
ið, so ofta er hoyrt um, men
ongantíð rættiliga vitjað. Liggur
har uppi í hamrinum og sær ikki
nógv út fyri verðini, men átti tó
at verið eina vitjan vert.
Man hon vera heima í dag,
huldukonan, ella man hon vera
flutt aðrastaðni, nú mannagong-
an er vorðin so nógv kring
Fjallavatn?
Her eru fleiri hús, og regluliga
kemur rossafólkið ríðandi, rætt
sum Seyðamaðurin á Sondum á
sinni, hóast eingin teirra nýggju
reiðmanna sigur seg hava sæð
nakað til stakkin seinnu árini.
Gjógvin sýnir ikki nógv fyri
verðini. Heldur lítil og trong at
búgva í, tykist hon. Uttanvert
mestsum slættur hamari, meðan
heimara síða er eitt sindur meira
vallað nakað niðan.
Men smøl og trong tykist hon,
og sær lítið út til at hýsa nøkrum
størri býli.
Tó einsamøll var hon, »...tann,
sum búði í Húsagjógv«, og hevur
helst ikki kravt so nógv meira
pláss enn til fýrstaðin og eitt stað
at leggja seg. Tó skuldi hon
goyma stakkin onkustaðni
kortini.
Í dag skínur sólin, og hellan,
Borðið, liggur so skróvturt har
niðri móti vatninum, at laga-
manni hevði verið at sólað sær
stakkin fríða ein slíkan dag. Men
eingin stakkur er, so ivaleyst
man vera ráðiligt at fara ein túr
inn í gjónna, uttan ótta fyri at
koma í bardaga við hana sjálva
har inni.
Slavið er at ganga niðan
gjónna, sum veksur og víðkar,
sum komið verður inn. Áin er
lítil. Bara lagrar, so ikki er
neyðugt at hugsa so nógv um
hana. Ovmikið av turrum stein-
um at ganga eftir.
Grønt slíggj hongur eftir sløttu
veggjunum. Sum tjalding, hon
hevur hongt her til at prýða við,
sær tað út.
Ein hækki er á, sum farast skal
um, og so er aftur stórt pláss
innanfyri. Men eingin hurð í berg-
inum nakrastaðni ella hellismunni,
sum farast kann inn í at kynda sær
ein eld, sum huldan gamla man
hava havt í »fordums tíð«.
Gjógvin er høg, og opið er í
erva. Sær tó út summastaðni,
sum tak er á, tí kletturin hellur so
mikið. Men sum tú flytir teg,
kemur himmalin undan, og sólin
hevur hug at síggja niður
ígjøgnum.
Úti í gjáarkjaftinum sita fleiri
havhestar. Hava ikki vorpið, men
tykjast at kanna sær lendið og
vilja leggjast á tað, tá tann tíð
kemur.
Eg gangi heilt inn á botn og
finni fittan hyl. Her er bara
gongt ein veg, tí upp úr gjónni
slepst ikki. Farast má út aftur
sama veg, sum komið er inn.
Og hvat nú, um hon stendur
har fyri durunum og vil forða
mær at sleppa útaftur. So verið
eg ivaleyst at bøta fyri tað,
Seyðamaðurin á sinni gjørdi.
Men eg dugi kvæðið um tey
bæði, sum eg so kann siga henni.
Tað man fara at blíðka gomlu, so
eg sleppi útaftur, uggi eg meg
við.
Hon er heldur ikki har, tá eg
komi útaftur. Eg steðgi á í munn-
anum og hyggi yvir Fjallavatn í
sunnan. Frítt er útsýnið yvir í
Tormansgjógv, har systirin búði.
Hin, ið ....»lamin var í báðum
beinum og kundi seg illa bera«.
Frítt fyri beint yvir um vatnið.
Liggur væl fyri at samskifta.
Men heldur ikki syðru megin
sær út til at vera nakað lív í dag,
og teir nýmótans seyðamenninir,
sum í dag ferðast eftir Fjøllum
og fram við Fjallavatni, munnu
leita til fánýtis her fram við
vatninum, um teir skulu finna so
vakran stakk, at teimum stendur
hugur á at eiga hann.
Men havhestarnir í Húsagjógv
hava tað gott. Tað lotar nakað
frískt fram við hamrinum, og teir
hanga so pinnastillir í luftini
beint framman fyri mær, nú eg
komi út aftur í gjáarkjaftin.
Hevði væl borið til at tikið teir
við stong, sum tó ikki er her.
Eg harmist tó um, at tað er so
mikið támut, at ikki eru líkindi at
fara út á endan, soleiðis at sýnt
er vestur á Víkar.
So meðan gingið verður heim
aftur við Fjallavatni, má uggin
bara vera, at tann túrin við vakra
útsýninum eiga vit tilgóðar til
einaferð seinni í summar, tá farið
verður við tráðu okkurt vakurt
kvøld eftir jóansøku.
Norði á Fjøllum í Húsagjógv
Ofta er hon havd á munni, Húsagjógv norðanvert Fjallavatn í Vágum. Og
ivaleyst oftast í samband við søgnina um Seyðamannin á Sondum og
huldukonuna, sum búgva skuldi í gjónni
Úr Húsagjógv var lætt at fáa samband við systrina í Tormansgjógv sunnan fyri vatnið. Rópt varð ímillum
Mynd: Edvad Joensen
Sosialurin Nr. 97 - 25. mai 2002
7
HJÁLPIARBEIÐI
Orð: Ingrid Bjarnastein
Myndir: Finnur Justinussen
Fyrstu árini av læknakarrieru síni
arbeiddi Stephen Alfred sum
skurðlækni í Carlisle í Onglandi.
Hann var sannførdur um, at hann
vildi ikki aftur til India at ar-
beiða. Men á einari av vitjanum
sínum í India kendi hann á sær,
at hann fekk eitt kall frá Guði
um at venda aftur til India.
– Systrar mínar eru trúboðarar
í Norður India. Eg sá, hvønn
mun teirra lív gjørdi í einum so
lítlum samfelagi. Tá eg kom
aftur til Onglands, kendi eg á
mær, at Guð kallaði meg aftur til
India fyri at stovna eitt sjúkra-
hús, har eg kundi skapa eitt
undirstøðukervi fyri fólk, sum
ikki hava ráð til sjúkrahjálp,
greiðir Stephen Alfred frá.
Indiski læknin býr í Bombay,
sum hevur yvir 22 milliónir
íbúgvar. Har eru góðir viðgerðar-
møguleikar fyri fólk, sum hava
pengar, men fyri tey fátæku er so
at siga onki.
– Endamálið við Bethany
Hospital, sum sjúkrahúsið eitur,
er, at veita fyrsta floks viðgerð til
fólk, sum ikki hava pengar. Á
okkara sjúkrahúsi gera vit alt,
sum verður gjørt á øðrum sjúkra-
húsum uttan hjartaskurðvið-
gerðir, og vevnaður verður
heldur ikki fluttur, sigur Stephen.
Krabbameinsjúklingar
Bethany Hospital varð stovnað í
1996. Tá vóru bert 15 starvsfólk,
tvær hæddir og ongin intensiv-
deild. Nú hevur sjúkrahúsið ment
seg, og eru 40 seingjarpláss við
somu deildum, sum eru á øðrum
sjúkrahúsum.
– Eitt av høvuðsarbeiðnum á
sjúkrahúsinum eru krabbamein-
skurðviðgerðir. Krabbamein í
høvdinum, brisinum og aðra-
staðni. Fólk fara út í fátækra-
býlingar í Bombay, har tey finna
sjúk fólk og taka tey á sjúkra-
húsið, har vit so geva teimum
ókeypis viðgerð, fortelur
Stephen.
Helvtin av øllum arbeiðnum,
sum verður gjørt á sjúkrahúsin-
um er ókeypis. Tey, sum hava ráð
at gjalda, gjalda fyri tað, og til-
samans um mánaðan, so verður
helvtin av arbeiðnum gjørt
ókeypis, og hin helvtin verður
goldin fyri.
– Sjúkrahúsið fíggjar seg sjálvt
á henda hátt. Tað er ikki fyrr enn
vit skulu undir okkurt størri átak,
at vit fáa stuðul aðrastaðni frá,
sum til dømis felagsskapum
kring heimin.
Á Bethany Hospital eru eini 25
serfrøðingar og meginparturin av
teimum arbeiðir ókeypis. Har-
afturat, so eru sjúkrasystrar frá
øðrum londum, sum til dømis
USA, Onglandi, Danmark og
Svøríki regluliga og hjálpa til á
sjúkrahúsinum, og verður hetta
arbeiðið eisini gjørt ókeypis.
Kristið grundarlag
Bethany Hospital er bygt á eitt
kristið grundarlag. Høvuðsenda-
málið er at veita sjúkrahjálp til
tey fátæku, og harvið eisini vísa
Jesu kærleika til menniskju.
– Vit eru sannførd um, at um
Kristus hevði verið á jørðini í
dag, so hevði hann havt nakað
serligt til fólk, ið eru sjúk, og
ikki hava pengar. So í okkara
sjúkrahúsi hava vit ein sterkan
kristnan moral. Men vit noyða
ikki fólk at biðja ella syngja við
okkum, men sjálvandi, so dámar
okkum best, um tey gera hetta.
Soleiðis kunnu vit blanda tað
kropsliga og tað sálarliga
aspektið, sigur indiski læknin.
Nógv av útgerðini, ið sjúkra-
húsið hevur fingið, er givið av
øðrum sjúkrahúsum kring
Sjúkrahjálp eisini til tey fátæku
Stephen Alfred er lækni frá India. Í hesum døgum er hann á vitjan í
Føroyum, her hann hevur hildið fyrilestrar og annars sæð, hvussu tað
føroyska heilsuverkið virkar. Heima í India hevur hann, saman við
øðrum, eitt sjúkrahús, sum byggir á eitt kristið grundarlag, har dentur
verður lagdur á, at veita ókeypis sjúkrahjálp til tey, sum eru fátøk
Framhald á síðu 8
– Vit eru sannførd um, at um Kristus hevði verið á jørðini í dag, so hevði hann havt nakað serligt til fólk, ið eru sjúk, og ikki hava pengar, sigur Stephen
Alfred
C
M
Y
K
27
26