leygardagur 27. november 1971síða 5

NR. 91 — 27. NOVEMBUR 1971 arbeiðsgevara- teir høvdu og einastað- latið duravakt- Tað sæst av samrødunum, »formanet« ni høvdu teir aranum upp i hendur at av gera tað. Hinvegin hildu teir ikki, at teir kundu vera >dadd at tær, ur hjá teirra arbeiðskraft. Nøkur orð frá einum yvir- manni um, at tað kann enda galið, tá ið tú fert í býin við einum »sortsmudsket fyr kunnu í mínum eygum bara gera hetta meira spennandi. Fritidin Hvussu við frítíðini? Tá ið eg nú skal viðgera fritidina hjá gentunum, er tað hóskandi aí býta tær í tveir partar: gentur við íbúð og gentur við ong ari íbúð. Somuleiiðs er hósk- andi at byta tær við íbúð sundur í tvey: einsamallar mammar og gentur, sum liva saman við einum manni, ant in tær nú eru giftar ella ikki Hjá teimum, sum vóru leys- ar og búðu á kamari, var fri- tíðin eingin trupulleiki hetta hildu tær sjálvar ið hvussu er. Næstan allar vóru rættiliga bilsnar, at eg skuldi spyrja um sovorðið: »Fritid- | in, ja, hvat gera vit. vit gera einki«, svaraðu tær flestu. Ég | royndi fleiri ferðir at spyrja, | hvat tær gjørdu síðstu viku, | men tað fekk eg sjáldan nak- að burturúr: »Ja, vit sótu og; hugnaðu = okkum inni hjál mær. Og hvat gjørdu vit il gjár, jú vit vóru úti og hugdu at forrætningum, og fyrradag | in, ja, vit vóru inni vit]- aðu á kamarinum síð- una avec. Tað var tað vanliga svarið, eg fekk. Eg hevði upp- runaliga hugsað mær at spurt | allar å henda hått, men gavst, ti tað var tað sama, eg fekk burtur úr ti, urslitid var og við eg | | tað sama. sum tå ið vit bara | prátaðu um, hvat tær gjørdu | í fritidini. Orsøkin var helst, | at tær ikki altid mintust, nær | tær gjørdu hvat og ti svar-| adu, at tær høvdu vitjad vin- | konurnar, ti hesum gekk nógv | av frítíðini við. | Í Heim Um tær genturnar, sum hava fingið sær eitt heim, men sum av onkrari grund eru einsa- | mallar saman við børnunum, er at siga, at frítíðin hjá teim um er nakað broytt ella | rættari vorðin nógv minni. | Nógv av tíðini gongur til hús- ligt arbeiði og til at taka sær av børnunum. Allar hava fingið sjónvarp, sjålvt um ikki allar eru líka glaðar um tað. og nógv av teirra lítlu fritid fer við at sita framman fyri | skerminum. Í hesum viðfangi | má eg eisini vart við, at! íbúðir teirra so vånalig- ar, at nógv tíð nógvar | kreftir fóru við at halda tær, | og tó var tað rós vert, so væl tær dugdu. Allar høvdu tapet serað og málað sjálvar, og tað | er ikki vanligt, at føroyskar gentur fáast við slíkt. gera voru og Hotellini á flatlondu eru Kynslivi ynslívið | Í ti aldri, genturnar eru i, få! | ter koma niður ta na túrligt, at tær hava samband við dreingir, og eg meini, tað er naturligt fyri aldurin, at sambandið er sikftandi. Tað tykist to, sum danskar gent- ur eru meira varnar, tå tær av tilvild meta monnum á dansirestauratiónum, tær trúg- va ikki ollum. sum mann fólkið sígur teimum Hetta kann ikki sigast um føroy- skar gentur yvirhøvur, og eg) vil royna at greiða frá, hvíl SO er | Tå ein føroysk genta kemur saman við einum drongi heima. tá veit hon umleið, hvor hann er, kennir aloftast familjuna hjá honum. kennir skipið hann siglir við, við óðrum orðum. tá veit hen,| hvat hon skal trúgva. Her niðri er ødrvisi. Men | her er hon framvegis líka trygg, tå hon metir monnum, | hon er ofta tað vit rópa rætti- | liga góðtrúgvin. Eg vil tó und- irstrika, at eg ikki haldi hetta vera nakað ringt. Mær dåm-| ar væl, at fólk ikki eru mis trúgvin. men tá tú fert út á | dansirestaurationir i Keyp- mannahavn, er tað neyðugt sindur skeptiskur, tað eisini vera eitt kann at Vera men stuttligt. SO Framtíðin SOSIALURIN meiri SÍÐA 5 CONION - | ferðaradio Millumbylgja við Tórshavn-Radio ráði. >= Við tasku og oyraproppi. RADIOBÚÐIN, Runavík, tlf. 7008 | | RADIO-EL Tórshavn, tlf. 1397 FÆRØSK MARGARINE Vita No 1 VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT Í X | LESIÐ SOSLIALIN! HALDIÐ SOSLALIN! KEYPIÐ SOSIALIN! SOSIALURIN altíð bestur! | FOROYA. | Hvussu við framtíðini hjå| Men vit eiga ikki at gloyma, | anífrá. Men tað er jú soleið- |n i I gentunum. Her hevdi tað ver-|at nakrar fara heimaftur, og|is. at hevur gentan fyrst fing mal i . ið skeivt av mær ikki at gjørt | nakrar búseta seg aðrastaðni, |ið sær íbúð. kanska eitt gott |iníi | verið vart við, at tað, sum eg sigi ofta tí tær verða giftar við | arbeiði og í summum forum | møculiot at f , teirra | her, byggir á eitt rættiliga | monnum, sum tær hava hitt|ein góðan mann, so góðtaka í bórnum í Føroyu! er ta veikt grundarlag. Samrødur- | her i bynum, og sum eru ur|tær yvirhøvur tilveruna, sun heldu nei Vi n. á nar ri , i 7 < n« >| um 1 . . ri . | nar vísa bara lutvis, hvussu | provin int ella utlandinun hon er. Tað er eisini ein'vn tann einsamalla mamm:- tað gongst gentunum í longd- Eg skilti á mongum, sum mingur. um I havd kl 1 1 ht" h . - 2 b : Spt Ingur., IT æl KOVCL an alt 1 SÉ O va ini. Tær. sum eg tosadi við, | høvdu búsett seg her niðri. SR IAN Í ke Ha HV búgva allar í Keypmanna-lat tað lívið, tær nú livdu, ikki fingið tað betur í Føroyum,|sitt egna lív saman vid børn havn. Tað er eisini nåturligt, | var tað sama, tær høvdu|giltar við einum sjómanni, | unum, hevur hon betri at nógvar verða búgvandi.|droymt um, tá tær fóru heimjsum er burturstaddur tað| møguleikar i Danmark anden mentalitet, det har de altsaa”