hósdagur 19. apríl 1973síða 3

18 APRÍL 1973 SOSIALURIN Tá ið Óli róði deyðaróður sín Fad var í árinum 1779 hetta fyrifall, sum nu ka! »gast frå. Fann hevði lagað seg væl við vedrinum, og mong var veið- an fórd á land i torra- og vår- móðri. Tey hálendsku og ensku fiskiskip her uppi lógu og royn- du grunnarnar, veiddu væl eins æg bátarnir, og bar tað so á, at veður gjørdist ogismikið og vandafult fyri bátarnar fyri kndkoming, so sýndu bæði há- fendarar og eingilskmenn seg beinasamir til at flyta menn, far og fong aftur til lands. Tað skal sigast um eingilskmannin, at hevur hann ført gull heim frá okkara havi, so hevur hann bjargað mangan mann úr havs- neyd, og mong høvdu sitid einkja og mangt hevði barnið grátið faðirleyst. um ikki ensk- ar skútur við hjartagóðum og beinasomum monnum á bunka høvdu søkt upp til okkara oyggjar. Tað hendi hetta várið, með- an várgrunnurin fyri norðan stóð stúgvandi fullur av fiski, at hann brast á við ódn av suð- ri. Ta ferðina bjargaðust okkurt um 20 bátar á fremmandum skipum, mest enskum. Ein er dagur, ið átti at vera skrivaður við reyðum bókstav- um i tí føroyska álmanakka, og er tad seinasti dagurin i april. Á honum er mangt eyga í Før- oyum, hjá kristnum og heidn- um, brostið, ikki heima á song, men í tí vandafullu nátúr og landi. Tað hevði verið eitt stórt mannalið, um allir teir Foroya synir, sum lótu lív á sjógvi sein- asta apríl tóku hvønnannan i hond og slógu ring. Áminni- ligur er til dømis tann seinasti apríl, tá ið 50 bátar gingu burt- ur. Tann søgan doyr ikki í Før- oyum so leingi Føroyingar búg- va her. 30. apríl 1779 sveipti seg úr náttarkápuni við gullglamu á fjallatindarnar, og silvikni var. Hann stóð vid klettin, og ikki sást hvítan frá báru uttan i streymbroti á onkrum tanga, hvar broddur er harður. Tað flotaði mong fjøl henda fagra morgun, mest B8-mannafør, tí enn var ikki so útliðið, at teir vóru farnir at brúka teir smáu bátarnar. Men lúnut og illroynt er veðrið í apríl, tað var sannað ofta og skuldi sannast henda dagin. Óli, ið búði á Homrum í bygdini S., flotaði henda morg- UM LÍNU- IR ÍSLANDI Sambætr kunngerð nr. nes, 3800 Tórshavn. Tórshavn, 12. apríl 1973. FØROYA L / | OG SNØRIS (SNELLU) VEIDU 83 frá 21. samrødur millum umboð fyri ríkisstjórn umboð fyri Føroya landsstyri, innanfyri 50 fjórðingar undir skipum, ið hava fingið loyvi til tess. Umsókn um slik loyvi fyri tíðina frá 1. eiga skjótast gjørligt og í seinasta lagi 25. apríl í ár at verða send skrivliga til Fiskivinnustovuna, Limir í kunnu senda umsóknina til reiðarafelagið. Umsókn skal upplýsa navn, bruttoregistarionsatal og longd á tí einstaka skipinum. Harnæst skal upplýsast veiðuháttur (lína ella snella) og tíðarskeiðið, sum veiðuloyvi ynskist loyvi verða vanliga givin fyri 4-6 mánaðar í senn. Fiskiskapur uttan loyvi innanfyri 50 fjórðingar ber sær, at skipini kunnu verða tíkin, loyvi til at veiða innan fyri 50 fjórðingar LANDSSTÝRI UND- 1972 um Íslands og er línu- og snørisveida Íslandi einans loyvd august mai 1973 Tinga-4 Reiðarafelag Føroya skråsetingarnummear, fyri. Veidu- sektað og fråtikin Spinnid i Gøtu tygum fáa gott tógv, og skjóta avgreiðslu. Vit keypa óvaskaða og vaskaða ull og selja øll mm av føroyskum tógvi. TØTI NGARVIRKIÐ | v/ Ólavur Gregersen == tlf, 20 í Gøtu FÆRØSK MARGARINE Vita No 1 VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT un 4-mannafarið hjá sær sjálvur fjórði, men var hann einasti mannvaksin á bátinum. Hinir tríggir vóru óvitar, tveir nýkon- firmeraðir og ein ókonfirmerað- ur. Tveir vóru synir Óla, og hin hin triðji sonur einkjuna Tor- bjørg. Um Óla er at síga, at hann hevði verið giftur, men konan var deyð fyri tveimum árum síðani, tey áttu 8 børn. Elstur var tann konfirmaði son- urin, ið við var. Óli var dugandi maður, og var hann roknaður fyri at vera eitt reystmenni. Tað var síður tá í tíðini, tá teir ko- mu saman í handilsørindum i Havn tá var bara tann eini handilin í Foroyum javnan at royna styrki og sýna brøgd, og var Oli gitin um Føroyar sum ein hin ramasti í ollum strikum, har menn royndu megni og fimleika. Tað er sagt, at hann var so fimur og lættur á fótum, at hann kundi renna langan veg eftir einum seyða- høgum garði, lagaðum av smá- gróti, uttan at tinnan fór niður. Og hittust tveir ella fleiri bátar á leið til Havnar í handilsørind- um, so var tað hevdaður siður, at teir skuldu kapprógva. Um Óla er sagt, at hann róði betur við tveimum árum enn tveir góðir miðlingamenn við hver sínari. Óli sigldi út á várgrunnin henda mrogun, tó helt hann seg heldur innarlaga, tí manningin var so ring Tá sólin var í landsuðri (kl. 9) byrjaði hann at seta ljós skýggj upp í havs- brúnna, tað líktist mest tåmi. Allir dugandi sjómenn drógu snørid í båtin, tá hesi óveður- boðandi skýggj sýndu Óli var vitugari sjómaður enn so at hann ikki skuldi duga at| seg, og skyna á tí líti, ið nú sást um | sólína. hvat veður, ið væntast kundi. Tað leið skjótt múóti| Í Prover og farvekatalog sendes ved modt. af frankeret svarkuvert (90 øre) Fabrikant J. Norgaard Bredgade 83 - 7441 Bording - Tif. 06-86 1219 fr ” landi, men tann ljóta skaddan hvíldi heldur ikki á fótum, og brátt stóð sjógvurin í berum glaðuroki. Veðrið var Óla beint í stavn, men hann var komin nær móti landi. Teir stóru bát- arnir vóru ivaleyst flest allir longu komnir aftur til støðina. Veðrið ývnaðist í hvørjum, og Óli og smádreingirnir hans strembadu tað teir vóru ment- ir, og meira til. so nær komin til bygdini lands, at tey tað ið gonguført var, niðri á bakkanum og eygleiddi men eingin orðaði um at loysa bát. Tímarnir gingu. í sama stað. útlúgvaðir, og árarnar. Hann saman og vildi var eisini fyri lívinum stríddi. Ovitarnir grótu, har teir lógu niðri í bátinum; Óli hevði Nil Hvat eg gav tær Óli sat eina beit Mamman gjørdi tú við krónuna taka Drongurin: medisinið? Eg gav Tummasi 50 | fyri at taka og keypti ið leyp av oyru aftur medisinið | fyri meg, mær bomm fyri tað, #* * %* dukaði hurðina og segði: Biddarin varisliga uppá | »Kæra fotin « lítið at honum,< havi mist »Ja, tað nyttar tær annan koma higar at leita eftir hin miskunsama konan og slongdi hurdina aftur Jóannes: Nú ætli eg at læra teg at mjólka kýrnum. Vinkonan úr Havn: Á Jóannes, góði Jóannes, eg eri so bangin fyri afturfyri at | lendi Oli í stødni. SÍÐA 3 líkki stundir at troysta teir. | Hann kveittii ímillum at fram | um stavn, men eingin sást bát- | urin at koma honum til hjálp- ar. Hvat Óli hugsaði er dulgt, men ivaleyst hevði hann vónað, at frægari dirvi og hjarta búði í hansara bygdamonnum enn tað, | teir sýndu í dag. Tá dagur leið at skýming, Nógvar hend- bátin og drógu hans upp, men Óli var tigandi, hanm veitti teimum ikki tøkk. Hann dró bátin við, men andlitið var ur tóku Hann var nú| * | blóð. væl kundu síggja bát- | in, og stóð alt fólkið í bygdini, | ; | møtti hann, | bleikt, og úr vørrunum vætti soleiðis hevði hann bítið Hann gekk stinnur at hús- har hansara gamla mamma honum í durunum við takkarbón á munni til hansara, tær. um, | 10 hevði sent hann heilan aftur. við | IV tenninar | SVelttin ikki gevast, tad| kroppin. Óli hevði slitið fyri lívi hann | | fór lívið at týnast. | | | fria, eg | | | | | segði | og Óli lá| Óli tóktist ongum at ansa, læt 5 | Óvitarnir fullu frå, | $€g úr og fór i koyggjuna. Hann rann um heitur, og áarfossur skalv og var sum og nú føldi hann, at brátt Har var eing Tigandi lá hevði hann: num. in ið kundi hjálpa. hann, men vitið hann lá og koyggjuloftið stardi upp í Sunnudagurin kom, og nógv leitaði fólkið at kirkjuni. Teim- um tóktist ivaleyst, at tey høv- ldu so nógv at takka fyri hjá honum. ið altíð fyrigav og var tolin og hjálpti, tá vandin | gjørdist stórur. Tá prestur hevði endað prædikuna, segði hann: >Ég eri biðin um at biðja ið liggur og fullum eina bøn fyri Óla, Hann bað av bað Harran geva | stridist.« hjarta. upp fyri honum frið eftir tað stríð og strev, liv- boðið Mintd loysa honum, og ið hevði honum. |um tað vandafulla lív, føroying- | oll eygu | fólkið í kirkjuni sat. og strevadist kyrnum, kunnu vit ikki royna | kålvarnar fyrst? * * * Nielsen: Sigið mær, hví kann Michelsen íkki torga ljóðið av bilum? Petersen: Tað skal eg so væll siga tygum. Tað er ti at ein av hesum bilstjórunum streyk avstad og hverja ferð hann bang- við konu hansara, hann nú hoyrir bil, er in fyri, at hann kemur aftur við henni | * * = Pápi, hvat er ein yvirmaður Tað er ein maður, sum van- liga kemur ov seint, tá ið eg komi | ov tíðliga, og annars ov tíðliga,| tá ið eg komi ov seint . * * * | Kona mín skilir meg ikki, | ger tín tað ? | Tad dugi eg ikki at siga tær, eg havi aldri hoyrt hana tosa um | teg. + % * | Ein ungur listamaður ætlaði at| forgera sær og leypa út av Brock- lynbrúnni, tá ið ein fremmandur maður treiv í hann og segði: >Ver- | ið ikki so við meg Teir settust á ein nærhendis og talaðu saman í ørur, bonk har fimm minuttir | Síðani reistust teir báðir. gingu | hátíðarliga út á brúnna og tveittu seg báðir útav. | | gravar; »| 8 børn, id nú komið og tosið| kappast at koma | hjálpar, ið vóru í vanda á sjógv | og landi. jenn millum fólkið har, urin bróð- hvar royni førir, eitt liv, ið elur urskap og ger, at at styðja annan eftir fórimund. Hann bað so hjartaliga, at flest Men mann- føldu kendu, at tes seg, sum tad men Óli lå og nakrar vóru vát. seg sekar: teir ikki høvir høvdu sýnt monnum, fyri lívinum snørislongdir frá landi Mánadagin doyði Óli. Storur var skarin, ið fylgdi likinum ti næst kistuni gekk hans- ara hansara gamla mamma og voru faðir- og | móðurleys. Men høvdu bygdamenningr sýnt seg sum vánamenn hem | eini ferð, tá um råddi, so løntu teir aftur tvífalt móti børnuns | Óla og mammu hansra Fyrr skuldi matur tróta í hvorjuma | húsi í bygdini, enn at tey hjá Óla skuldu kenna nakra neyð. Soleiðis veittu teir syndarbøtur | fyri tað. teir høvdu brotið, og varð tað síðani har í bygdind teimum tå Óla livi og ofta verður hann havdur á orði, tå menn taka til storbrøgd, — FØ gjørd eru. Á mæli LA i