leygardagur 14. september 1974síða 4

Síða 4 sosialurin Nr. 47 — 14. september 1974 smátiðindi innanoyggja Úr Fuglafirði Í seinastu viku landaði Ol- avur Halgi 80 tons av fesk- fiski í Runavík. Ein partur av veiðuni kom til Fugla- fjarðar. Annars frætta vit úr Fuglafirði, at ongin heima- fiskiskapur hevur verið, síðani trolbátarnir hildu uppat. Fleiri teirra fingu væl burturúr verður sagt. Fuglfirðingar hava gjørt nógv við nátaveiðuna í ár og hava fingið nógvan náta verður at enda sagt úr Fuglafirði. Av Tvøroyri Tað er framvegis nógvur smábátaútróður við snellu. Fiskiskapurin hevur verið rættuliga góður, teir hava ligið úr 500 pundum og meira upp á snelluna nú í longri tíð. Talið av smábát- um, sum reka útróður við snellu, er eini 20—30. Teir egna snellurnar við kúvingi, sum verður veiddur á fjøråd- inum við glúpum. A idnadarøkinum gongur framá, frættist av Tver- oyri. Suðuroyar Stoypi- virki, sum heldur til inni í Trongisvági, hevur viðkað um framleiðsluna. Virkið hevur fyri stuttum fingið nýggjar maskinur, m.a. eina sum ger byggnings- steinar í trimum ymiskum støddum. Umframt fram- leiðir virkið eisini rør, flisar, tangar og annað. Poul Eli Bærentsen hev ur viðkað um rer-, sanitets- og innstalatervirki sitt. Hann hevur í umbúna at framleiða radiatorar. Eisini frættist, at Jákup Mortensen & Sen, sum hava útbygt, hava ætlanir um ein hvenn idnad innan plastframleiðslu. Tilboðini verða upplatin A Av Sandi frætta vit, at javnaðar- flokkurin gjørdi uppstill- ingina til løgtingsvalid lidna sunnukveldið. Stillað er upp í nummarreð, og eru valevnini hesi: Tórolvur Mohr Olsen, løgtingsmad- ur, Sandur, Jógvan Adolf Johannesen, lærari, Skop- un, Axel Skoubo, lærari, Sandur og Leif W. Morten- sen, skrivstovumaður, Skál- avík. Annars verður sagt av Sandi, at menn hava verið tey fyrstu fjøllini og lata væl at skurðinum. Mána- dagin vóru heimasands- menn í fimm hagapørtum og sama dag vóru skálvík- ingar í tveimum haga- pørtum. Hoyterrin hevur verið sera vánaligur, verður at enda sagt av Sandi. Úr Havn Mikudagin vórðu tilboðini upp á byggingina av Speci- alskúlanum opnað. Inn- komin eru seks tilboð — tvey úr Feroyum og fýra úr Danmørk. Lægsta tilbodid, sum var frå byggifelagnum Danberg & Sørensen, var upp å 7 mill. '280 tús. kr. Hini til- boðini vóru: Conta 7 mill. 285 tús. kr., byggifelagið Kanjon 7 mill. 880 tús. kr., Asmussen á Weber 8 mill. 277 tús. kr., Kamnæs 8 mill. 662 tús. kr. og Hirth á Juul Hansen 10 mill. 930 tús. kr. Eitt sjeynda tilboð frá Julius Nielsen & Valby, sum sigst vera sent úr Danmørk 7. september, var ikki komið. Tilboðini verða nú mett og um fáar dagar verður stoða tikin til, hver skal gera arbeiðið. Upplýst varð, at samráðingar væntandi døgunum 18—20 son ] verda i september, millum tad av byggifeløgunum, sum ætl- ast at fåa arbeidid, og styrid fyri skulan, sum ger sått- måla Hin gloymdi vinnuvegurin Leingi hevur verid tosad um, at tað ræður um hjá okkum at fáa sett á stovn nýggjar vinnu- greinir. Ein av orsøkunum til ynskið um eina meira fjølbroytta vinnu er, at fiskivinnan kann verða fyri bakkestum. Fiski- skapurin kann miseydnast, men tað, sum í løtuni hóttir mest, er avmarkingar í veiðunegdini, og serliga er vert at hava í huga, at eitt vítt búskaparligt eki ella fiskimark aðrastaðni kann gera, at veiða okkara minkar við meira enn helminginum. Nær sagt hvert nýtt tiltak, sum hevur eitt sindur við ídnað og handverk at gera, verður stuðlað av tí almenna. Um tað er ein samfelagsuppgáva at stuðla hverjum einasta av hesum til- tokum, er ein annar spurningur. Vit hava so í hvussu so er rætt at vóna, at úrslitið verður ein meira fjølbroytt vinna. Men tá talað verður um vinnu- greinir, sum einki hava við fisk at gera, er tað sum um eingin hugsar um elstu vinnugrein okk- ara, landbúnaðin, sum ein meguleika. Tað ber kanska ikki til í dag at siga »ull er Føroya gull«, men herfrå og til als ikki at rokna landbúnaðin upp i part, er eitt langt lop, ov langt, tykist mær. Tað er líkt til, at eingin roknar við hesi vinnugrein sum einum týðandi tátti í samfelagshúsar- haldinum. Dyrkaður bøur fer til byggigrundir og lendi undir veg, men lítið og einki verður sagt um, at tað, sum verður tikið, má dyrkast aðrastaðni. Um hetta sigur onkur, at tað lítla sindrið av jarðabrúki, sum vit hava, skal ikki vera í vegin fyri, at fólk fáa tak yvir hevdið, og at samferðslan verður út- bygd. Jú, sjálvsagt mugu vit sleppa at byggja hús, og gera vegir; men hví tosar eingin um at gera byggiætlanir, sum spara tað, sum er dyrkað, ella hví tosar eingin um at vidka um dyrkaða lendið? Mangan hoyrist, at føroysku øndurnir ikki eru nóg dugna- igir, at teir misrøkja garðarnar, og í heila tikið er tað ógvuliga vanligt imillum tey, sum einki 1ava við landbúnað at gera, at merkja ein nokk so stóran illvilja ímóti bóndastættini, um tað nú yer til at nýta hetta orðið. Tað kann væl vera, at minni dugnaligir bøndur finnast, ódugnafólk finnist væl innan fyri allar vinnugreinir; men so sanniliga eru nógvir dugna- hendur. Og eitt er vist, at tað skal nógv knoss til fyri at fáa eina rímuliga årtøku av einum vanligum garði. Tað man ikki vera so sjáldan, ein bóndi fær kug at blaka alt frá sær og fáa sær eitt annað livibreyð. Betri verður tað sjálvsagt ikki, tå hann afturat hesum skal kenna seg illkendan. Eg hugsi, at eitt sindur av viðurkenning hevði hjálpt væl. Tað er ikki endiliga figgjarligur stuðul, sum tørvar, stuðul kann eisini ødrum enn peningi. Tað, sum ræður landbúnaðurin veitast í um, er, at gerst ein meira lønandi vinna, og her kann land- búnaðarmaðurin sjálvur gera nógv. Hann kann m.a. kanna, um tað, hann framleiðir, er tað, sum har á staðnum gevur mest Kári D. Petersen, landsstýrisfulltrúi av sær, ella um hann heldur skuldi lagt um til aðra fram- leiðslu. Valmeguleikarnir eru ikki nógvir hjá okkum, men nakrir møguleikar eru. Hetta er kanska torført arbeiði hjá ti ein- staka, men í felag skuldi kunna borið til. Og tá talan er um at arbeiða í felag, kemst ikki uttan- um, at ov lítið verður gjørt av hesum. Eg hugsi um t.d. felags solu, felags keyp, felags fjós 0.S.V. Her var talan um bøndur, sum sita við einum vanligum garði. Men ein stórur partur av jørdini er pettaður so smátt sundur, at tað ikki loysir seg at gera nakað við hesa jørdina. Og fyri at gera ilt verri, er ein stórur partur av hesi jørt í hondunum á avbygda- fólki. Hesi viðurskifti eiga at kunna fáast í rættlag við eini nýggjari jarðalóggávu, sum miðar ímóti, at øll jorð kemur fólkinum á staðnum tilgóðar, og at saman- leggingar fara fram, so vit fáa hóskandi stór brúk. Hvussu henda lóggáva skal skipast, er so ein spurningur, sum menn kunnu hava ymsar meiningar um, men meguleikar eru, um bert viljin er til tess. Tá talan er um stuðul til idn- aðin, verður eisini hugsað um at skapa vinnumeguleikar á bygd fyri at gera tað liviligt har. Eg haldi, tað liggur ógvuliga nær at hugsa sær landbúnað sum hev- uðsvinnuveg í smæstu bygdun- um. Nú á degum verður talað so nógv um náttúruríkidomi og at gera nýtslu av hesum rikidømi. Áttu vit ikki nú at kannað á hvønn hátt, vit fáa sum mest burtur úr jerðini? Eg viðgangi, at eg havi við- gjørt henda spurningin ógvuliga lætt, men tað var ikki ætlanin at spæla vísmaður í landbúnaðar- málum. Helt bara, eg skuldi skriva um okkurt annað enn før- oyska skúla, avskriving og tað, sum annars stendur í blødunum, stutt sagt um nakað, sum tykist at hava lítlan áhuga. Kári D. Petersen I panelinum eru Jógvan Arge Hilmar Bech Jóannes Dalsgaard Óli Jacobsen Sigrid Dalsgaard Atli Dam Signar Dam Birgir Danielsen Hans Holm Kjartan Hoydal Finnbogi Isaksen OR Hedin Klein Andrew Isheim Bárður Jacobsen Steinbjørn B. Jacobsen Hans Jørgensen Jacob Lindenskov Sverre Midjord Johan Mortensen Johan Hot Mortensen Kristjan å Neystabø André Niciasen Johan Nielsen Kåri D. Petersen Marita Petersen Sigmund Poulsen Axel Skoubo John Smith Vegaformadur søkist Til vegarbeidi nær vid Torshavn søkja vit raskan formann. Landsverkfrødingurin LYSING VIDVIKJANDI FLUTNINGI AV LIVANDI SEYDI Til tey sum í heyst skulu senda seyð vid skipum okkara, vilja vit leggja eina við at nýta hesa mannagongd: Seyðurin verður væl merktur til móttakara, spjaldrið skal vera undir bringuni, og ikki millum hornini, tá tey eru nógv útsett fyri at brotna, plastikk koyrast um spjaldrið, soleiðis at navnið altíð er væl lesandi, og ikki kámast burtur, tá váttligt er í veðrinum. Á farmabrævið skal eisini viðmerkjast seyðaslag, sum t. d. hvítt veðurlamb ella gimburlamb, høvudsvart 0. s. v. Sendaranum verður álagt at boða viðkomandi móttakara frá, at hesin fær seyð við skipum okkara. Strandfaraskip Landsins