leygardagur 28. september 1974síða 10

Síða 10 »mekaniserad« jarðarbrúkið. Hetta man vist hava kostað landinum nógv; kjøt og mjólk Stapafelli er í hvussu er nóg mikið av í Is- landi, og mjólkin er hendinga góð. Tað man heldur ikki hava verið lætt at fáa fólk at búgva á gørdåunum, sum nógvir liggja ógvuliga einsligir, um bendurnir ikki høvdu havt fingið stuðul bæði til hetta og hatta. Tað vóru eingir gamlis bónda- garðar at síggja, húsini vóru nýggj og stór, og eg haldi, at bilur stóð við hvønn bóndagarð, sum vit sóu. Og so vóru tað bæarhúsini, samkomuhúsini; tey vóru nógvastaðni, og eg haldi, at nógv verður gjørt fyri at fólk úti í sveitunum kunnu koma saman til „gaman og ålvara«. Søgurikur staður Vit komu nú til seguríkan stað: Borg á Mýrum. Her bygdi Skallagrímur havuðsbústað sín. Ofta man hava verið fjølment á Borg, tá ið teir báðir feðgarnir Skallagrímur og Egil vóru her, men nú er fjølmentari á Borgar- nesi, tí har eru nú um 900 fólk, sum hava fasta bústað sín á Skallagrímsdali. Fáastaðni í landinum man landnámsmanni verða sýndur slíkur heiður sum á Borgarnesi. Har eru Skalla- grímsgarður og Skallagrims- heygur, og øll, sum koma til Borgarnes, eiga at vitja Borgar- hesum blómstur- prýdda gróðragarði. Her á Borg búði seinni Snorri Sturlason, líka ofta sum í Reyk- holt og menn vilja vera við, at her á Borg á Mýrum hevur hann skrivað Egilssøgu Men nú er lítið eftir av stór- feðgarnar á sosialurin skuldi vera á staðnum Borg. Har er ein kirkja, vindeyguni í henni vóru so lágt niðri, at væl bar til at hyggja gjøgnum tey inn í kirkjuna. Gólvið í kirkjuni var fullt av deyðum skinnflugum, so tað var ikki líkt til, at fólk høvdu verið í kirkjuni nýliga. Við kirkj- una var ein OØrøktur kirkju- gardur, sum ikki så mætari út enn mangur føroyskur kirkju- garður. Prestagarðurin var ný- liga brendur, men nú vóru teir farnir undir at byggja nýggjan. Av Borg fóru vit nakað inni í landinum tvertur um Mýrar, móti Hitará og Fagraskógar- fjalli. Víða hvar var gott og slætt lendi og stór jarðarbrúk, neytini vóru nógv og prúð. Í Fagraskógarfjalli er Grettis- bøli, har helt Grettir sterki til eitt tíðarskeiði í útlegd síni. Frá Hvítará og Fagraskógar- fjalli fóru vit tvertur um Eld- borgarreyn, har er Hafursfjørdur og Kaldarós, longur vesturi er Langafjøra. Frá Borgarnesi ligg- ur vegurin heldur langt frá strondini. Frá Eldborgarreyni er slætt og gott lendi, men høgru megin okkum standa hóttandi leikanum, sum í gomlum døgum Ólafsvík Nr. 51 — 28. september 1974 eet > 6 + —i}<Vx————iii<ti" fjøll við stórum dimmum skrið- um. Vegamót Vegamót eitur pláss, har vegur gjøgnum Kerlingaskarð kemur frá Stykkishólmi á norð- ursíðuni á Snæfellsnesi í vegin á suðursíðuni á nesinum, sum vit óku eftir. Við Vegamót er matar- hús, har drukku vit kaffi. Frá Vegamóti fóru vit vestur eftir Snæfellsnesi eftir sama slætta lendinum. Tá vit komu til Garðar og Staðarsveit, fór veg- urin oman eftir til strondina, og fram við strondini liggur leiðin til Fróðarheiði og Búðir. Eftir Fróðarheiði er vegurin tvørtur um Snæfellsnes til Olafs- víkar. Búðir eru heilt niðri við strondina, har er stórt hotel, og eg haldi, at har vóru nógv ferða- fólk, tí nógvir bilar vóru har, og fleiri menn stóðu í ánni, sum rennur har, og fiskaðu. Vit steggaðu lítið har, men hildu leiðina vestur móti Stapa og Staparfelli. Við Búðir er ófora slætt og gott lendi, men út ímóti Staparfelli er reyn, reyn og aftur reyn. Av ti at vegurin runt um Snæ- fellsnes er so ringur, hildu bil- førararnir tað vera óráð at fara longur út á nesið. Vit vendu ti og hildu leiðina aftur til Fróðarheiði og kl. 20 fóru vit eftir vegnum tvertur um Snæfellsnes til Olafvikar. Á Fróðarheiði skuldi i gomlum døgum vera ógvuliga vandafult at ferðast fyri dreygum (trell- um), men vit sóu ongar dreygar; tann nýggja tíðin við bilum og ravmagnsljósi man hava stygt teir av landi og gjørt teir utlagn- ar, har sum aðrastaðni. Leiðin gekk í ein útnyrðing, og nú um kl. 20.30 tíðina var so nógv sól- skin beint í eyguni, at tað var ógvuliga vandafult hjá bilfør- arunum, men teir fóru hóvliga fram, og >fram kemur hann, ið hóvliga fer«. Kl. 21 vóru vit í Ólafsvík. Í Ólafsvík hittu vit Marionnu og Karl Mortensen, sum bæði eru ættað úr Vági, nú búgva tey í Ólafsvík. Marianna og Karl hava bæði gingið í skúla hjá Bettu og mær. Tey bjóðaðu okkum heim og vóru so hjarta- liga blíð, men vit vóru troytt av langari ferð og fóru skjótt til songar í einum sera hampuligum húsi úti í býnum. Áðrenn vit fóru at leggja okk- um, fóru vit at hyggja at býnum. Einar og Tórur, sum høvdu verið við okkum inni hjá Marionnu og Karli, vóru við. Í Ólafsvík eru um 800 fólk, har eru nógv vekur og nosslig hús, men væl býurin er brádliga vaksin, har eru fleiri eldri hús, og vegabyggingin hevði ikki fylgt byarvøkstrinum. Ólafsvík liggur opin út ímóti Breiðafirðinum, men góður Brimgarður er gjørdur, so havn- in er góð. sást, at Meira Johnsigurd Johanne Ag eftir sir Arthur Co týdøla 5 nan 1) 3. PARTUR Madurin hevdi nøkur eyd- kenni, greiddi Hopkins frå, og helt fram: Vanliga var hann tunglyntur. Í húsum hansara vóru umframt hann sjálvur eisini kona hans- ara, 20 ára gamla dóttirin og tvær tænastugentur. Tænastugenturnar fingu sær seinni annað starv, tí teimum li- kaðu ikki á at starvast undir við urskiftum Peter Careys. Long tidarskeid kundi hann ganga drukkin, og gjordist ofta undir tilikum umsteðum frá sær sjálvum. Vitan er um, at hann á einum sinni jakstraði konu og dóttir sína út úr húsunum. Hetta var á miðjari nátt, og hann gjørdi teimum ónáðir. Henda framferð hansara tók ongan enda, fyrr enn nærum all bygdin varð vorðin vakin av rópum frá konu og dóttir hansara. Einaferð varð hann ákærdur fyri at hava lopið á tann gamla sóknarprestin, sum var komin á vitjan til hansara og sum hevði skuldsett hann fyri vánaligan atburð. Í stuttum sagt, harra Holmes, segði Hopkins. Ein skuldi ikki leita leingi til tess at finna ein vandamiklari mann enn Peter Carey. Mær er somuleiðis komið fyri oyrað, at atburður hansara var júst hesin sami, tá hann var skipsførari. Í flotanum varð hann kendur Svarti Petur. Og eyð- skuldaðist ikki bert altið var eyð- knevnið hansara andlit, skitið, og síða skeggi, men eisini sum sinnalag hansara Tað er kanska siga frá, at grannabúgvar hans- óneyðugt at ara bert hevdu ring orð at bera fram um hann og lívsferslu hansara, eins og teir royndu at hava so lítið við hann at gera sum gjørligt. Og at teir ongar viðmerkingar enn hava gjert til syndarliga deyða hansara Ivaleyst hava tygum lisið frá- greiðingina, gjørd varð efter kanningina av húsum hansara, Holmes, vinur tygara hevur kanska ikki sum harra men hoyrt um ella lisið hana Stanley Hopkins fór síðani at greiða nærri frá húsaviður skiftum Petur Careys Hann hevði bygt eini úthús Sjálvur kallað hann húsini >kahúttin-. Tað stóð einar 100 mettar frá sethúsum hansara, og tað var her, at hann úr viði svav um næturnar Småttan hevði einans eitt rum í støddini 16 X 10 føtur Hann hevði altid lykilin uppi á sær. Sjálvur reiddi hann seing ina. og eingin fekk loyvi til at koma innar í náttartilhald hans ara utgjørd við Tjøld fyri. og tey vóru á ongum sinni Húsini vøru tveimum gluggum voru drigin frá Annar gluggin vendi moti landavegnum, og tá ljós var kveikt inni í húsunum, hugsaðu forvitnu grannabúgvarnir dúg liga, hvat tað var, Svarti Petur hevði fyri Tad var just hesin gluggin, sum gav løgregluni eitt av teim- um fáu progvunum, harra Holmes Tygum minnast, at ein murari å einum sinni seint å kvøldi var komin fram vid ut husunum og så ljos skyggja ur einum fyrhyrningi Múrarin Slater nevndur sum er úr Forest Row, sigur, at hann kom fram við húsunum klokkan 11 á kveldi. Hetta var frammanundan, tveir dagar morðið varð framt Slater legði aftrat í frágreiðing sínari, at hann tordi sverja uppá, at andlitsskuggin í glugg- anum hetta kveldið íkki var Peter Carey. Men hesin maðurin hevði ikki so sitt skegg Slater kendi væl sum Carey Peter Carey (Framhald)