leygardagur 16. november 1974síða 8

Síða 8 sosialurin Nr. 65 — 16. november 1974 arferðum við strendur okkara. Ídnaðarnjósning er einki nýtt fyribrygdi, líka so lítið sum altjóða- reglur finnast móti hesum iva- sama virksemi. Forvitnisligt hevði tað sostatt verið at fingið at vita, um menn longu hava av- merkt ekið vestan fyri Eiðið sum verandi meguligt oljuøki, tí nevndu ristingar kundu eins væl stava frá royndarspreingingum á botninum í nánd av landi. Ristingarnar eftir slíkum royndarspreingingum, sum verða alt meiri nýttar til oljuleitan, geva við nútímans er- fínum lurtingartólum heilt góða mynd á dýpi og tjúgd á teimum ymsu jarðar- og meguligu olju- legum undir havbotninum, og sera óhugsandi er tað, at oljufeløg, sum hava til taks øll hugsandi leitingartól, seta á at bora á okkara dýpi uttan undan- gangandi leitingar. Hann, sum leitar, skal finna, og eitur tað eisini leitingar- og grevstrar- loyvi, men munandi hugagóðari munnu teir fara at leita, sum longu meguliga hava eina hyll- ing av, hvar leitast skal. Meg nervar tað ikki stórvegis, um als einki er í hesum stór- tíðindum um eitt møguligt før- oyskt Klondyke, og munnu álvarssamir og sinniligir feroy- ingar flestallir nøra ræðslu fyri teimum samfelagsbroytingum, okkum verða fyri, um hald er í hesum tíðindum, antin vit draga svarta gullið upp av grunni ella ikki. Svartasta afturhald hesum máli viðvíkjandi man vera fræg- asta staða at taka, heldur enn at geva eftir fyri loysnum, sum helst lutvís verða trokaðar inn á okkum uttanifrá. Hetta sama afturhald hevur tíanbetur ikki sermerkt okkara áleið komnu tjóð hesi seinastu árini, men í fyriliggjandi føri kunnu vit ikki sýna ov mikið varsemi. Lættliga kundi tað hent, at ávís oki bert eftir faum árum vóru broytt frá hugnaligum bygda- og byar- samfelogum til frumskógarkend ar byggingar av oljuidnadar- stoðum og skøkjuhusum, um leyst varð givið, fyri ikki at tala um tað fremmanda arbeiðsfólk- ið, sum lættliga kundi kollrent ungdómanna hugmyndir um innihaldið av eini mannsemandi foroyskari lívsforslu. Húsaleigu- spurningurin er annar táttur av somu sek, og vildi hesin nervað okkum munandi meira, enn tað vána árin tjóðini longu hevur verið fyri orsakað Nato- og Marinuhermannaíbúðunum i Havn, sum i alt ov stóran mun er tilhaldsstað hjá fávitskutum bygdateysum, sum „einki hava at fara til«, sum tær siga og oðrum floksum, sum eisini finn- ast í Havn. Onkur, sum helst vil gera seg betri, enn hann er, kundi hugs- andi sagt, at slíkt er racistisk hugsan, men tað verður harvið, tí eitt samfelag, sum ikki til fullnar grundar virkismet og politiska stavnhald sítt á lands- ins møguleikar og íbúgvar tess aleina, kann eins væl breiða oman yvir seg sum tjóð, tað veri seg sum sjålvstødur ella sum lutur av ødrum riki. Ivaleyst kundu vit vunnið hópin av peningi, um oljuidn- aður veruliga tók seg upp heima hjá okkum. Møguliga kundu vit eisini tey fyrstu árini lært okkum at liva við dálkingini av landi og sinnum okkara, um vit soleiðis kundu livað, sum okkum lysti, í leti og tervandi medviti um framtíð okkara. Sovið til eftir middag, farið upp, etið eina búrmáltíð av innfluttari blikka- foði við velskum legi afturvið og lættkløddum dimmleittum tæn- astuternum, sum brosandi sveimaðu til og frá, fyri síðan, eftir tvátt og limamýkjan í egnu svimjuhøllum okkara, at verið borin oman til næstu spælihol- una ella náttklubba, sum nú sjálvandi eisini eru opnir um dagin, og so sessast við eðrum patrónum við roulettina, alt meðan prátið gongur um gullið, sum nú hópar seg upp í stokka- stovuni í Tinganesi og berg- holinum suðuri í Hvalbæ, tey seinastu morðini í Oljubø, um loyniskipið, sum fyrradagin legði at boristødini Texacoshark II við skambyrsufarmi, ónæra- kykmyndum og nýggjum kvinn- ufarmi til teir arbeiðandi, um væleydnaðar mutursroyndir við politikkarum, tær nýliga inn- fluttu go go- og vembrahirsandi dansarindurnar, sum hverjar í sínum lagi av gullsetta pallinum litir. brókavídd. Cordial góðar. PÍ. hjá Telf. 11395 S. Klædningar Nýkomið er stórt úrval av klædning- um til ungar menn, smartir við víðum brókum og uppslag, nógvir vakrir Til teir tilkomnu hava vit landsins størsta úrval i klædningum, sámulig Twist, ull terylene og nógvir litir. Jakkar og buksur, ið hóska til, er eisini nýkomið í stórum úrvali. HARROW skjúrtur, vakrar og hald- og Baðikápur (frotté) kr. 108,00. Úrval verður sent á bygd. Torshavn ALT TIL MANNFÓUK... vid eggjandi eygnabløkum og talandi limaburði royna at tekkj- ast tí ríkasta sum best, og púra rætt, hesin vendist frá spælinum og milliónunum til dekkleitta al- fonsin ella skøkjuånaran fyri at tingast um kostnaðin á eini ávísari, sum hevur víst sterri hegni enn hinar í royndunum at holva litfarnu rangu sína út. Tað sama dag um dag, deyður fuglur í fjørunum, eingin bátur á firdin- um, klógv sæst ikki í haganum longur, eingin bøur hoyggjaður, ongar retur at stjala hjá óvitun- um, innflutt hundatvest er nú bert fyri tey rikastu, oydibjørg, tómar kirkjur og samkomuhús, fuglasjongur eingin, hin einaferð so stásiligi skipafloti okkara liggur og ferst í rusti inni við Hulkin, flaka- og frystivirkini larra so dánt, men einans fyri at halda koldum innflutta blikk- amatinum, duga ikki longur at siggja blómurnar spretta og kenna anga teirra ti nú virðis- meta vit alt eftir útlendskum máti, og tjóðarinnar áður so víði sjónarringur treingist nú alsamt til viddina á teimum oljuopnum, sum uttan íhald goysa okkum svarta gullið upp av grunni. Hetta er ikki dámadagstala burturav, men beiskur veruleiki, um vit ikki í hesum máli hjálptir av fedranna arvi fóta okkum, sum tað semir seg frilyntari tjóð. Helst man tað vera ynski- hugsan at halda, at vit av ein- tingum fara at megna at halda aftur oljuvirksemið á okkara leiðum, um hald veruliga er í hesum tíðindum um foroyska olju, serstakliga um hugsað verður um, í hvønn mun vit eru heftir av umheiminum, tað veri seg handilsliga, peningaliga (Danmerk) og verndarliga ella hernaðarliga, hóast hetta sein- asta er ímóti fólksins og tingsins vilja. Men til tess at standa betur brynjaðir móti tí ágangi, sum verður at koma, eiga vit frá skrivandi stund at fara undir umfevnandi ábetur landbúnað- inum og orkuni viðvíkjandi fyri soleiðis at loysa tað haft, sum tað má kallast, tá tjóð er matliga bundin av oðrum. Eisini må tað haldast at vera mannminkandi livsførsla fyri tjóð sum okkara, at vit ikki fyrst av ollum troyta allar = vinnuligu = møguleikar landsins, áðrenn vit leita okkum til útlondini við breyðposanum, og síðan seta okkum í skuld fyri neyðsinjaðar- og óruddisverur, sum vit lutvis kundu framleitt sjálvir, og enn minni kunnu vit loyva okkum at tala hart um mannarættindi og matverupoli- tikk á millumtjóðastigi, so leingi vit ikki sjálvir troyta allar møguleikar landsins, til tess at skapa innihaldsríkastu arbeiðs- umstødur fyri landsborgarar okkara. Tað er hóast alt royndur lutur at siðmenningarligu sterk- astu londini eru tey, sum miða fram móti sjálvhjálp á ellum okjum, og er tað eyðsæð, at landbúnaður og fiskiskapur er miðdepulin í slíkum sjálvsræðis- politikki hjá småfeløgum, sum hava atlogur til hesar vinnur. Kendur norskur rithevundi helt einaferð fyri, at rættin til at búleikast á hesi jarð høvdu ein- ans tey, sum samvitskufullt røktadu jørdina og sjógvin. Uppbýtið er meguliga heldur Framhald á síðu 11