leygardagur 16. november 1974síða 10

Nr. 65 — 16. november 1974 sosialurin so lítið sást. Nú komu vit at hugsa um hetta erindi í Grettis- kvæði »Hoyr tú Grettir, neyðar maður, tað vil eg tær ráða, far tú tær á Drangoy út, ti har torir eingin våda.« Inni í Skagafirði er Drangoy, har búðu Grettir sterki og bróð- urin Illugi, og har vóru báðir dripnir 12/8, kl. 7, løgdu vit at í Ísafirði, og tá vit høvdu drukkið kaffi, fóru vit í land at hyggja at býnum Býurin Ísafjørður er í Skut- ulsfirði, sum er á vestara armi, ella rættari sunnara armi á Ísa- fjarðardjúpunum. Tað er besta havnin, eg havi sæð. Býurin er á einari slættari oyri. Har eru 0. u. 3.000 fólk. Tað er ein sera dámlig bygd við reinum væl hildnum getum og vekrum húsum. Har er fótbóltsvellur mitt í bygdini, svimjingarhøll og matmeðraskúli og íkki at gloyma spælipláss hjá smá- børnum. Skúlin er stórur, og tað seg, at isafirdingar hava bæði haft ans fyri og dugað væl V1SI1r at gera tað hugnaligt og gott hjá børnum og ungfólki. Tá ið vit komu inn til Ísafiarð- ar um morgunin, var eingin av okkum uppi, og meðan vit gingu har á oyrini, komu vit at tala um, hvenn veg vit vóru inn- komin. Har var nógvur tvi- dráttur um hetta, ti ikki kundi síggjast, meðan vit gingu har ókunnug fólk hvønn veg vit kundu vera komin inn. Tað var ikki fyrr enn vit komu á endan á oyrini, og vit vistu, at hon er á vestara armi á firðinum, at vit kundu ætla, hvønn veg vit vóru komin. Av Ísafirði fóru vit til Suður- oyri í Sugandafirði, har var steggurin ikki meir enn 1/2 tíma, men vit vóru í landi og fingu at vita frá manni, sum vit hittu, at har eru um 400 fólk, og at foroysk skip fyrr vóru von at koma inn har. Av Suðuroyri í Sugandafirði fóru vit kl. 13 til Flatoyri í Øn- undarfirði. Veðrið var av tí allar- besta, sólskin, og havið so deyðaslætt. Sum allir foroyingar vita, ið koma til Íslands og kenna strendurnar har, eru tað brett fjøll, skriður og skursl, sum ser- merkja landið. Í einstøkum stød- um er slætt lendi, men tað rætta slætta lendið fáa vit ikki at síggja, fyrr enn vit koma burtur frá strondini inn í landið, tá kunna vit síggja stórar víddir, sum vit ongan gruna hevdu um, tá vit bert sóu landið uttan av havi. Tó at vit ikki vóru so ógvuliga víða inni í landinum, so fingu vit tó at síggja nakað av ti slætta Íslandi á ferð okkara á Snæfellsnesi og á ferðini frá Húsavík til Mývatn og Akur- eyrar, seinni fingu vit at síggja + Hotel Bifróst i Borgarfirði tað á ferðini til Gullfoss og Skálholt. Vit komu til Flatoyrar kl. 14 og fóru í land. Har hitti eg mann, sum segði, at har eru 500 fólk, 13 fiskiskip eru har, men tey vóru ell burturstødd. Á Flatoyri búði Martin Tausen úr Vági og sonur hansara Tryggvi. Martin var ikki heima, hann var skipari á skipi, sum royndi við snellu. Maðurin, sum eg hitti, var verfaðir Trygva. Trygvi, sum er lærdur kokkur, arbeiddi á hotel Bifrost í Borgarfirði. Veðrið, sum vit higartil høvdu haft, hevði verið av ti besta, men á Flatoyri var tó tað besta veðrið á allari ferðini, brennandi sól og eitt lot av norði. Av Flatoyri fóru vit kl. 14.45 til Tingoyri á Dýrafirði. Av ferðafólkunum við »Esju« vóru tað fleiri, sum vistu væl at Tingvalla, Síða 10 siga frá teimum steðum, vit løgdu at og sigldu framvid, og ofta dugdu tey at siga eina søgu frá gamlari tíð í samband við ymisk pláss. Á nesinum innan fyri Bolung- avík, uttarlaga á vesturarminum á Ísafjarðardjúpinum, stendur viti. Oman fyri vitan er fjall ella høgur hamari. Ein maður av ferðafólkunum við »Esju« segði fyri mær, at tað fjallið ella ham- arin eitur Turið. Tað er kallað eftir velvuni Turið Sundafylli, tað var hon, sum fyrst tók land við Bolugavík. Sonur hennara var Vølu-Steinn, sum fróðir menn vilja vera við hevur yrkt Veluspá, frægasta norrena kvæði, sum til er. Tað var stuttligt at tosa við íslendingar um íslendska søgu og bókmentir, teir vistu nógv at siga frá, men vit vóru heldur ikki serir í bókmentum og søgu teirra og ofta helt eg, teir vóru heldur enn ikki bilsnir yvir, at vit vistu so nógv, ja, við hvert segdu teir, at vit vistu meir, enn teir vistu. Meira Holmes áhuga at 9. PARTUR Eg skilti á andlitsbragdi Hopk- ins, at tað hevði hann ikki. Men framdi stuldur av virðis- skjølum og síðani hvarv Hetta er ikki beint. Hann helt, at hann, um harimoti hava meiri toktist hoyra um min stundir- fóru at kundi rinda alt aftur. verða til tess, Hann fór var tann upprunaligi sølumadur in. At enda fekk eg greiði á ti Tað var Peter Carey, hesa smáttuna Sjálvandi spurdi eg meg fyri um sum atti henda mannin. Eg fekk at eftir sir Arthur Conån De Dawson og Neligan. Tygum siga bankafirmaid å vesturstrondini, segði hann. Firmaið, sum fór á húsagang við einum undirskoti upp á millión- upphæddir, og sum gjordi familjurnar Cornwalls serar eftir tær vórðu volaðar. Síðani hvarv Neligan, ikki satt? Júst so. Neligan var faðir mín. Endiliga tóktist tað, sum vit nakað, ið Men vera komnir fram á beina á leið. stundis tóktist munur millum svikamannin Carey, skipara, við einum av egnu skutlum sínum. Vit lýddu við áhuga á frásogn hins unga Neli vóru kundi sam- stórur henda banka- og Peter dripin sum varð forvitnir og gans Tad var faðir min, sum stóð á odda hesum firmai. Dawson tikið seg úr starvi. Eg var tá bert 10 ára gamal. Men kortini nóg búgvin til tess at kenna svára skomm av framferð faðir míns Tað varð altið sagt, at faðir fyri hevði ——GG——wWwwwwWwWwW—w—wWwWwWwØØØ91 við lítlu yacht sínari til Noregs júst frammanundan boðini um, at hann skuldi setast í varhald komu. Ég kveldið, tå farvæl. Við hús lat hann liggja ein lista yvir tey virdisskjøl, hann tók við sær. Samstundis svór hann, at hann fór at koma aftur sum ein heiðurligur maður, og at hann fór at rinda aftur alla skuld. Men eingin hoyrdi nakað frá honum. Vit bæði, móðir og eg, ivadust ikki eina letu í, at hann saman við yachtini og virdisskjølunum var gingin burtur á havinum. Men ein góður vinur okkara segði frå, júst meðan vit gjørdu okkum óhugnaligar tankar, at nøkur av virdisskjølunum, faðir hevði havt vid sær, vóru komin til sølu á børsinum í London. seinasta móðir tað segði minnist hann Tit kunnu hugsa tykkum stóru undran okkara yvir hesa frásogn. Eg nýtti fleiri kanningar: „tt ir til tess at koma eftir, hver ið vita, at hann var ánari av einum hvalaveidiskipi, sum skuldi koma aftur nakað um somu tið faðir farin til Noregs. Heystið hetta árið veðurringt. Og ikki minst gjordi á sjónum sum min var royndist tetta seg galdandi Tað kann ti hugsast, at yachtin, aðir mín ferðaðist í, rak norður eftir móti skipinum hjá Peter Carey. Um hetta var tilvildin, vat var so av faðir minum? Um eg hevði fingið at vita frá eter Carey, hvussu hesi virðis- skjølini av nýggjum vóru komin á marknaðin, hetta eitt prógv fyri, at faðir ikki seldi vildi verið skjelini. Eg fór síðani á ferð til Sussex fyri at hitta Peter Carey. Men tað varð júst um sama mundið, at hann doyði Eg las aftaná í ymsum frá- greiðingum um smáttu hansara at hann hevði í henni gamlar log bøkur, ådur høvdu mborð á skipinum. sum verið Framhald