leygardagur 14. desember 1974síða 10

sosialurin Froskmaður ger kanningar í Íshavinum nýggjan klædnabúna, sum betur er egnaður at arbeiða í í pólar veðurlagi, ella nýggj tól betri enn tey verandi. Samstundis sum vit lógu veturin á pólar stødini skuldu vit á eina sterri nningarferð um allan oyggja Papanin 1936 bleiv út nevndur til leiðara av fyrstu sov jettisku granskingarferdini til Norðpólin, spurdi hann meg, um eftir sir Arthur Conán Y eg vildi koma við. Eg tók sjálv- andi gleðiliga við tilboðnum (rekaisstød okkara var tá kallað SPI og var hin fyrsta av sinum slagi. Nú eru teir komnir til SP nr. 21 og SP nr. 22, sum báðar eru í nýtslu í Íshavinum) Arbeiði okkara á isinum gav indini ein hóp av nýggjum og ihugaverdum. Fyri fyrstu ferð tekk ein eina vitan um botnreli effið undir Íshavinum, og ein tað fekk fyri fyrstu ferð greiðu á, hvussu ísurin í roynd og veru var, um magnetiskar misvísing- ar og um samansetingina av plankton (smádjórum í havin- um). Fyrstu ferð . . . nógv hendi fyrstu ferð tá. Fólk úr eldra ættarliðnum í Sovjetsamveldinum minnast, hvussu øll tjóðin fylgdi við gongdini á granskingarferð okk- ara. Vit vóru róptir papinarar. Tey fylgdu við í dagliga arbeiði okkara og vóru tilreiðar at koma okkum til hjálpar, nær tað skuldi vera. Hetta vistu vit væl, vit vóru ernir av arbeiði okk- ara og kendu eina stóra ábyrgd fyri fødilandi okkara. Síðani fekk eg heidurstørv og varð framfluttur, men at vera kallaður »Papinari« eri eg fram- vegis errin av. I 1940 fekk Papanin, ið var leiðari av stjórnini fyri norðligu farleiðunum, álagda eina vanda- mikla uppgávu, nevniliga at loysa kanningarskipið »Sedov«, sum var innifryst í stórum is- rúgvum í næstan 2 ár. Henda ferðin hjá Papanov eydnaðist sera væl, og tá hann var heim- komin í ellum góðum, var hann fyri aðru ferð lentur við Lenin- ordaninum og hetjugullstjørnu Sovjetsamveldisins. Undir seinna heimsbardaga skipaði Papanov fyri mótteku av verum og krigsútgerð frá teim- um sameindu í heilum skipa flotum til havnir í norðara parti av Sovjettsamveldinum, m. a. Arkhangelsk og Murmansk. PARTUR Woddman's Lee spurdi eg Tað er frálikt, segði Holmes Holmes Vit læra oll av royndum. Og sum tygum eiga at læra í var Nr. 73 — 14. december 1974 Eftir bardagan arbeiddi Pap- anin við at menna ein heilan kanningarflota. Hesin floti um- fataði tá bert eitt skip, nevniliga »Vitjas«, men tað er í dag Papanin at takka fyri, at Sovjet- samveldið hevur ein framúr góðan kanningarflota, m. a. ein hóp av slagnum »Akademik Kurtjatov«. Ja, líkamikið hvat vinur okk- ara hevur tikist við, so er alt gjort út í odd og egg. Eitt fyri- dømi fyri eftirkomararnar. Og eitt aftrat. Í 50'unum, tá tørvur var at kanna innsjógvar, út- nevndi Vísinda Akademiið Pap- anin til stjóra fyri eini tá lítlari kanningarstød við Rybin-vatn- veitingina í Norðara parti av Miðrusslandi. Hetta er nú ein vidakendur stovnur fyri innsjóv arlivfrødi. Professarar við stovn hansara teljast millum heims- kend nøvn og eru líka so ernir sum vit av at vera kallaðir »Papaninarar«. Rekaisstødin SP-22 fær matvørur sendandi vid flogfari Hvussu komu tygum til Eg skal siga frå øllum. Tad i årinum 83 i august hesum viðfangi, er, at ein aldri = mánaði. Peter Carey var skipari umborð á »Sea Unicorn«. Eg var N'ad gingu mong ár, áðrenn fekk nakað at vita aftur til hansara Sjálvur helt eg, #t hann var niðurundirkomin av iðran um rerð sina umborð á Sea Unicorn og ti livdi í einsemi eigur at sleppa hin meguleikan av hondum. Tygum høvdu stóra trúgv til tann unga Neligan. So stóra, at tygum ikki høvdu stundir til at hugsa um Patrick Cairns, sum tók lívið av Peter Carey Hin grovmælti sjómaðurin legði nú upp í samrøduna Hoyrið tit meg, segði hann — Eg havi als onga orsøk til at kæra um viðgerðina, eg fekk fyri letu síðani. Men tó krevji eg, at tygum vanda tygum meiri um orðanýtsluna Tygum siga, at eg myrdi Peter Carey. Ég vil siga, at eg tók hann av lívi. Og tað er munurin Kanska fara tygum ikki at trúgva mær. Kanska fara tygum bert at halda, at eg spinni okkurt í Als ikki, segði Holmes Latið okkum hoyra, hvat tygum hava at bera fram Tað er skjótt at siga frá, og Harrin skal vita, at hvert orð er satt í fråsøgn minari Eg kendi Svarta Petur, og tá hann hevði knivin á lofti, rendi eg skutilin gjøgnum likam hans ara. Soleidis doydi hann. Tygum kunnu kalla hetta morð. Men eg kann eins væl doyggja við einum reipi um hálsin sum við knivi hansara í hjartanum ein av manningini. Vit vóru staddir á havinum og gjørdu okkum búnar til heimferð, tá ein litil bátur rak móti skipinum I båtinum var ein maður ein landsmaður. Vit tóku bátin inn á dekkið, og skiparin og hesin illa komni maðurin hevdu drúgvar samreður í kahúttini Viðforið hjá ti skipbrotna var einans ein blikkkassi Eg kann minnast, at navn hins fremmanda ongantið gjørd ist manningini kunnugt, og nåttina eftir hvarv hann Tad varð sagt, at hann annað hvert var sjálvur lopin í havið, ella var hann skolaður út í stødugt ringa veðrinum á heim leiðini Bert ein av manningini visti um allan tilburðin at siga. Tað var eg. Ég visti, at skiparin hevði tveitt tann fremmanda fyri borð í náttarmyrkrinum. Hetta var, tá vit byrjaðu at nærkast Hetlandi Ég læt einki leka út. Men bíðaði bert eftir, hvat ið fór at henda Ná vit komu aftur til Skot lands, var alt togn Ein fremmandur var horvin á skipinum. Og eingin spurdi um nakað Stutt eftir fór Peter Carey í seinni eydnaðist mær at fáa at vita, at hann hevði tilhald i London. Eg fór síðani á vitjan til hansara. Eg hitti hann, og hann var bæði blíður og týður Fyrsta kveldið, vit aftur vóru saman, skonkti hann dúgliga Men kveidið eftir var hann í ringum skorðum og meiri enn ålvfullur Vit pråtadu aftur um gamlar lagar. Men sum kvøldid leid egði eg til merkis, at andlits ragd hansara gjørdist ógvus igari. Eg fekk eygað á skutilin, har hann hekk í smáttuni, og wgsadi, at kanska fór eg at 1ava hann fyri neyðini seinni At enda fór hann á føtur og kom yvir moti : mær Eygu lansara søgdu frá hati og evnisøku. Ein fellikniv hevði iann í hondini. Men áðrenn rann fekk stundir at fara niður í slíðran eftir einum størri knivi, evdi eg skutilin á lofti og rendi ann gjøgnum likam hansara Tu góðasti. Sum hann rópti I somu løtu fekk eg eygad å ein blikkkassa har å hillini. Eg hugsaði, at eg hevði eins góðan rætt til at eiga kassan sum Peter Carey, og gjørdi ti ikki mætari Men sum tann vanligi byttl ingurin eg eri, gloymdi eg tubbaksmappuna á borðinum Framhald