leygardagur 22. november 1975síða 9

Nr. 82 — 22. november 1975 sosialurin Síða 9 NS ; 7 Á 2 7 (4 Ap 10 % Uff, A N N (7 7 m N WM Í 77 7 I Í NN N Hf Í Á 77 7 Us N SN N NN IN NN 7} 44 77 UN N 7, N NA x NN Í. {PM % SN 2 NN 2} // WM, 7 7/} Pr / 7) 4 u…, 1 I thú) AN N VA d N AN SE AM fr N N NN N NN NM NN Í IN IÆNNNN lá 177 2 — VW il R N NN N NN 7 N N N NN NN N Ar N VIÐI fin NN N f (4 N N /, Í NN N Z I / HM I 7 NK Ritstjóri: Hans Thomsen Summar í Spania eftir Nordahl Grieg 4. partur Strangur sensurur er í Spania, og teir útlendsku tíðinda- menninir sleppa ikki út til frontin, men ein morgunin eydnast tað Nordahl Grieg at fáa pláss í bilinum hjá einum sponskum blaðmanni, og nú hittir hann nakrar av teimum nógu umtalaðu sponsku stjórnargeneralunum stóð „Synir Onglands« Álopið uttan fyri Madrid var í fullari gongd, men eingin av teimum útlendsku tíðinda- monnunum fekk loyvi at koma út til frontin. Hvenn morgun skundaðu teir sær niðan á pressusensurin at vita, hvussu vorðið var, men svarið var altíð tað sama: >Nei, heldur ikki í dag«. Trekir og beiskir í huga hoknaðu teir niður á stólarnar og spurdu, um hetta skuldi vera kríggj. Á borðinum stóðu skrivimaskinurnar so líkkistukendar undir svørtum hettum úr voksdúki. Pressan helt til í einum gomlum stórmannshúsum tætt við Puerta del Sol. Har var ein ovurstór forhøll, og allastaðni stóðu standmyndir nútímans sponsk > høgg- myndalist, sum her var stúgvað saman, nú meðan kriggið var. Seinnapartarnar fóru vit av og á at hyggja eftir onkrum filmi, sum gekk. Í fleiri vikur var sýndur >Synir Onglands< best umtókti filmurin. Henda rokkenda fråsøgan um bretska heimsveldið mátti annars ikki verið serliga væl- hóskandi fyri fræslisstrids- menninar í Madrid. Í heilum sást tú eingilskar heryvir- menn koma turnandi á hest- baki eftir indiska fjallalands- lagnum, seta eld á býir og gera skomm og skaða um seg, so blóðið fleyt sum áarstreymur, alt samalt fyri at verja Ongland, sum er so friðsælt og grønt. Men upp á ein kringsettan bý kendust hesir tvey túsund tvísporandi metrarnir av filmi sum ein lætti. Glað klappaðu fólk at síggja allar hesar muhameds- menninar, so arabiskir at síggja til, taka til rýmingar. Allar biohellir, sjónleikar- hús og matstovur lótu aftur um dagsetur. Í einum býi fullum av hermonnum, kring- settur av deyðanum í allar ættir, hevði tú væntað eitt vilt lív, men dansistovur vóru ongar opnar. Ýlini køvdu sendingarnar Nekur kveld hevði eg nakrar sendingar í útvarpinum til tjúkkur, ullintari skjúrtu og revolvara við lið stóð inni í sendararúminum Norðurlond. Ein blídligur maður í og gálvaði eggjandi mín. Undir einum uppslagi, har skrivað tigandi<, sótu teknikararnir og spældu kort. kódnaði í ýlunum frá send- arunum hjá Franco; framman fyri hasari mikrofonini kundi tú sita og rópa so galið tær lysti, púra vissur í, at ikki eitt menniskja í allari verðini hoyrdi teg. Tá eg kom upp úr úvvarps- inn til hegrumegin ein hegur heryvirmaður >Verið Men alt Spanska kirkjan hevur ell hesi árini styðjað Franco og stýri hansara. Vinstrumegin ein limur í einum loyniligum kirkjuligum felagsskapi, kjallaranum, skundaði eg mær oman eftir tí myrku gøtuni, ti hon lá beint í skot- linjuni. Å heimleidini kom eg fram við »Palace«, ti stóra glæsiliga hotellinum. Nú hevdu teir tað til sjúkhús, og har var fult av særdum her- monnum. Í heilum hoyrdi tú teir geva seg av pínu: oi, oi, oi, ljóðaði tað út gjegnum vindeyguni, sum stóðu opin, og við hvert róptu teir upp á madre mia, upp á mammuna. Hvert kveld kl. 10 kom ein tíðindamaður hjá Miaja gene- rali við tíðindum frá krignum. Hetta varð útbýtt millum teir útlendsku tidindamenninar, sum tóku við hesum heldur beiskir í húg, tí hver tann einasti av teimum var ein gorhungraður tíðindaveiðu- veiðumaður. Hetta vóru stak dugnaligir menn, sum sjálvir vildu sleppa at viðgera evnið og ikki vildu lata sær lynda bert at fáa ein pappirslepa stungnan í hondina. Hevði ein teirra framíhjá fingið at vita, at jørdin fór at ganga undir í morgin, hevði hann so findarglaður sett seg at skriva hesi stórtíðindi upp á maskinu. Vit fara til frontin Sum dagarnir gingu, fóru vit allir at ótolnast, vildu sleppa út til frontin. Eitt kveldið frætti eg frá nokrum sponsk- um vinmonnum, at ein blað- maður, Lino, frá stersta blaðnum í Madrid, skuldi fara. Eg fór at hitta hann. Hann hevði eitt pláss eftir í bilinum og segði, at eg skuldi sleppa við. Vit hittust morgunin eftir kl. 7. Á tí svalligu, kláru luftini hingu nakrar smáar meinaleysar skýdiglur. Loft- verjan skeyt eftir einum fas- istiskum jagaraflogfari. Umframt Lino, bilstjóran og meg, skuldi eisini ein foto- grafur koma við, men har kómu tveir, við fototóli og revolvara, lågvaksnir, kimi- ligir menn. Báðir hevdu stóran ring á hondini við