leygardagur 24. apríl 1976síða 8

Síða 8 må royna at gloyma, so trægt sum hetta bar til at gera Og eitt gleddi hann: at hann ikki so mikid sum eina løtu hevði borið agg til Trond. Ti var ikki lívið nog tungt sum igjøgnum, skuldi plågast av hatri til medmenn var at strida seg um tú ikki eisim iskju tini hongdi sagi Í var trænagla, samur ok Ina Upp ur stabbanum og dreiv hana fastari niduriaftur. Få stóð Elin bráddliga l Hon hevði hendur durinum nar upp fyri andlitið at verja tað fyri Le vedrinum, medan vindurin vavdi høgtidsstakk in hjá henni um leggirnat Ikki lukkuligt sum veðrið nakar beinleiðis hoy erri er tað ikki í kvøld,« emtaðist Ivar um altid 1 dl so væl at lat í til Ingrid hjá Trónda er om KOMI helt Elin kor nn við Frondur i so onåttur ringur í kveld. Tey halda, tað Ing? ur tað held 11 ið hvu 1 6 Í | tvðjað eg am a ø irskaftið. S tøð hann og 1gdi fra yri seg eina góða Ø ðrenn I arað Q stendur la I I F vi kal surtur æTr H« r ir r ein 1 y 1 r uni á Tor ne gl VOL Í FONndult í ð iðum dr gjunun r Í ev han n tsk r doktara | ð IM ve og hugdi fran Í Yr! eg i il 1 g innhugsi i ) mt ð Me 5 leyða eður (6 nu! i øld el inf Tad fe o ikki at bera til Í í | i | par VI Uvu g 1 I Hoi 1gd1 | pp á I Mi els | it I inniliga ikki spardi tta Í eg ik! ingið og minst t im dagar ir,« iraði ir og sprær t Øl g tað, høvdu ØK } ey i 4 rel handa art niður laftur ibbar Elin stóð og hugsaði um etta, Ívar hevði sagt ju vað mundi hann hava rætt asun 3 g hann altíð evði allan ettin 1 ti, hann egði, Ívar Úti d lurin um húsa rnar kid var s« ett it tú art um at kódna medan hurdin å vidaskurinum bresti upp og aftur å slitnum leikindum Tað kveldið fór Ivar i líðini á longum tjórubræddum skíðum suður eftir fjøllunum. Hetta var undan hjá honum, og tað gríslaði undir skidu fialunum, har lyngur og most stóðu upp úr skarakavanum. Geta var eingin, einans villini fiallaviddin. Men hesar vidd- fjallabúgvum mein steinpirr- kryplaðan ir eru hverja hvønn kunnigar, una og teir. Og er ella seg ettir, runnin kenna eingin getan varðin at leiðbeina so er altid taka odnar skyferding til at hjå teimum í myrkri og kom við longum seigligum fótafetum á skíðum oman eftir høvudsgøtuni í Røros Um midnáttarleitið ein einsamallur maður akandi Gøtan var avkavað. all sum hon var, vindeyguni gleddu blonk og honum til báðar klokkan í ti m á Retoskirkj rk al síður, meðan høga torninu uni slerdi tólv dynjandi slog út um Men ovara kirkjugarði, har fjalla hvein staðin uppi í búgvarnir lógu grivnir, kaldur og gravar- norðanvindurin einsljóðandi millum krossarnar, sum stóðu so avísaðir og svartir í jólanátt Ívar fekk heilivågin frå ramla doktara og helt tundini aftur til fjalls. Og ss longur nidan, hann kom 1 varð. Ein ettir veðri jallið, tess verr fyri og annan striddi hann seg moti at kódna i øllum fekk illa Hann steinin at kroka men hetta var tå kundi hann Eisini kendi hann, hvussu støvnurin var um at fåa vald å honum, og hvussu hættisligur hesin gesturin var, visti hann so væl, ti tad var deydin Vítur mátti hann fáa skid irnar upp á seg og halda á fjallaviddina. Timarnir gin gu, stjórnurnar hvurvu mill- | ini handan fjøllini, og dagurin gránaði kaldur úti í eystri. Nú var bert var í Lidini óttað- t: at hann ikki skuldi siggja eitt, sum Í Frond aftur á lívi, og syndar- ligt hevði verðið, um Tróndur i verðini, bert ti it hann ikki fekk ta har kuldi farið av heilivagin, hevði hann mest fyri x neyðini. Lungnabruni beind fyri mongum manni i hesum eitt oðrvisi statt fyrr í tíðini, ti tá var altið | f vgd, årum Ta var sindur onkur í hverjar! sum dugdi at taka teimum av blóði fyri sjukuna »Nu er ikki at egði Ívar við tti skíðirnar harðliga niðru í gevast,« se gsjalvan og kavafonnina. Um morgunin stóð hann uppi á eggjartrom sosialurin Hvat er hetta? hvat í ólukkan myndin vísir. Jú, hetta tær leskiligastu eður, sum tiknar eru Skiris- dag á Tvøroyri. Har suðuri er Onkur spyr óivað, eru gamal siður at fara eftir uðu fyrrapartin Skirisdag. Hóast veðrið stormur og regn, vóru nakrir mans eftir ødum, og fingu teir var vánaligt i ár, nakrar spannir skáa norður í hugdi í einum ini og oman í dalin og Lidina. Nú var útlúgvaður, at hann styðja seg fram við furutrø- unum. Fokið var einki mink skóginum lá hann so mátti inni i kavin leysari. Skidirnar gro gjøgnum ad, og vu djúpar foyrur fannirnar. stakk Haran stovntung og frá sær sjálvum upp og helt niðan í kjarrið, og rýpurnar fóru flagsandi á flog og hildu málandi niðan ásarnar. Ívar var ikki tann maður, sum plagdi at gevast á hend ur. Hann treiskur sum fjallið sjálvt og óttaðist hvor var ki veður ella vind. Í innara- lumma hevði hann tað, sum skuldi bjarga granna hansara frá deyðanum. Og so eigasert at honum nakrantid kom til } nugs illkennast tað illa, tann tid tað var, nakrantið at inn á Trónd fyri alt sum hann he Y ði Men nú voru liðin manga og vera iminnin so og hevði tað ikki oll sjørt ímóti honum IS1ni tretivu ar og einki høpi var í at leingi hesi strævnu árini, hann hevði havt, verið honum til stóra eydnu, at hann ikki kendi til hatur. Ongantið hevði Lidin tókst tung- honum so drúgv og gongd sum henda jólamorg un. Kaldasveittin spríkti út umhann, og hann ristist á beinunum, men hetta hugsaði einki stórvegis um, bert at náa fram hjá Tróndi, ti synd hevði verið, hann vónaði áðrenn ov seint var skuldi nú Tróndur noyðast at doyggja frá øllum, sum nú alt Tory farið at blóma á var heyggi hesi seinastu árini Alt hetta hugsaði Ívar um, kikkandi eftir royndi meðan hann ondini og deyðmóður at styðja seg fram við trøun um Á døgurdamåla var Ivar í Lidini komin í túnið á Torv heyggi og royndi at loysa skidirnar av sær, men fingr arnir vóru so stivir, at hann fekk ikki knutarnar upp Men ongantið hevði Ívar í Líðini kortini verið ráðaleys ur... Við bit og slit fekk hann knivin úr slíðranum og skar skidifjalirnar leysar. So fór hann inn, dró vettirnar av hondunum og fór spakuliga yvir at seingini, har tróndur la „Ert tú ringur, Trondur,« segði hann og hevði seg fram yvir hann. Tróndur á Torvheyggi ren eyguni sundur og gloddi at Ívari. >Nú skuldarbrævið, og hatta veð tað I stundini, annars beiti eg lens eftir Hetta verður seinasta ávaringin, tú HEST tu Tróndur og rindar tú mannin tær fært fra mær, So tad,« lefsadi skuldi setast upp undir seg Men Ivar i Lidini smilkadi bert >Tað er so rimilig or FE góðsliga: t. at eg fari at gjalda. annað er ikki um at tala svaraði hann og trilvaði 1 lummanum eftir dropaglasi num Få kom Ingrid har og royndi at fáa Trónd at sissast aftur. »Ivar hevur verið hjá doktaranum fyri tc Trond ur.« Doktaranum,« leikadi Tréndur í. »Lika fanin leggi nakran doktara. Rinda x veðskuldarbrævið og eg 1 hatta tað í stundini, sigi eg!< Ingrid visti sær eingi liv andi ráð ikki 1 erðina alt »Trondur hevur ið um annað enn sitt liv, og nú liggur hann og meylar um pengar bæði dag og nátt, < eymkadi hon seg »Tu veitst, at pengar mugu til her í verðini, skal nakað spyrjast burturúr. Einki log ið er í hasum, Ingrid stóð einum góðsligum brosi 1 eyg Ívar framvegis við 7 nakrókunum, hóast hann var so nidurfyrikomin, at hann var um at signa. Tey frystu klæðini vóru nú farin at tána stovuhitanum, so her inni 1 teimum Ég tað rann úr verði helst noyddur at fara til hús at skifta og fáa okkurt turt upp á kroppin,< helt hann fyri og skuldi fara. »Nu vóni eg, tú verður betur aftur, Trondur.« Annan jolamorgun var eisini Ívar í Líðini lagstur av lungnabruna Hann gjørdi liti um seg, la mest og blundaði Nr. 30 — 24. apríl 1976 „Eg eri so móður, Elin, nu hevði verið gott at fingið eina hvíld. Striggid hevur mangan verið, veitst tú Elin sat ti blámálað armstólinur r hevði seg fram yvir hann. Hann t ð veittan av pannu hansara við einum handklæði. Nei, fatækur hav | antið erið. Elin sol Elin noyddi i føtur 0 VvVvir indey nur Í 1 sk idi ik! ra if h« græt. Og nu gjør« rådd li rå oO erl ra | irt ) hugnaligt 1 lit] | Líðir I ninum hoyrdust hvellir brestir frá bjarkarvið Inu meða rig klokkan á | tinum seir prátaði sitt prá l le hon leingja teimum i m ni vóru Elin itt ftur a € 191 io € il ur kind no Í vari ftir jálkunur men fekl , orðið up ja kirkjuklokkan niðr DYÐ ri K Í jomur arst | an! KAN lædda K( røl eisint I rði 11 N Por 11 utu £ tj t La øgT ti mal Í Í ir y fingu n bæði fl ni at lyda dá Hon øðar 6) i dag iklokkan é Ívar í for tí H hevå vo r y fx brostinum UV latt inn t í T fyr »H I 1} ni IKU! kirkjuklokkan, I ióladagir a tu ek brúður Í 11 „Hon ringdi eisini fyri tæl tann rin, Íva Í lin royndi a b in eråt in Inn! Ivar lå eina leti iðreni hann aftur fekk orðið fyri st »Nei vakrast ringdi hor fyri tær, kirkjuklokka tú ert vakt í brúður hor hevur ringt fyri ðani ho varð hongd upp í tot ið he uppi millum fjalla.« Hann royndi á