leygardagur 10. juli 1976síða 7

Nr. 37 — 10. juli 1976 sosialurin N NN VA IV NN NN N % N SN N Vs 2 NY lí N N 79, CP NN: N N bg Úff 77 7 CD UN SN NN Na I; & NN N i 7 Ul 7 Að i | SI |} W | | | il I] va UUU N ” NN (1 NNNN SNS. /,. ; MM NN 77 li MM NN 7 ll! Løjt NN NN AN Í SN *N Á X NS Ritstjóri: Hans Thomsen eftir bønum, eitt sindur tarn- við andi niðan eftir vegnum, men so gjørdist so óslætt, at hann mátti fara av og leiða súkl- una. Lætt var at síggja, hvat her var fyrifarist, ti allastaðni sløgdust teir falnu. ein ella i dungum i ti síða grasinum á bønum ella fram vegnum. Lummarnir Alopið var farið rótandi heim að av maskinbyrsuskjóting tømdir, og flugurnar surraðu frá tronganum og teimum uttan um teir. Hjá hverjum ti fimm ella seks bóndagerð- einasta líkinum, bæði teim um, sum lógu hvert sær, og teimum, sum lógu tilsamans, lá hópur av pappírum. Í grasinum og í ekrunum, báðu megin vegin — í stoðum eisini mitt á sjálvum vegnum lá hópur av útgerð: Ein herkøkur — hann mundi vera komin higar, meðan teir hildu væl til standa, og at einki fór Teir lógu har antin ein og at henda dungar av breyðposum úr skinni, unum. Í býnum hevði eingin mótstaða verið, og nú vóru teir komnir heilt yvir at ánni. Nicholas Adams kom súkl- var føddur í 1898 í ti sonevnda »middle-west« í Amerika og doyði í 1961. kallað hann Byron í okkara alda, ikki av leið. Á hátt Hemmingway tann stóra fyrimyndin hjá ungdóminum Ein amerikanskur ummælari hevur og samanberingin er Byron gjørdist sama sum Og orsakirnar eru tær somu. Ungdómurin kennir seg vónsviknan, men er í roynd og veru romantiskur. Hann sokallada uppi er i tidini og flykkist um ein mann, sum er dåmligur kraddaraandanum, sum er vónsvikin av ti og dårandi, ein mann, sum hevur livad eitt romantiskt liv og dugir at siga mannsliga frå hesum livi Heppið var tað, at henda hetja ungdómsins Stílur hansara er ógvuliga knappur, og í tí besta, hann hevur skrivað, sam- stundis var so stórur listarmaður stígur hann so hátt, at hann kann sammetast við tær fornu islendingasøgurnar. Vit fara her at prenta eina stuttsøgu hjá Ernest Hon er úr nothing< og hansara fert tú stuttsøgusavni »Soleidis Hemmingway. take ongantíð at verða. >Winner eitur AP VLTV VAPUL DEAD VMP VLAD FR Soleidis fert tú ongantíð at verða — spreingiknøttar, hjálmar rif lur nakrar við brókini upp og bajonettini grivnari niður í svorðin; teir høvdu roynt at grava seg niður, men ov seint var , og so aftur spreingi riflur, knøttar, hjålmar, spakar, lóðurkassar, pistólir við patrónum bind, og ein tung mask inbyrsa á trýfóti mitt í einum dunga av tómum patrónum; patonbondini hingu út av tromunum á teimum opnaðu lóðurkassunum; kannan til kølivatnid lá hvølvd og tóm; botnstykki var einki, og utt gass maskur anum lå manningin i løgnum og avskepladum stødum. Og i grasinum uttanum aftur ein 10pur av øllum hesum papp irunum. Har ønarbøkur; har vóru altarbekur og voru hóp myndir, har tú sást maskin 'yrsudeildina standandi á rað, fróir og vælhýrdir sum aftan á ein fótbóltsdyst. Nú Ógu myndirnar samanrukk- aðar í grasinum. Har vóru postkort við rakstrarrópum á, har tú sást ein eystur ríkskan hermann royna at fella eina kvinnu niður á eina song. Jú, har var ein hópur postkortum, telst mundu tey verða byt út beint áðrenn álopið. Nú lógu tey her, spjadd ímillum ilik av sovorðnum igar myndir og smáar mynd ir av bygdagentum og bern um, og allastaðni lógu brøv, røv í hópatali. Altid lógu so nógv pappir hjá deyðu, og hetta álopið hevði einki undantak verið Teir deyðu, ið her vóru nýliga dripnir, og eingin hevði givið sær far um annað enn tað, teir hevdu í lumm teimum logu, unum. Merkiligt so fåir av okkara eru falnir, hugsadi Nick. Eisini vápnafrakkar teirra stóðu opnir sum hjá hinum og lummarnir tømdir Av støduni, teir lógu i, bar til at síggja, hvussu skjótt og úrslitagott álopið var farið fram. Og so upptúsnaðir allir, nú so heitt var í sama hvørji tjóð teir vóru av. Teir mundu óivað hava roynt at verja býin til sein- asta mann frá tronganum, og fáir vóru teir eysturríkarar, sum hevdu havt stundir at taka seg aftur inn í býin. Har lógu einans triggir falnir á gøtuni, og líkt var til, at teir raktir, flýddu. Húsini í býnum vóru illa farin av skjótingini, múr- brot, kálk og skilp allastaðni veðrinum, vóru meðan teir Síða 7 at siggja í getunum, brotin stórviður, knasaðir takstein ar og allastaðni hesi djúpu holini, fleiri teirra so gul at siggja til av sinnopsgass inum. Í ellum sorilsinum lá hópur av kúlum og jarnpett um og ikki eitt menniskja nakrastaðni at siggja Nick Adams hevði ongum menniskja mett, síðani hann var farin úr Fornaci. Hann hevði fylgt vegnum gjøgnum tað kjarrvaksna lendið. Vin- stru megin hevði hann fleiri ferðir fjaldar undir Hann hevði sæð kanónir morberjagreinum. varnast tær, ti luftini leyvinum, tá sólin sá á stálið, men fólk hevði sæð. Nú kom hann gangandi srjøgnum byin og undraðist á, hitin darraði í yvir hann einki at hann lá manntomur. Hann kom niðan á vegin, ið lá oman it ánni. Millum byin og ánna var stór brekka, haðani áin sást og tann lági bakkin hinumegin, har eysturrikar arnir høvdu grivid seg niður Alt var so síðani hann var her Her niðri var ikki stórvegis broytt hóast harðar bardagar Herdeildin lå fram við åar bakkanum Ovast uppi høvdu teir grivið grønkad, seinast vinstrumegin ein hóp av holum, og har sótu nakrir mans 1 teimum varnaðist, hvussu maskin- byrsurnar stóðu, og hann sá, hvar rakettirnar stóðu á fot- um. Menninir logu í holunum og svovu. Har var eingin vaktarmadur, sum 3 hann. Hann gekk sina leið, og rópti á tá hann kom undan eini nos á áarbakkanum, kom ein ungur staputur loytnantur við reyð blóðsprongdum Loyt randaðum, eygum ímóti honum. nanturin siktadi eftir honum við pistólini. „Hver eru tygum?« Nick honum, hann var „Hvussu kann eg vita, at tygum siga satt fyri mær?a Nick leikakort sítt við myndini og stemplinum hjá triðja her inum. Loytnanturin tók tað segði hver rætti honum sam frá honum „Hetta havi eg eftir. >Nei, tað gera tygum ikki, < Nick. »Gevid mær kortið aftur og goymið Koyrið segði hasa pistolina. hana aftur í húsan.< kann eg vita, = „Hvussu hvor tygum eru?«