leygardagur 10. juli 1976síða 8

»Tad siggja tygum í kort inum.« »Og um nú kortið er fals- a-?< Latið hatta kortið eftir.« »Haldid so uppat við has- um tvætlinum,< segði Nick »og fylgið mær til meg hava blidliga, deildarleiðara tygara.< „Ég átti at sent tygum til høvudsmidstødina hjá her deildini.« »Hoyrid meg eitt orð,a segði Nick. >Kenna tygum Paravicini kaptey, hin há- vaksna mannin við ti litla yvirskegginum? Hann, sum er byggifrødingur og dugir eingilskt?« »Kennast tit?« Ja, heilt væl. « »Hvørja herdeild hevur hann undir sær? « Aiðru.< »Hann er blivin ovasti fyri bataljønini.« »Hygga sigg),« segði Nick Tad faa at einki var hent honum Tå Nick kom ut úr bynum, sprongdust knøttar i luftini høgrumegin yvir einum av teimum sund urskotnu husunum, og sidani hevði einki skotið verið latið av. Men ut, sum lætti at vita, at triggir spreingi heryvirmadurin så | teir lógu enn undir einari skotrið, so spentur at síggja til og uppgjerdur á málinum. Pistólin hjá honum loypti fjáltur á Nick. »Beinid segði hatta burtur,< hann. »Figgindin er heilt hinu megin ånna.« „Helt eg tygum vera njos- nara, hevði eg skotið tygum í stundini,< segði loytnantur- in „Komið so, segði Nick „Latið okkum fara á høvuds midstødina.« Hann hevði so vorðnan ekka á sær av hasum yvirmanninum Paravicini kapteynur tokt ist skrámutari enn nakrantið fyrr. Tå Nick heilsadi, reistist Paravicini frå skriviborðinum i hesum skýlinum undir jorð, har teir høvdu hevuðsmið støðina „Góðan „Ég mundi ikki kent dagin, < segði hann teg. Hví gongur tú í hasum bunanum?« „Eg fekk bod um at fara í hann.« »Stuttligt at hitta teg, Nicolo “ ÞÁ sama hátt Tu sært mær bara birgur ut Nú. hvussu stendur til?« „Hatta var álop, ið dugdi skal eg siga tær. Eitt megn arálop. Kom, eg skal vísa tær. Hygg her.« So visti hann mær á kort inum, hvussu gingist hevði við ålopinum kg komi beint nú úr Fort CI, egði Nick Fi 1 øllum brøgdum It væl hevði gingist i hond ja væl hevur gingist siga. Ovan- liga skalt tu vera hjå herdeild okkara nu?« Nei. Eg havi fingið bod um at ferðast mest moguligt, annað er ikki at væl. Hvussu, so teir siggja bunan.« „So, tað var løgid.« »Teir munu halda sum so, at siggja teir ein amerikanara i hermannabuna, fara teir at halda fleiri vera å veg.« »Men hvussu skulu teir vita, at bånin er amerikansk- ur?« >Tað skalt tú siga teim- um.< nú skilji eg »Å, so? Ja, Eg skal senda ein korpurál við tær, so tú kanst fara runt at visa teg og hyggja eftir hermótinum.e „Ja, beint sum ein av hesum lúsa politikkarunum, « segði Nick . hevdi betur i vanligum klæðum. So »Tu riggað nog nógv betur.« »Ja, og undir hatti,« helt Nick fyri. vAnnars var ætlanin, at eg skuldi hava lummarnar fullar av sígarettum, postkortum og tilikum,« segði Nick skuldi eisini havt ein stóran pakka av sukurlátu, sum eg so skuldi býtt ímillum teir við >Ég einum vinarligum orði og klappað teimum á herðarnar. Men hvorki rettir, ella láta. Men teir bóðu meg fara runt kortini.a „Eg ivist ikki i, at tú fert at hava eggjandi ávirkan á her- har vóru siga- postkort sukur- menninar. « síkki skuldi tú lagt i,« segði Nick. >Ég haldi nóg ringt vera, sum er. Annars hevði eg ætlað mær at tikið eina flosku av konjakki við til tin, men hon var ikki til at fáa fatura.« Para smiltist. Tenn hans- ara vóru blivnar gular. Vilt tú hava ein munn av Grappa?« >Nei, takk, ikki hava,< segði Nick. skal eg »Tad er ikki etur i ti.« »Minn ikki á hatta. Eg havi smakkin í munninum enn.« Nick mintist bráddliga alt aftur meg „Ég varnadist als ikki, at tú vart drukkin, fyrr enn tú fórt at tosa, tá vit koyrdu heimaftur i lastbilunum. « „Ég drakk meg altid so undan hvørjum álopi,< segði Nick. ;Mær hjálpir tað einki,« segði Para. einaferð, ta allarfyrstu ferð ina, og tað loypti bara fjáltur dýrandi framman „Ég royndi tað å meg, og tann tosti aftaná! Fu hevur tað heldur ikki fyri nevdini.« »Tad man ikki vera. Ég haldi teg vera nógv djarvari enn meg undir ålopi.« »Nei,« helt Nick fyri. >Ég veit væl, hvussu eg sjálvur eri. ti drekki eg meg heldur fulla fyri á kenna meg | ran, og ikki skammist sosialurin >Ég havi ongantið sæð teg druknan.« »S0?« segði Nick. »Hevur tú ikki tað? Heldur ikki hina náttina, vit koyrdu frá Mest- re til Portogrande, og eg skuldi fara í song, tá eg brúkti súkluna sum teppi og togaði hana upp undir øsid.« „Tað var ikki á vigvøll- inum.“ „Latið okkum ikki tosa meira um, hvussu eg eri,« segði Nick. >Hatta kenni eg alt so væl, at eg ongan hugin havi at tosa meira um hatta.« »Tu kanst tað sama verða her segði verandi fyribils,« Paravicini »Få tær ein blund, um tu leggur i. Her skadi undir skjótingini, og enn sær heitt: til at hendi ikki storvegis sólin on ganga úti. »Eg haldi heldur onga or- søk vera til at leypa framav.« »Hvussu veit annars vid hjá tær? « »Væl. Nu gongur upp å stås.« »Nei. Eg meini vid aftan å ta ferðina, tú veitst.« »Tad gongur bara men ljós má brenna hverja nátt, annars fái eg ikki sovið. Tað er tað einasta, sum enn situr eftir í mær av hasum.« „Eg segði altid, at teir áttu at havt hol á skallan á Nú eri eg ongin lækni, væl, sett tær men i hesum ivadist eg ongantid,« „Teir hildu so ið hvussu er, at tað átti at fáa líkindi at loka seg inni, og hetta varð sog jørt. Men hvi sigur tú so? Eg vóni ikki, tú heldur meg vera hálveran, her eg siti, ha?« »Nei, tu ert sum fyrsta dagin.« »Tad forbanniliga er, at hevur tu fyrst fingid våttan um, at tu ert hålvørur,« helt Nick fyri, veru ikki vegir fyri at fáa sannfort fólk um, at tú ert rættsiktadur.« »Tu skuldi fingið tær ein blund, Nicolo,< segði Para- vicini. >Tú sært hússetrið. Hetta er ikki, sum tá vit báðir vóru saman, liggja bert her og biða, til boðini um at halda avstað aftur koma. Eg haldi ikki, tú skuldi farið út í hitanum. Legg teg heldur her eina løtu.« „Ég haldi, eg fari at leggja meg eina løtu,« segði Nick. hesum Nick lá í koyggjuni. Tað var honum stórt vónbrot, at enn skuldi vorðin. Og uppaftur var, at Paravicini kapteynur skuldi duga at síggja tað. Hetta skýlið var ikki so stórt sum tað, hann hevði hildið til við deildini av ár- ganginum 1899. Tað hevði verið heilt frammi á fylking- aroddinum, og hermenninir hann vera so verri Il saman gjørdust frå sær sjålvum undir skjotingini, sum kom undan ålopinum. Para hevdi bod um at fara vid honum utum at vid teimum, tveimum sannføra ganga isenn, og teir um, al Hann hevði um royna at eingin vandi var á ferð rubbað høkureimina fast munnin, so varrarnar skuldu ikki siggjast. Hann visti alla tidina, at so titt og knapt teir komu útum, fóru teir at verða frá sær sjálvum, visti, at hetta var tað bera tvætl. Gev honum nevan, um hann ikki heldur uppat at gráta! So fær hann okkurt annað at hugsa um! Eg átti at skotið onkran av teimum, men nú er ov seint, ti so verða allir hinir honum havt bara ørir. Gen nevan, sigi eg! Teir hava flutt tiðina aftur til klokkan tiggju minuttir í hålvgum seks. Nú pura eru bert fyra minuttir eftir. Snåldra hasum dumma fananum og gev hon- um fotin i afturpartin. Heldur tu, tú fært teir at herja á? Vilja teir ikki, skjót so nakrar hinar gronina á av teimum og rek so fram! Men tú mást aftastur, sersjantur! Ti lítið batar at ganga á odda og varnast, at eingin kemur aftan á tær! Rek teir sum seyð undan tær! Ein pina- doyðs standur! Ja, soleiðis skal tað vera! Tú kveitir at urinum. Og so henda sinni- liga roddin, henda vælsign- aða reddin, sum segði >Sa- voia«. Hann var púra sinni- ligur, og ongar stundir vóru at umráða seg. Tá skotridin helt uppat, var hann púra í ørviti. Allur annar endin lá i sandasorli, og nú kom ferð á teir. Hann fór turnandi niðan eftir skráanum uttan at hug- sa petti, og hetta var fyrsta ferðin, hann hevði gjort hetta edrúur. Tá teir komu oman- aftur, sóu teir, at teleferica- húsini stóðu í ljósum loga. Nakrir av teimum særdu vórðu bornir oman fýra dagar meðan nakrir vórðu liggjandi eftir. Og vit herjaðu fram og tóku okkum aftur og komu omanaftur altid longur oman. Og so stóð Gaby Deslys har. Tað var so logið við tí. Hon var púra spillnakin, fjaðrar var tað hon uppi á Tú teskaði eym vera seinni, einasta, hevdi kroppinum. orð í oyrað á mær trata- ratra tú segði, vit bæði vóru so væl í fjør trata- i øllum fjadrunum Nei, tu Gaby! Og so kom tad: Eg eiti Harry Pilcer. Vit plagdu altíð at leypa út úr taxabilunum høgrumegin, tá vit fóru nidan ta brøttu brekkuna ratra í ongum fjaðrum. niðan á Montparnasse. Og hann sá hetta fyri sær hvorja nátt, tá hann droymdi um Sacré Coeur við ti hvítu kupuni, sum minti um eina sápu- blødru. Av og á var genta hansara uppi í hesum, men so við hvort var hon saman við onkrum ødrum, og hetta skil- ikki. Men rann áin hesar bæði ti hann næturnar Nr. 37 — 10. juli 1976 breidari og sinniligari, enn hon annars plagdi, og uttan fyri Fossalta stóðu eini lág, gul, hús, og allan vegin uttan um húsið vuksu pilatrø, og nærindis var eitt fjós. Har var eisini ein gryvja, og hann hevði verið har ótaldar ferðir og ongantíð varnast tað, men hverja nátt kom tað aftur, og hann sá tað so gjølla, sum hevði tað fjallið við Sacre Coeur, men hetta fekk hann at ræðast. Hatta húsið hevði meira upp á seg enn nakað annað, og hann sá tað hvorja nátt. Hann fekk ikki verið tað fyriuttan, men ser- liga illa ræddist hann, tá báturin lá harniðri so fridar- ligur millum pílatreini. Men áarbakkarnir vóru ødrvisi enn her. Teir vóru lægri. Líka so lágir sum teir við Porto- grande, har teir hevdu sæð teir koma vaðandi gjøgnum eingirnar, sum lógu undir í vatni við byrsunum á lofti, til teir snávaðu á og fullu so barlangir undir kav. Bíða nú, hvor var tað, sum hevði givið boð um hetta? Hevði ikki alt verið so samanflokt, hevði hann betur kunnað havt skil á hesum. Ti var tað eisini, at hann royndi at leggja sær verið hvønn smålutin í geyma. Tad, sum um råddi, var at halda skil å øllum, so hann kundi vita, hvar hann var staddur. Men so alt í einum leyp alt saman, hví visti hann ikki, og hann lá í einari koyggju í høvudsmidstødini hjá bataljónini, og Para var oddafiskur og hann sjálvur í einum steinbýttum amerik- anskum hermannabúna. Hann settist upp undir seg og hugdi uttan um seg. Allir sótu og hugdu at honum, men Para var ikki hjástadd- ur. Nick legði seg afturaftur. Tað um Paris kom skjótari hesa ferðina, enn tað plagdi, og ongantið ræddist hann hetta, uttan tá hann helt hana vera farna við ødrum, ella at vandi var fyri, at tey komu at koyra við sama bilforaranum tvær ferðir. Hetta var tað einasta, hann ræddist. Heldur ikki ræddist hann nakrantid, tá teir vóru i bardaga, og kúlurnar singl- aðu um oyruni á teimum. Nú droymdi hann næstan ongan- tið longur um bardagan. Tað, sum fekk hann at ræðast, so hann onga hvíldina fekk, vóru tey longu, gulu húsini, og so áin, har áarbakkarnir í heilum skiftu. Nú var hann aftur hjá ánni. Hann var farin gjøgnum byin, men húsini vóru ikki longur. Eis- ini var áin ødrvisi. Men hvar var tað so, hann var hverja nátt, meðni? Og hvat vandi var tað, sum lúrdi eftir honum? Hví vaknaði hann, rennvåtur i sveitta av ræðslu, nógv bangnari enn hann Á sama