leygardagur 28. mai 1977síða 12

sosialurin Síða 12 fornmálinum beinleiðis tað sama sum. hiti ella varmi, men merkir varma, sum vindur upp á seg, tí hann (her av klædnaávum) verður forðaður at fara út í luftina«. IV HÁTÍÐARLOTAN Á BY- ARBÓKASAVNINUM be- gynnir. Stólarnir ríkja heldur illa. Annars er stilt. Pinna- stilt. Býráðsformaðurin og formaðurin í virðislenar- nevndini siga tað, sum sigast skal. Vit ansa eftir, at teir alla tíðina tosa um yrkjaran Rikard Long. Um hansara målfrødisliga virki verður ikki sagt eitt orð. Guðrið H. Nielsen lesur nakrar yrkingar upp. Stuttligar yrkingar, ' vælsneiddar, men meinaleys- ar: grivið meg undir, skorðað meg langt inn undir tarastabba, hugsað um einki, prátað mangt við kúving og gággukrabba. So fitt. Fólk flenna og brosa, fegin og blýðsnýðað. So góðsligt. So meinaleyst. Og knappliga kemur tað sum eitt skot. Vit eru inni á kyrrum. Vit eru á deyðavatni. Uttan- fyri valdar ta ráa lívið. Uppi við Kongaminni avbrýtur ein húsaeigari streymin fyri at sleppa av við ein óynsktan leigara. Úti á Peterhead skrú- ar sonur ein kendan byggi- meistara og húsaleigara frá krananum og roynir at skola ein óynsktan leigara niður undir honum út á getuna. Men her, millum bleikar bókamenn, er friður. Kirkju- garðfriður. Tað stundar móti býráðsvali. Lurta! Hoyrir tú ikki, uttanfyri, býarins smá- alcaponar grísla tenn! Men her valda strutsalótur. Her skal kínast og klappast. „Her kemur« Og nú hendir nakað undar- ligt. Í hesi forlornu kvirruni, har oll ansa eftir ikki at siga eitt øvugt orð, at vera so væl- signað sámulig og fitt og hjartaliga óektað, sigur knappliga ein maður sína meining. Elsti maður, ið inni er, heiðursgesturin sjálvur, er ektaður, sannur, og siterar, sum ein sigursælur rebelskur Nestor, ein fulltentur gamal rakki millum tannfellingar í bestu árum, burturúr sínum ógloymandi málsliga spott- kvæði — >Náttarmarru hins ummandi mållamningsins«: Her kemur vårt fylgi av målsins bajøssum og u-umljóðsknessum... Letan brennir seg fasta í minnið. Menn skifta lit, Brýr rykkjast saman í treiskum ei-semi. Ryggir fettast í stældari u-umljóðsfanat- ismu. Nakkar bendast afturá í halgari = anti-longskari vreiði. Ein heimspekingur, sum alla tíðina hevur sitið deviltog óstillur, sitið og ikid aftur og fram á stólinum, situr knappliga pinnastillur. Ikki eitt kis hoyrist. Ikki ein stólur ríkir. Tá ið ein leta er farin, fer virdislønarformad- urin fram og nippir i skaldið, medan hann samstundis hyggur sigandi at urinum. Men tað er ikki at bjóða til. Hann nippir eina ferð aftrat. Men tað er sum at sletta vatn á gás. Yrkjarin ger seg lidnan. Hvat annað var hann komin oman higar til? A langlegg Og nú, sum var tað sjálvur Shakespeare, meistarin av ollum meistarum í antikli- maksum, sum hevur skipað fyri hesum sjáldsama sjón- leikinum, og meðan ekkóið av Omar Khaijam sum kitlandi bruni strýkur gjøgnum heila- børkin, er løtan komin til at detta niður á langlegg..»Mat- ur og matgerð hava til allar tíðir verið týðandi tættir í fólks mentan, hvar á jerðini tey hava buleikad...« Líka- sum íspegilin undirstrikar sorgarleikin, undirstrikar kókibókaskaldið við hesum fyndarorðum ta mest sum- blimu letuna á Byarbéka- savninum so dyggiliga, at hon aldri gloymist aftur. Klokkan er tíggju. Hvat man heiðursgesturin hugsa? Vit vita tað ikki. Men meðan, um skamma stund, pinku- desperados og dukku-cow- boyar verða bornir í gullstóli av fjøldini, små, men ósvíki- lig sejsmografisk tekin um tað komandi ny-fascistiska skalvalopið, og meðan býar- ins gangstarar búgva seg til til at skræða nekur neyst niður aftrat, grópa nakrar grønar blettir upp aftrat og oyðileggja nekur fornminni aftrat, renna einum í huga nøkur erindi frá einari farnari tid, eini mentunarligari trias- tíð, tá, so siga tey gomlu, ein býur fanst, ið kallaðist Havn- in, tann deiliga Havn: Mær fellur sita í teim gomlu stovum, hvar skuggar seg í rúmum hornum krógva, meðan á kveldi undir loftarbogum í dokkum krúnum kertulugar glógva. „Mær fellur lesa í teim gomlu bókum, hvar bleiktir stavir á litfarnum blødum mæ) lata glimma, hvat í sálarkrókum seg rørdi — rætt sum nú — í gomlum døgum. Mær fellur ganga í fjálgt í gomlum stræti, :tá alt er stilt og ongar hurðar smella, og hoyra hvelt á náttar kvirrulæti mítt fótafar mót brúgvargróti gella; og meðan rætt sum lyktir stjørnurnar hanga, meg villa burt í tíðirnar, ið vóru, og mest sum vita saman við mær ganga ókendar ættmenn, ið mær undan fóru. Hanus Andreassen TYPUHÚSVIRKIÐ - Tórshavn Hús klár til uppsetan ella liðugt uppsett pm Eru tygum í iva um hús — so ringið, skrivið ella komið inn á gólvið hjá okkum. Vit geva fegin allar upplýsingar. v/ P/F HANS HILMAR DAM kjallaravindeygu prisin. Hús B 2 Marknagilsvegur — 3800 Tórshavn At seta fót undir egið borð kostar nógvan pening í dag. Tí eigur at verða hugsað um góðskuna. Hetta typuhusið ið er sera væl um- tókt kostar í dag bert kr. 255.000,- uppsett — alt timburarbeiði liðugt — eisini skápir. køkur, — er úthurðar, iroknad Alt gjørt ur 1. floks tilfari. TYPUHUSVIRKID Tlf. 13362.