leygardagur 15. oktober 1977síða 6
‹ fyrra síða allar 16 síður næsta síða ›
Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.
Tekstur á síðuni
Síða 6
Føroyskur átrúnaður:
Um skrivi-diarré
og døming í før-
oyskum andslívi
Í minum arbeiði sum blað-
maður havi eg fyri langari
tid síðani lagt til merkis,
at tað, sum vekir størstan
ans millum fólk, er tá
bloðini hava greinir, sum
onkursvegna nema við á-
trúnaða ella sex (porno).
Tá hesar blaðgreinir ko-
ma, so er heilt vist, at
veldur kemur i« við
hvert er so galið, at alt
»futtar av«
Herfyri varð slept ein
atombumba beint niður
millum »heilagar« føroy
ingar og »Ofrelstar« føroy
ingar ein atombumba,
sum lendi mitt i føroysk
um åtrunadarlivi.
Hendan atombumba
var ongin annar uttan
Richard Wurmbrand (Or-
saka at eg nevni hann
eg lovadi annars blað-
stjornini á Sosialinum, at
eg ikki skuldi nevna hann,
fyri ikki at »eld i
aftur«)
Nu er Wurmbrand far-
in, men sum við øllum
ødrum atombumbum, so
virkar hon leingi aftanå.
Men to eru føroysku
seta
sosialurin
trúarbólkarnir farnir til
arbeiðis av nýggjum — og
alt gott um tað.
Hví á bakbeinini?
So er spurningurin:
Hví leypa so nógv upp á
bakbeinini, tá talan er um
átrúnaða?
Ein partur av svarinum
er hesin:
Allir teir ymsu trúar-
bólkarnir halda seg hava
rætt (heldur onki ilt um
tað), men so sanniliga um
teir (fleiri teirra) spilla fólk
út í blødum og aðrastaðir.
Hví gera teir hetta?
At dema ella fordoma
eitt annað menniskja ella
ein trúarbólk er beinleiðis
ímóti uppskriftini hjá trú-
arbólkum og menniskjum.
Tú skalt ikki doma, sig-
ir halgabók. Og tað er
her, sjálvur kjarnin liggur
tað er her, frensurin
liggur og lúrir. Her liggur
tann fatali brelarin hjá
okkum ellum — tað er
bara tað, at tað sæst
betri, tá tað verður sagt á
Nr. 70 — 15. oktober 1977
einum meti ella í einum
blað.
Dómarar
Eg kann ikki gera við tað,
men tað er hetta eg havi
so nógv ímóti hjá føroysk-
um trúarbólkum.
Allir trúarbólkar hava
rætt at vera til, men
ONGIN hevur rætt at
dema ein annan.
Sambært halgubók, so
verður tað ongin »heilag-
ur< maður á hesi jørd, sum
skal hava tað arbeiði at
døma meg, tá tann tíðin
einaferð kemur, og eg fari
heldur ikki at finna meg í,
um nakar demir meg,
meðan eg enn gangi her.
Og ei heldur skal tað
fella i min lut at døma
nakran nakrantid — tibet-
ur.
Men minnist bara til, at
kalla seg kristnan ella
frelstan og síðani gera seg
inn á onnur og kalla tey
heidningar ella krist-av-
noktarar, tað er ikki rætt
sambært uppskriftini.
Menn hava verið fram
mi i blødunum í seinast-
uni, har teir hava lagt fólk
undir bæði eitt og annað.
Eg haldi, vit øll gott
kundu verið hendan heila-
Sigmund Poulsen
A—ÁTTTB———
vavstur og hesa skrivi-
diarré fyriuttan.
Vælsignaðir gevið upp-
at við hesum illgitingum
og ábreiðslum — latið
hvønn annan hava frið.
Og ikki minst: Fylgið
uppskriftini og reglunum,
tit umboða.
Takk.
Sigmund Poulsen
Bert eitt undur
kann forða kriggi
i Mideystri
Hetta sigur forsetin í
Sýrialandi, Hafez al-Asad
í einari bladsamrødu um
støduna Israel-arabara-
lond, ið kunngjørd er i Da
maskus og Paris. Sjålv-
sagt vil eg ikki siga, at
fridur ongantid kann ger-
ast veruleiki, men eg kann
siga so mikid, at um vit
ikki komandi tid fara at
berjast moti Israel, so er
tað eitt undur. Hetta
merkir ikki, at vit ikki
virða Genéve-fundir og
aðrar friðarroyndir, legði
Hafez al-Asad afturat,
men hann visti samstund-
is til, at arabaralond
noydast at taka annad
skinn um bak, um polit-
iskar royndir at fåa i lag
ein rættvisan og haldgóð-
an frid i Mideystri ikki
bera á mål. Eg beri stóran
ótta fyri, at tað fyrr ella
seinni kemur til skarp-
skeringar fyri álvara mill-
um Ísrael, Sýria og onnur
arabaralond. Sýria er tað
land í Miðeystri, ið hevur
veitt arabarum í Israel
mestan stuðul, og sum
hevur havt herfólk í bar-
daga við ísraelskar her-
menn ferð eftir ferð.
Hafez al-Assad
Automatisk
postumbering
Stór skrivstovu og i-
búðahús í Moskva fáa
nú automatiska post-
umbering. Posturin
verður avhentur við
inngongdina í skildum
líki, og so verður hann
við einum elevatori
býttur út til móttak-
ararnar í smáum kon-
teynarum.
Tað eru nógv ár
tann fyrsti Volvo kom á
marknaðin, og hevur hann
síðani verið ein av teimum
havt
biium, sum hevur
longst livialdur.
Sidani teir fyrstu komu
sidani
Lakeringin er vorðin nógv
betrað (verksmiðjan hevur
ein
lakeringshátt),
setrini eru gjørd betri, og
móttikin
nýggjheit er, at sami lykil
lagt 25 mill. kr. í
nyggjan
ein sera væl
er sniðið broytt nógv, eina
mest hesi seinnu árini
og er hann í dag ein bilur,
har trygd og vakurleiki er
blandað sera væl saman
Verksmiðjan
stóran dent á at skapa ein
lættur at
hevur lagt
bil, sum er m.a
koyra. góður at sita í og
sum man vera ein tann
tryggasti á marknaðinum
Volvo
260 1978 model eru
serturnar, 240 og
komnar á marknaðin. Tær
størstu brovtingarnar eru
1
ikki beinleidi jonligar
IAK HEIDE ILL
nú kann nýtast bæði til at
starta við og at opna
hurðarnar við
Volvo fæst við fleiri mo-
torstøddum, lika frå 90
HK/DIN og upp til 140
HK/DIN. 240 serian hev-
ur 4 cyl. motor meðan 260
serian hevur 6 cyl
Prisirnir eru sera ym-
iskir, frå 71.700 (242L) til
131.800 (265 GL Station-
car)
Bilurin verður innflutt
Broður
ur og seldur av Pf
Petersen, Fuglafjørdur
motor-teigurin
Nógv betraður
UN
Í