fríggjadagur 23. desember 1977síða 10

Síða 10 sosialurin Nr. 90 — 23. desember 1977 Skorin er so væn og frið — Lundafleyggj Fyrst eg minnist og nakað langt út eftir, var nógvur lundi fleygaður í Mykinesi. Tað vórðu umleið 1000 fleygaðir um dagin. Jergin var eina ferð á Núgvunesi, og hann fleygaði vist einar 1000. Og so fleygaði hann aðrar ferðir eisini 900, og eina ferð fleygadi hann 900 í Bjørgunum, á Urðarenni, teir kalla. Tað var ein vælsignað rúgva. Teir fóru eftir tí við báti. Tá tað nú var so langt sum á Núgvunesi og í Bjørgunum, so máttu teir føra fuglin heim. Tað bar soleiðis til, at teir fingu kastað hann. Bátur lá undir í neðra og fór eftir honum. Tá man fleygaði á plássum, har fuglurin ikki bleiv førdur, bleiv hann borin til hús. Eina mans- byrði roknaði man til 100 lundar. Tað var ein sámulig byrði. Tað, ið meira var, tað var ov nógv. Ein lundi man viga umleið eitt pund. Og tað er nóg tung byrða, men sjálvfylgiligt, teir hava borið 200. Og eg veit, eg eg havi sjálvur borið 220. Tað er nógv ov tungt. Men tað hava teir roynt at borið, tá tað hevur verið uppá tann máta, at man er komin upp á slætt toluliga í ljósum, og har, sum slættari hevur verið at ganga. Inni i Bjørgum til dømis var tað hopleyst at kunna bera tað í heilum, tí har er bæði langt at ganga og ringt at ganga. Og lundi um summarið, tað er so skjótt, tað spillist. Einar triggjar dagar, so er hann ikki brúkiligur. Tá tiggjundin var latin, plagdi gamli Heini at spyrja meg, hvussu nógv eg helt vera komið av lunda í Mykinesi. Antin tað var heilt beint, at tiggjundi hver bleiv latin, tað veit eg ikki, men tað vóru altid einir 15.000—20.000 tá mest var. Tað var ein øgilig rúgva. Hvenn dag var hver einasti maður; tað vóru kanska einir 30 manns, sum gingu hvenn dag at fleyga. Og teir fleygaðu so nógv, sum teir kundu bera, og fingu teir ikki í einum stað, so fóru teir í eitt annað stað. Men nú er tað ikki soleiðis, nú leita teir ikki. Fáa teir ikki í einum ávísum plássi, so fara teir ikki víðari. Tað viðraði altid onkustaðni. Alt tað var nakað á landinum, so riggaði onkustaðni at fáa nakað. Teir byrjaðu at fleyga á Jéansøku. Tað var tað fyrsta, men tann rætta fleygatíðin, hon er ikki fyrr enn átta dagar eftir Syftunseku. á > gomlu, Frásagnir úr Mykinesi Í Landalæruni, sum kom út í 1926 greiðir Mikkjal Dánjalsson á Ryggi soleiðis frá um Mykines: Mykines er ein sjáldsama vekur oyggj. >Kópurin undir oynni liggur, lundin flýgur i ring, grásúlan í hólminum —« so kvóðu teir og so er enn — kópur fyri eystan, súlan fyri vestan og lundin alla staðni. 5 Rundan um alla oynna eru berg við dimmum ; gjáum > ursíðuni inni í einum hyli, og fagurt grønum lundatorvum, flingrum og feitilendum. Lendingin er á suð- so ikki nýtist at draga bátarnar upp, tá kyrra er. Men stund- um er øgiligt brim, og um veturin kann ganga mánaðir, sum tað hverki slepst til ella frá oynni. Mykinesmenn hava góðar og høg- ligar fiskigruðar, t.d. hitt tiltikna Guttamið. Í Lamba eigur avbæra nógvur lundi, og veðr- irnir har eru einskila góðir. — Millum Lamba og Mykineshólm er Hólm- gjågv; um hana liggur nú brugv. Hólmurin hevur góðan seyð, og oksarnir eru tiltiknir. Í > rókunum norðanfyri eigur súlan. Á ytra enda AAA er ein stórur viti og eini sethús. Uttanfyri hólmin standa Flatidrangur og Píkarsdrang- ur; báðir eru teir avbygdir við súlum: Enn ytri er Hólmssteinur og Knikarsboði; tað er vestasti steinur í Feroyum. Ut úr hólminum er Pollurin, og strongurin har er ein hin harð- asti um Føroyar. Norðanfyri hólmin og Mykines er orgrynna av flúrum og flesjum og drongum. Fyri sunnan liggja Urðaboði og Uldalíðfles, sum bæði eru áróguvin. Í Grøn- skoradrangi eigur fuglur. Mykinesfjørdur er ógvuliga streymharður og óreinur og hevur orð fyri at vera versti fjørdur i Føroyum. Har liggja Skjaldarboði, Tindagrynnan, Mýlingsgrynnan, Saksunar- grynnan og aðrar minni grynnur. Í tey fimti árini, sum eru liðin, síðani Mikkjal skrivaði hetta, er nógu broytt vest- uri í Mykinesi. Fólkatalið, sum tá mundi toga upp ímóti 200 er nú komið niður í uml. 20. Bert hesi seinastu fimtan árini er fólka- talið minkað við uml. 70. Burtur úr ti søguliga tilfari, sum eg savn- aði saman í Mykinesi í sekstiårunum, verða her prentaðar nakrar av teimum áhugaverdu frágreiðingum, sum eg fekk frá Zakaris Zachariasen. Zakaris doyði í 1972, 89 ára gamal. Hann visti nógu at siga frá, og sera væl lá fyri hjá honum at greiða frá so livandi og við so væl valdum orðum, at tú beinan vegin vart hugtikin av at lurta eftir hesum skilamanni. Frágreiðingar hansara her, sum mest við víkja fuglaveiði, sum hann sjálvur bar tær fram eru endurgivnar orðarætt, Janus Mohr A ———— em Fu] men Fr i Ein strævin fleygatúrur Einum heldur sjåldsomum fleygatúri skal eg siga frå. Eg fór úr einum plássi, sum teir rópa Bøkki- num, niður at fleyga. Tað er norðuri í Kumlalíð. Haðani fór eg longur niður. Men eg var ikki nøgdur við tað. Har fekk eg for lítið, og so gekk eg gjøgnum eina rók. Einsamallur var eg. Fór so yvir í Sjúrðarberg, teir kalla. Tað er eitt berg, sum er einar fjøruti favnar, men tað er grasað og alt fult av fugli niður eftir. Tað er bara sinugras og so- vorðið. Eg fór upp aftur, har sum eg var niðurkomin og so niður aftur gjøgnum Sjúrðarberg fyri at fáa ein enda á. Eg hevði langan enda við mær, hann var klænur, men nokk var tað, so fór eg. Og eg fekk hálvttriðja hundrað lundar. Og tá eg var liðugur, var eg so keddur av tí, tí eg fekk teir ikki upp. Ein- samallur var eg sum sagt. Eg hevði bara eina lítla bastalínu, eitt sovorðið, sum teir kalla hoybaraband. So mátti eg upp, og eg fekk fuglin nakað upp í Sjúrðarberg, hesar hálvttriðjahundrað lundarnar. Tað vóru kanska einir tjågu—fimmogtjugu favnar eftir, men so slapp eg ikki longur. Nú fór at seinkast á kveldi. So knýtti eg upp í endan. Tað var so mikið langur endi, at eg fekk havt hann dupultan. Eg lesti meg upp og dró báðar endarnar upp og fekk 30 lundar uppi á hverjum endanum. Soleiðis fekk eg 60 beinan vegin. Men so mátti eg niður aftur, líka niður aftur igjøgnum at knýta uppi og so upp aftur at draga upp. Tað var ein strævin dagur. Vit vóru gift tá, tað veit eg, ti at bangheit var komin á Katrinu, og hon hevði sent bróðir, Ívar, avstað at leita. Tá var seint um kveldið. Eg haldi, klokkan var niggju. Tá hevði eg fingið alt hálvt- triðja hundrað saman í posar og teggju, og nú hoyri eg so ræðuligt róp. Hugsi eg við mær — ja, ja, eg hevði forrestin væntað tað fyrr. Og hann rópar — harðmæltur var hann. Eg rópti aftur, men hann var so kvikur í vendini. Hann bar upp fyri luftina á Eggini, og eg rópti til hansara at biðja hann koma at hjálpa mær, men hann var so kvikur í vendini. Og hann heim aftur at fortelja, at eg var í lívi. Hann hevði hoyrt meg. Tað gekk ein sovorðin tíð. Tá eg kom út á slætt — og gekk gjøgnum eina rok — tað var vånaligt at ganga, og tað var heldur myrkleitt eisini — tá var eg so troyttur, at eg kann ikki siga frá tí. Eg legði 150 eftir har, koyrdi teir undir ein torvbakka, og so fór eg heim. Tað var ein ringur túrur. Ónatúrliga ringur. Tað er tann ringasti fleygatúrur, sum eg havi havt.